Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

«Κρίση είναι όταν θα πάει στα 5 ευρώ» είπε ο υπουργός Καιρίδης τις προάλλες, όταν τον ενημέρωσαν στον αέρα ότι έφθασε 2,50 η βενζίνη στη Λήμνο.

Κάτι σαν την φράση του Τραμπ δηλαδή πριν μια εβδομάδα που κυνικά είπε «το πετρέλαιο είναι στα  85 -90 δολάρια και όχι στα 300»

Ακούστε : οι πολιτικές ηγεσίες δεν μπορούν να μην εκμεταλλευτούν την εύκολη υπερκλιμάκωση του πληθωρισμού που «συνηθίζει» ο μέσος άνθρωπος.

Γιατί την συνηθίζει ; Οχι γιατί αυξάνονται τα εισοδηματικά του αλλά : αν βλέπεις 6 ευρώ την μπύρα σε ένα μαγαζί, και την σαλάτα πχ 16 ευρώ, αισθάνεσαι ασυνείδητα ότι υπάρχει γραμμική τιμολόγηση, άρα την εκλαμβάνεις ως «δικαιολογημένη» ( και λες μέσα σου : πώς να βγει ο άνθρωποι στο μαγαζί με τόσα κόστη)

Όταν στο ράφι βλέπεις την ελληνική φέτα 14 ευρώ και το ιταλικό τυρί 24 ευρώ, ε τότε πείθεσαι ότι είναι παγκόσμιο το φαινόμενο και εισαγόμενος ο πληθωρισμός.

Αφήστε δε την πινακίδα τιμών στο πρατήριο : με 2,20 την βενζίνη και 2,28 το πετρέλαιο ( που παλιά ήταν χαμηλότερα) είναι σαν να εκλογικεύεις αμέσως την ακρίβεια ως γεωπολιτική συνέπεια – αν και ξέρεις ότι το κράτος κονομάει πάνω από τα μισά με τους ειδικούς φόρους – νταβατζιλίκι )

Ζούμε δηλαδή μια παρανοϊκή αναπαράσταση, μια συμβολική εκλογίκευση και θέαση του υπερβολικού ως κανονικού.

«Αφού παντού στον κόσμο υπάρχει ακρίβεια, άρα και εδώ είναι β αναπόφευκτη» – που να συγκρίνεις μετά ότι ο μισθός σου είναι στο 60-70% του μέσου Ευρωπαίου, ποιος να σε πληροφορήσει ότι μπήκε πλαφόν σε Ισπανία, Πορτογάλια, Κύπρο, Ιταλία σε καύσιμα – ενέργεια.

Που να σκεφτείς μετά ότι πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει χρηματιστήριο που στήνουν τις τιμές του ρεύματος 5- 6 πάροχοι που είναι και παραγωγοί ( απλά αντί να το καταργήσουν,  σου λένε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει που  το έφτιαξε το 2016» και όχι ότι ήταν μνημονιακή υποχρέωση)

Με λίγα λόγια εθίζεσαι στον νεοφιλελεύθερο παρανοϊκό μηχανισμό μη παρέμβασης στην αγορά.

Και νιώθεις ότι έχεις εσύ την ελευθερία επιλογής( σε κάτι εν τω μεταξύ που δεν είναι πλέον αγορά) οπότε λες : καταναλώνω άρα υπάρχω, τουλάχιστον επειδή ψωνίζουν όλοι ακριβά ( αν και ξέρεις ότι έχει ακόμη δρόμο η ακρίβεια)

Πως το είπε άλλωστε ο φωστήρας της ενημέρωσης Πορτοσάλτε ;

«Η ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ εμπεριέχει και τη βελτίωση της οικονομίας» εξηγώντας πως επειδή υπάρχει ανάπτυξη, πολλοί άνθρωποι αγοράζουν και τα ακριβότερα προϊόντα! Θεέ και κύριε….

Θα μας τρελάνουν : αυταρχικός κυνισμός, εκφορά ενός χυδαίου νεοφιλελεύθερου λόγου, αλλά με μπόλικη κρυμμένη βιοπολιτική, με μπόλικο από πίσω φασιστοειδές σκηνικό αποδοχής μιας «κανονικότητας».

Αναρωτιέται φυσικά κανείς γιατί δεν περιορίζεται η ζήτηση, γιατί δεν απέχει ο καταναλωτής, γιατί επιδοτεί την ακρίβεια.

Όποιος απαντήσει ότι «υπάρχει χρήμα και εισόδημα για να ξοδευτεί» προφανώς μιλάει επειδή ανήκει στην κατηγορία όσων πάσχουν από το «σύνδρομο μη αναγνώρισης»

Τι εννοώ : η γνωστική ασυμφωνία εντός μας είναι που  εξοικειώνει τόσο τις κατηγορίες και τις τάξεις των καταναλωτών όσο και κάτι άλλο : την ανάγκη για αγορά απαραίτητων αγαθών με την ροπή  κατανάλωσης για περιττά αγαθά, ( αφού όλα είναι πιο ακριβά – και τα βασικά και τα πολυτελή – άρα όλα μοιάζουν σαν να είναι φυσιολογικά τιμολογημένα)

Παθητικοί αποδέκτες της ακρίβειας όλοι ως πολίτες – καταναλωτές – εργοδότες, ξεχνάμε ότι ο καθένας διαφέρει από τον άλλο σε αντοχές και αποθέματα ή εισοδήματα, επειδή όλους μας ξεσκίζει στην αφαίμαξη ο «καπιταλισμός» και φυσικά ο βραχίονας του, ο μεγάλος μας συνέταιρος . το κράτος( που στο  μεταξύ σε πείθει καθημερινά  ότι νοικοκυρεύεται, γιατί προνοητικά ξεπληρώνει χρέος, και παίρνει και φρεγάτες)

Άρα τι νόημα έχει να σκεφτείς ότι ποτέ – ούτε στα μνημόνια – δεν είδαμε καθηγήτρια να μένει με το παιδί της 4 ετών σε σκηνή (στην Κρήτη που διορίστηκε) επειδή με τα 1,100 ευρώ δεν μπορεί να πληρώσει τα πανάκριβα ενοίκια…