Η Ματίνα Ράπτη -Μιληλήέχει πτυχίο Κοινωνιολογιας και η πτυχιακή της εργασία ήταν πάνω στην κακοποίηση ανηλίκων. Γράφει μικρές ιστοριες που εχουν να κάνουν με το σήμερα και το χθες. Της αρέσει να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω της και να ακούει τις ιστορίες τους.

Ήταν  βραδάκι Αυγουστιάτικο ζεστό κι αγαπησιάρικο όταν βγήκαμε στον πηγαιμό για το Mall.  Βρήκαμε να παρκάρουμε έξωθεν του μουλτιπλεξ, ευτυχώς γιατί στα υπόγεια του mall έχω κοντέψει να γίνω εγώ Οδυσσέας και να μην βρίσκω όχι την Ιθάκη αλλά ούτε  την τριήρη μου, μπαρντον το σμαρτακι μου εννοώ, για να επιστρέψω στο σπίτι! Και πάμε  που λέτε εκεί( ντάλα καλοκαίρι σε κλειστό κινηματογράφο, ποίος να μας το ‘λεγε,  α ρε Νολαν τί μας έκανες καλοκαιριάτικα) όπου και επικρατούσε  ο κακός  χαμός της Τροίας κατά την άλωση  της! Νεολαία σε κοπάδια σαν του Πολύφημου, κορίτσια με σορτς μπουστάκια και νύχια έτοιμα για μάχη σώμα με σώμα,  μεσήλικες ντυμένοι έχωκαικοτεροπαμεμιαβολτα, ορδές φιλολόγων και αρχαιολόγων, αγόρια μαυροφορεμένα λες και βγήκαν από τα τσικό του Άδη, ζευγάρια( καλή ώρα) με σοφιστικέ λουκ  και ύφος αμφισβήτησης για την κινηματογραφική βιομηχανία των blockbusters,  όλοι μαζί μια ωραία ατμόσφαιρα,  ενθουσιασμένοι που βρήκαμε εισιτήρια( 20 μερες πριν, και λίγα λέω)  για την αίθουσα την σωστή,  την imax, την τίμια,  και τις θέσεις τις τέλειες για να μην στραβωθούμε και να μην κουφαθούμε  ταυτοχρόνως.  Το νου σου, αγαπητέ συμπολεμιστη,  η ταινία είναι τρίωρη και η ΕΜΥ εξέδωσε  δελτίο θυέλης. Πάρε τις δραμαμίνες σου πριν να ειναι αργά.   Τρεις ώρες ταινία σημαίνει επίσης  ουρές στις τουαλέτες πριχού της έναρξης  και ενδιαμέσως πολλές πολλές  ξαφνικές αποχωρήσεις…για ευνόητους λόγους.  Τις ουρές στο αναψυκτήριο καλύτερα να μην τις σχολιάσω.  Γιατί καλοί μου άνθρωποι να μασουλάτε και να πίνετε ενώ ταξιδεύετε;

Τέλος πάντων  μπήκαμε στην σειρά σαν τους μνηστήρες  της Πηνελόπη, άλλοι μόνο με το κινητό τους στο χέρι κι άλλοι  φορτωμένοι με ξηρά τροφή και προμήθειες λες και θα ναυαγούσαν στο νησί της Κίρκης και δεν ήθελαν να τρώνε ξένο φαΐ, και  βρεθήκαμε αισίως στην μαγική αίθουσα την σουπερ ντουπερ που εγώ νόμιζα πως ήταν η φουλ βερσιόν της όλης κατάστασης αλλά τέτοιες φουλ βερσιονς  υπήρχαν τελικά 40 σε όλο τον κόσμο και ουχί στην ταπεινή πτωχή πλην τίμια πατρίδα του Οδυσσέα, την Ελλαδιτσα μας. Με δυο λόγια η αίθουσα η imax των 70 μιλι κάτι,  των 5 ορόφων συν το δώμα όπου θα έβλεπες  ό,τι έβλεπε κι ο Νολαν  δεν… Και εδώ θα ήθελα να εκφράσω την δυσαρέσκεια μου αγαπητό Χόλιγουντ και να πω ντροπή και αίσχος γιατί έπρεπε  τιμής ένεκεν να μας χαρίσετε τουλάχιστον μία τέτοια αίθουσα σουπερ ντουπερ, διότι  αν δεν ήταν ο Οδυσσέας Έλλην δεν θα υπήρχε Οδύσσεια και τί θα γύριζες τότες  κυρ Νολαν μου; Την επιστροφή στα Γκαλαπαγκος;

Κάτσαμε  με τα πολλά τέρμα θεού και προς την μέση, θέσεις μελετημένες και ακριβοθώρητες, το είχα ψάξει οπότε και βολευτήκαμε νωρίς νωρίς στις ανετότατες μπερζέρες μας, απλώσαμε τα ποδαράκια μας σαν να ήμασταν στο σαλόνι του σπιτιού μας, τέτοια άνεσης, και  δεν είχαμε πάρει ούτε ξηρά τροφή ούτε νερά και τα σχετικά. Τα είπαμε αυτά θαρρώ.  Ο σύζυγος είναι κατά του φαγοποτίου εν ώρα προβολής και εγώ σκέφτηκα πως ορθώς πράτουμε γιατί  ταξίδι  είχαμε μπροστά μας, εδώ Τήνο πας και σου ανεβαίνει το στομάχι στο στόμα στο Κάβο ντόρο … όχι το γύρο της Μεσογείου με τον Ποσειδώνα μπαρουτιασμένο!

Ο κόσμος έρεε συνεχώς στην αίθουσα  και άρχισε η γνωστή φασαρία των θερινών κινηματογράφων που γκρινιάζουν για τις θεσεις, σήκω συ κάτσε συ, μέχρι να τακτοποιηθουν και οι  υπερηλίκοι  που είχαν  κλείσει,οι κακόμοιροι, πρώτη σειρά νομίζοντας  πως ήταν τελευταία  σειρά και η κυρια Κλειώ που το είχε με την τεχνολογία  προσπαθούσε να απολογηθεί  στην παρέα: ” Αφού ειχα τσεκάρει τις 4 τελευταίες βρε παιδιά “.  Τα “παιδια ” δε έξαλλα. Ένας εξ αυτών μουρμούρισε πως έπρεπε  να κλείσει τις θέσεις ο εγγονός  του που αυτά τα έπαιζε στα δάχτυλα…Ευτυχως η κυρία Κλειώ δεν τον άκουσε.  Ο νεαρός υπεύθυνος προσπαθούσε  να τους εξηγήσει πώς η κυρία Κλειώ δεν πρόσεξε πως  η οθόνη ήταν μπροστά στις θέσεις που όντως  είχε τσεκάρει  και πως  έπρεπε να καθίσουν επιτέλους  γιατί ενοχλούσαν και σε λίγο θα  άρχιζε η ταινία.  Κάποια στιγμή όλοι ησύχασαν και μια παράξενη σιωπή έπεσε στην αίθουσα. Λες και βρεθήκαμε ξαφνικα στο μάτι του κυκλώνα και περιμέναμε να μας χτυπήσει η καταιγίδα.

Και μας χτύπησε.   Μια κρυφή περηφάνια φούντωνε στα φυλλοκάρδια για την καταγωγή μας, τον Όμηρο μας, το Ιονιον πέλαγος και την ιστορία μας. Κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει τις αναλύσεις  στους διπλανούς τους που έγνεφαν καταφατικά αλλά ανάθεμα κι αν άκουγαν έστω και μια κουβέντα με τέτοιον  ηχητικό πανικό! Σχολίασα φυσικά και  γω, μη χάσω, από την πρώτη σκηνή το μπέρδεμα του σκηνοθέτη με το νησί  των λοτωφάγων και το νησί της Καλυψώς , δύο σε ένα, αλλά στο τέλος τόνε  συμπόνεσα. Αν δεν είχε κάνει κάτι τέτοιες συντμήσεις  ακόμη εκεί θα ήμασταν να θαλασσοπνιγόμαστε!

Εντωμεταξύ  ο διπλανός  κύριος, εξ αριστερών μου, απο την πρώτη σκηνή έπινε σαν την νεροφιδα και μασουλούσε  συνεχώς νάτσος, χράτσα  χρούτσα τόσο δυνατά  που, ναι ναι,  τον άκουγα! Και μάλιστα κάποια στιγμή που σηκώθηκε ( τα ‘λεγα εγώ!)  με την άκρη του ματιού μου έπιασα την γυναίκα του να τον μουρμουράει και αν δεν μας ήμασταν εν μέσω μάχης με κάτι  δίμετρους Λαιστρυγόνες θα την άκουγα κιόλας να του λέει :” Αμάν άνθρωπε μου, πόσες φορές σου είπα πως η ταινία είναι 3 ώρες και να πας πριν τουαλέτα; Κι όλη  την ώρα αυτό το χρατσα χρουτσα , ξινό μου το έβγαλες…Σιγάααα,  με πάτησες,  πόσο άγαρμπος θεέ μου!”. Επέστρεψε πάνω που μας χτυπούσαν η Σκύλα  και η Χάρυβδη και γινόταν ο κακός χαμός.  Και εκεί που η Χάρυβδη   άπλωνε τα πλοκάμια της αισθάνθηκα κάτι να πέφτει  στα πόδια μου.  Άναψα τον φακό του κινητού και μέσα στην τρικυμία  είδα στο πατωμα ένα ζευγάρι γυαλιά. Σκούντησα τον ξαναμπουκωμένο  με νάτσος κύριο και τον ρώτησα αν είναι δικά του. Γύρισε και με κοίταξε έκπληκτος! Πήρε τα γυαλιά του και μου φώναξε μέσα στο αυτί μου.”Ευχαριστώωωωω!  Μέσα σε όλον αυτό τον χαμό ακούσατε  τα γυαλιά μου να πέφτουν;! Είστε θεάααααα, Θεά!!”  Φόρεσε τα γυαλια του με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Γύρισε στην γυναίκα του και μάλλον της περιέγραψε το σκηνικό, γιατί την έπιασα να σκύβει μπροστά και να  με κρυφοκοιταζει.  Χαμογέλασα και γω και εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα σαν την Ζεντάγια  που έκανε την θεά  Αθηνά!

Το ταξίδι συνεχίστηκε  και φτάσαμε αισίως μαζί με τον πολύπαθο ήρωα  στην Ιθάκη και στην αγέρωχη πάντα καλοντυμένη Πηνελόπη, τον Σπαιντερμαν και έναν βρυκόλακα Όλα μου φάνηκαν υπέροχα μα πιο πολύ η μουσική κάθε  στιγμή που ο Οδυσσέας τέντωνε  την χορδή του τόξου του ! Η νότα με χτυπούσε κέντρο καρδιά κάθε φορά.  Και δεν με ενόχλησε τίποτα από όσα είχα ακούσει, τίποτα όμως.

Είδα μια Οδύσσεια μέσα από τα μάτια ενός σκηνοθέτη που παρεμπιπτόντως είναι ένας φοβερός τύπος.  Έφυγα με  την βεβαιότητα πως εμείς είμαστε τελικά οι βάρβαροι, πως όλα είναι στο μυαλό μας και με τέσσερις νότες κολλημένες σαν τσίχλα στο μυαλό μου.

Ακόμη κι αν η Τροία δεν υπήρξε ποτέ, ακόμη κι αν η ωραία Ελένη ήταν μαύρη, ξανθιά η κοκκινομάλλα και δίδυμη της Κλυταιμνηστρας ( καμία σχέση) ακόμη κι αν ο Οδυσσέας μετά από τόσα χρόνια υποσιτισμού  διατηρούσε το μυϊκό του σύστημα θαυμαστά  ανέπαφο, ακόμη κι αν τα 2/3 της ταινίας γυρίστηκαν εκτός Ελλάδας και κανέναν Έλληνα στο καστ,  ακόμα κι αν ο Όμηρος ήταν από την Σμύρνη ή  ακόμη κι όλα ήταν ένα παραμύθι, ήταν ένα ωραίο παραμύθι κι ήταν δικό μας.

Κι αυτό δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς.