Πόρτα στην Πολιτική

Ο φιλόσοφος και ο δημοσιογράφος, του Ηλία Καραβόλια

Spread the love

 

Φιλοσοφικές εκφράσεις,περιγραφικές διατυπώσεις, ευχολόγια ντυμένα με οραματικό μηνυματικό λόγο, φρασεολογία κωδικοποιημένων αυτονόητων καταστάσεων.Αυτά μου έμειναν από τον Ράμφο και τον Θεοδωράκη στην δημόσια εμφάνιση τους, ως άλλοι παρουσιαστές ζωντανής τηλεοπτικής εκπομπής περί της νεοελληνικής μιζέριας . Δύο προβεβλημένα πρόσωπα των ΜΜΕ ,θέλουν να πιάσουν το Πολιτικό από την άκρη του νήματος χωρίς ταυτόχρονα να χρωματίσουν τον λόγο τους με ιδεολογικά φορτία. Πασχίζουν να θανατώσουν την διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς. Προσπαθούν να πείσουν τους πολλούς ότι υπάρχει αποϊδεολογικοποιημένος ορθολογισμός τον οποίο αυτονόητα έπρεπε όλοι να αποδέχονται. Συμφωνούν σε μια ψυχαναλυτική οπτική της ελληνικής κοινωνίας τονίζοντας την έλλειψη δυτικής κουλτούρας, την έλλειψη αυτογνωσίας, το βρεφικό στάδιο της νεοελληνικής ιδιοσυγκρασίας.

 

Η Πολιτική του Θεοδωράκη και του Ράμφου είναι φιλοευρωπαϊκή μεν, αλλά μοιάζει διαφορετική από την Πολιτική της τεχνοκρατικής ελίτ των Βρυξελλών. Ιδού η απορία: πώς γίνεται να μην αντιλαμβάνεται ο φιλόσοφος και ο δημοσιογράφος τι εστί Ευρώπη σήμερα; Πώς είναι δυνατόν να μην αναφέρονται κάν στην σχέση εξάρτησης μεταξύ των ισχυρών λόμπι στην Ευρώπη και των κοινωνιών που δονούνται από τις αυξημένες ανισότητες;

 

Επικαλούνται ορθά τον πολιτισμό, την επιστήμη, τις τέχνες, τα γράμματα ως βατήρες ανάκαμψης, ως σκαλοπάτια ανοδικής κίνησης από την συλλογική καθίζηση. Πουθενά όμως δεν γίνεται λόγος για την έλλειψη συλλογικότητας. Φοβούνται να μιλήσουν για την ανάγκη μαζικότητας στην δράση, θέλοντας έτσι να ξορκίσουν σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές ρητορείες. Και οι δυο τους μοιάζουν ως φωνές που ξεκινούν από τα κάτω της κοινωνίας αλλά ουσιαστικά εκφράζουν μια νοοτροπία πεφωτισμένης ολιγαρχίας που προσελκύει τις μάζες.

 

Ο Ράμφος χρησιμοποιεί τον ορθολογικό δυτικό λόγο με τα αυτονόητα νοήματα και την ψυχαναλυτική εμβάθυνση της νεοελληνικής ιδιοσυγκρασίας.Και προσπαθεί να συναντήσει τον Σταύρο στον δικό του λόγο περί Πολιτικής από την κοινωνία, περί συμμετοχής στα κοινά των άριστων και ικανών(ουσιαστικά προβάλλει μια άλλη εκδοχή της κοινωνίας των πολιτών που επαγγέλλονται οι σοσιαλδημοκράτες ανά την υφήλιο). Και οι δυο τους παίζουν με τον μηνυματικό λόγο του δυτικού ορθολογισμού.

 

Η ανάδειξη του Αυτονόητου δεν συνεπάγεται και αποφυγή από το Πραγματικό. Δεν ωφελεί να λέμε ότι το πρόβλημα δεν είναι Οικονομικό. Μας βολεύει να το πιστεύουμε. Μας βολεύει να ξορκίζουμε τον δαίμονα της συστημικής οικονομικής κρίσης μεταθέτοντας τα ερωτήματα στο επίπεδο του Πολιτικού, του Πολιτισμού, του Πνευματικού. Καμία αντίρρηση. Η Ελλάδα ιστορικά στηρίζονταν πάντα στις πνευματικές δυνάμεις της. Στηρίζεται στις πολιτισμικές, στις επιστημονικές της εκλάμψεις. Ποια Ελλάδα όμως; (εδώ είναι το κενό στο οποίο πέφτουν ο Ράμφος και ο Σταύρος). Η Ελλάδα προ της παγκοσμιοποίησης, προ της ένταξης στην ευρωζώνη των αποκλίσεων και των ανισοτήτων.

 

Ο φιλόσοφος που ψυχαναλύει τον νεοέλληνα και ο δημοσιογράφος που προσπαθεί να τραβήξει από τον βυθό την κοινωνία, είναι χρήσιμοι ρόλοι στην ελληνική κοινωνία. Αλλά δεν μιλούν για το πώς θα βρεθούν τα ευρώ που λείπουν από τις περισσότερες οικογένειες στα τέλη κάθε μήνα. Και αποφεύγουν να αρθρώσουν πρακτικό λόγο, όχι κατ’ ανάγκη τεχνοκρατικό, για την μείζονα έλλειψη: του χρήματος.

 

Πνεύμα, αξίες, αυτογνωσία, ενδοσκόπηση, είναι φορτία Πολιτικής. Γίνονται όμως άδεια πουγγιά όταν δεν ανελκύουν την οικονομία απο τον βάλτο των ελλειμμάτων, των χρεών, της ύφεσης. Δυστυχώς, η δημοκρατία των πολιτών προϋποθέτει πληρωμένους λογαριασμούς και ρυθμισμένα χρέη. Δεν είναι κακό να έχουν άποψη γι αυτά, ένας φιλόσοφος και ένας δημοσιογράφος. Ειδικά σήμερα που οι οικονομολογούντες δημοσιολόγοι αφθονούν.Αλλά είναι χρησιμότερο να προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα οικονομικής πολιτικής, όσο και αν ξορκίζουν το Οικονομικό.

 

Ας παραθέσουν έστω μια φιλοσοφημένη στρατηγική οικονομικής τροχιάς της χώρας, εντός των σημερινών συνθηκών και των περιορισμών στους βαθμούς ελευθερίας, που αυτές συνεπάγονται…

 

Ηλίας Καραβόλιας

SHARE
RELATED POSTS
Τουλάχιστον ντροπή, κύριε Υπουργέ, του Κώστα Αρβανίτη
Πόσες φορές μπορεί να καεί η καμένη γη;, του Πάνου Μπιτσαξή 
Δήμος Ρόδου 2019: Ένας δύσκολος, μα σημαντικός στόχος το Δήμου υλοποιείται. Δεσμευμένα 14.5 εκ για την Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου”
6 Σχόλια
  • ALEX
    5 Νοεμβρίου 2014 at 04:26

    @ Χρήστος Γιαννακόπουλος

    Αρχηγού παρούσης,
    πάσα αρχή παυσάτω επειδή όμως τα είπε σωστά.

    Στο θέμα μας.
    Κύριε Καραβόλια λέτε ”Η ανάδειξη του Αυτονόητου δεν συνεπάγεται και αποφυγή από το Πραγματικό.”
    Σωστό.
    Η δική μου πραγματικότητα λέει,μεταξύ άλλων,ότι
    κυβερνητικό στέλεχος συνομιλούσε με χιτλερικούς και
    η αξιωματική αντιπολίτευση συνομιλεί με δικτατορίσκους συνδικαλιστές.
    Μια ανοιχτή συζήτηση του Σταύρου με τον Ράμφο,
    είναι το κουνούπι που μας ζητάτε να διυλίσουμε, ενώ καταπίνουμε τις καμήλες αμάσητες.
    Στηρίζω το ΠΟΤΑΜΙ,όχι επειδή ευθυγραμμίζομαι με τις θέσεις του,
    αλλά διότι πιστεύω ότι επιστροφή σε νέο δικομματισμό
    και μάλιστα με τα ίδια μπαγιάτικα υλικά,
    θα ήταν ότι χειρότερο θα μπορούσε να μας συμβεί.
    Όσοι κατηγορούν το ΠΟΤΑΜΙ ότι είναι δημιούργημα του συστήματος,
    ας μας πουν ποιός είναι ο εκφραστής του διαφορετικού συστήματος,
    αφού φυσικά μας το περιγράψουν.
    Είμαι υπέρμαχος στη παρούσα φάση της απλής αναλογικής,
    διότι μόνο μέσα από τον κατακερματισμό του πολιτικού συστήματος,
    μπορεί να προκύψει παραγωγικό μέλλον για τη χώρα.
    Ας προβλέπεται bonus για όσους δηλώσουν προεκλογικά ότι μετεκλογικά θα συνεργαστούν.
    Φόβος ότι πιθανόν η χώρα θα μείνει ακυβέρνητη υπάρχει.
    Αποκλειστικά υπεύθυνοι όμως θα είμαστε εμείς οι πολίτες,
    που δεν θα μπορέσουμε να επιλέξουμε 151 τουλάχιστον λογικούς ή ορθολογιστές αν θέλετε,
    βουλευτές για να κυβερνήσουν.
    Σε μια τέτοια περίπτωση δεν μας χρειάζεται κυβερνήτης,αλλά τσομπάνος.
    Εντάσσω σ’ αυτή τη λογική,τη λύση των οικονομικών,
    αλλά και όλων των υπολοίπων προβλημάτων μας.

  • Γιώργος Αγέλαστος
    4 Νοεμβρίου 2014 at 14:05

    Αγαπητέ Ηλία, συμφωνώ μαζί σου ότι, όταν μιλάμε για την οικονομική κρίση και αναζητούμε διέξοδο από αυτήν, το τελικό ζητούμενο είναι «…το πώς θα βρεθούν τα ευρώ που λείπουν από τις περισσότερες οικογένειες στα τέλη κάθε μήνα».
    Διαφωνώ όμως ριζικά με τον ισχυρισμό σου ότι ο Ράμφος στην προχτεσινή του ομιλία δεν μίλησε καθόλου γι αυτό και επομένως δεν μας πρόσφερε τίποτα άλλο από «ευχολόγια ντυμένα με οραματικό μηνυματικό λόγο».
    Για πάνω από μια ώρα ο Ράμφος δεν μίλαγε παρά ακριβώς γι αυτό: πώς θα βρεθούν τα ευρώ! Αλλά από ένα φιλόσοφο δεν μπορείς να περιμένεις να σου παρουσιάσει ένα τελικό οικονομοτεχνικό σχέδιο. Δουλειά του είναι να αναλύσει τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις, υπό τις οποίες μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος. Δουλειά ενός σοβαρού διανοητή είναι να πιάσει το θέμα από πιο βαθιά και να κάνει μερικές θεμελιώδεις επισημάνσεις που μπορεί (δηλ. θα έπρεπε) να είναι αυτονόητες – αλλά με τα αυτονόητα είναι που έχουμε πρόβλημα εμείς οι Έλληνες. Όπως π.χ. ότι την οικονομική κρίση δεν μπορούμε να την ξεπεράσουμε αντιμετωπίζοντάς την μεμονωμένα και όχι σαν επιμέρους φαινόμενο της γενικότερης πολιτισμικής μας κρίσης. Και ότι αυτή η πολιτισμική κρίση έχει κυρίως να κάνει με τη νοοτροπία και τη στάση μας απέναντι στο «γενικό καλό», δηλ. με την έλλειψη κοινωνικής συνείδησης που μας διακρίνει.

    Γράφεις: «Δυστυχώς, η δημοκρατία των πολιτών προϋποθέτει πληρωμένους λογαριασμούς και ρυθμισμένα χρέη». Ο Ράμφος πιστεύει ακριβώς το αντίθετο (κι εγώ συμφωνώ απόλυτα μαζί του): Ακόμη κι αν βρεθεί ένας μαγικός τρόπος (ξέρεις εσύ κάποιον και δεν μας τον λες;;) να πληρώσουμε σήμερα τους λογαριασμούς μας και να ρυθμίσουμε τα χρέη μας, σε λίγα χρόνια θα πέσουμε πάλι σε ίδια και χειρότερη κρίση, αν δεν προσπαθήσουμε προηγουμένως να στήσουμε αυτή τη «δημοκρατία των πολιτών» που αναφέρεις.
    Σ’ αυτήν άλλωστε την προσπάθεια είναι που το Ποτάμι θέλει να πρωτοστατήσει, γι αυτό και έχει βρει πολλούς ένθερμους υποστηρικτές, μεταξύ των οποίων – εννοείται – είναι και ο υποφαινόμενος.

  • Τζίνα Δαβιλά
    4 Νοεμβρίου 2014 at 10:07

    Χαίρομαι για την διαπίστωση που κάνει ο @Χρήστος Γιαννακόπουλος.

    Για να ξεκαθαρίσουμε και κάτι άλλο πολύ σημαντικό, που ίσως δημιουργεί αμφιβολίες.

    Το ραδιόφωνο του Ποταμιού ακούγεται από την Πόρτα γιατί έχει εξαιρετική λίστα τραγουδιών και κάποιες σκέψεις ελλήνων καλλιτεχνών, διανοούμενων ή απλώς δημοφιλών ανθρώπων.
    Δεν αντικατοπτρίζει την πολιτική θέση του iporta καθώς είναι πολυφωνικό περιοδικό.

    Οι προσωπικές πολιτικές τοποθετήσεις των αρθρογράφων – που όπως έχετε διαπιστώσει είναι διαφορετικές- δεν χαρακτηρίζουν σε καμμία περίπτωση την Πόρτα ως παράρτημα καμίας πολιτικής κίνησης και κανενός κόμματος. Δεν λειτουργεί με τρόπο προπαγανδιστικό υπέρ ή κατά οποιουδήποτε.

  • Χρήστος Μαγγούτας
    3 Νοεμβρίου 2014 at 21:35

    Κάνω ένσταση στο συνονόματό μου Χρήστο:
    Εγω δεν “είμαι” σε κανένα κόμμα. Είμαι ο κυρίαρχος λαός μαζί με εκατομμύρια άλλους. Τα κόμματα ανήκουν σε μας, όχι εμείς στα κόμματα. Κι αν ένα κόμμα που ψήφισα τα κάνει σαλάτα, στις επόμενες εκλογές θα το πετάξω μπηχτοκάφαλα στον πολιτικό Καιάδα.
    Ετσι για να διαχωρίσω τη θέση μου γιατί και οι αναγνώστες μου βάζουν επί δεκαετίες στοίχημα σε ποιο κόμμα ανήκω. Σε κανένα.
    Όσο για το “Ποτάμι” –για να μην κλέβουμε χώρο από το Ηλία– βλέπω πολλές ρουφήχτες και τις έχω παρουσιάσει αναλυτικά σε προηγούμενα άρθρα μου στην Πόρτα.

  • Χρήστος Γιαννακόπουλος
    3 Νοεμβρίου 2014 at 17:28

    αν χαίρομαι για κάτι σε αυτό τον ιστότοπο, είναι για την πολυφωνία σας. Οι μισοί είστε ΣΥΡΙΖΑιοι, άλλοι Ποταμίσιοι, άλλοι αναρχοαυτόνομοι, άλλοι αλλού για αλλού στον κόσμο σας.
    Μπράβο σας που καταφέρνετε και επιβιώνετε μεταξύ σας και έχετε ένα καλό αποτέλεσμα!

    Κατά μία έννοια εκφράζετε το πρόσωπο του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ.

  • Γ.Γ.Κ
    2 Νοεμβρίου 2014 at 21:02

    θα συμφωνήσω μαζί σου, καλές οι προθέσεις, αλλά δεν αρκούν. Το βλέπω να ξεφουσκώνει… δεν με πείθει το Ποτάμι τους.

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.