Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

«Οι διανοούμενοι, οι καλλιεργημένοι, οι μορφωμένοι ανεβαίνουν από τις σκάλες. Οι ποιητές και οι καλλιτέχνες είναι πουλιά» έλεγε συχνά  ο Βίκτωρ Ουγκώ.

Ε λοιπόν, ένα από τα μεγαλύτερα «πτηνά» μας, ένα πολύ ελεύθερο πουλί της μουσικής, της πρόζας, του θεάτρου και του θεάματος, είναι ο Σταμάτης Κραουνάκης.

Αυτός ο ακούραστος πομπός αισθητικής και ποιοτικής  μουσικής, άοκνος παραγωγός ερωτικού χρώματος, θεατρικού «ψυχικού» λόγου, μέσα από τα αμέτρητα τραγούδια, συναυλίες και θεατρικά του.

Όταν από μικρός άκουγα τον Σταμάτη – είτε να τραγουδά είτε να παίζει στο πιάνο – μου ερχότανε στο μυαλό η φράση του Πικάσο :

«Η τέχνη πλένει μακριά από την ψυχή τη σκόνη της καθημερινής ζωής»

Στο βιβλίο του λοιπόν «Το Μικρό Μοναστηράκι» που κυκλοφόρησε το 2026 από τις εκδόσεις Όγδοο δεν διαβάζει κανείς απλά μια συλλογή κειμένων και σκέψεων του Κραουνάκη (που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια της καραντίνας και καλύπτουν μια περίοδο δέκα ετών!)

Διαβάζει και κάτι άλλο : μια ζεστή κουβέντα γεμάτη αγάπη και φως, χιούμορ, συγκίνηση και αλήθεια για την καθημερινότητα και την ζωή που μας φόρτωσαν.

Και ο Σταμάτης σε αυτό το βιβλίο κάνει ό,τι ακριβώς απεικονίζει το εξώφυλλο : «πανηγυρίζει» για την ζωή, όπως είναι, όπως μας έτυχε να αδελφέ  !

Μου είχε μείνει φυσικά  μια φράση του από ένα προηγούμενο «ζωντανό» πόνημα του( «Τα λόγια που χωρέσανε») όπου έγραφε : «Στην άνοστη εποχή που ζούμε τα λόγια που φυλάμε σαν στιχάκια πίσω από φύλλα ημερολογιών, αντέχουν καμιά φορά τη μέσα μεγέθυνση»

Έτσι γράφει τους στίχους του ο Σταμάτης ( δεν είμαι ειδικός στη μουσική αλλά απλά καταθέτω αυτό που νιώθω ): με την «μέσα μεγέθυνση» της κάθε λέξης ή φράσης.

Το « Μικρό Μοναστηράκι» πιστέψτε με, διαβάζεται μες στο καλοκαίρι «απαλά» και άμεσα, σαν μια ανθρώπινη εξομολόγηση ενός διανοητικού ποιητή που παρατηρεί με τρέλα και χαρά τον κόσμο που δεν τον τρελαίνει, δεν τον λυγίζει με όσα συμβαίνουν – αν και τον καίνε, τον τσουρουφλίζουν μέσα του συνέχεια.

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου ζωντανεύουν κάποια οικεία πρόσωπα του Σταμάτη, αυτοί οι πολλοί «αγαπημένοι» του φίλοι, που δεν τους ονομάζει έτσι επειδή είναι ο διαχυτικός και ανοιχτός σε όλους γλυκός και ανθρώπινος καλλιτέχνης.

Ο Σταμάτης – με αυτά που διαβάζει κανείς στο βιβλίο – καταλαβαίνει μάλλον δύο χαρακτηρολογικά του στοιχεία :

Πρώτον, δεν είναι ο εθισμένος «δικτυωμένος» των socia media που λατρεύει απλά την υπερεπικοινωνία : σε ακουμπάει, σε κοιτάζει, σου ψιθυρίζει στο αυτί και στο μυαλό όταν γράφει ( το ένιωσα και το καταθέτω)

Στο βιβλίο του «ζωντανεύει» τόσο θεατρικές στιγμές, όσο και συναυλίες. Αλλά κυρίως τα έξω από την σκηνή και το σανίδι : αυτές τις μικρές ανθρώπινες προσωπικές στιγμές και κυρίως  «μνήμες»από την καλλιτεχνική του καθημερινότητα.

Ξέρετε κάτι ; Έχουμε τελικά ανάγκη αν ξορκίσουμε το Κακό, τον Θάνατο, το ξενέρωμα – και την εξουσία της κάθε βασιλικής φιγούρας γύρω μας – με έναν  όχι ακριβώς «διασκεδαστή»

αλλά με έναν παραγωγό  συγκίνησης και αγάπης για τη ζωή και τους ανθρώπους.

Με αυτό το δικό του νεοελληνικό καλλιτεχνικό γλωσσικό ιδίωμα, άψογο συντακτικά και νοηματικά, έμφορτο ειρωνείας και καυστικού χιούμορ, σπάει την θεωρητική «βαρεμάρα» του δοκιμιακού λόγου για την τέχνη.

Πλάθει δικές του λέξεις και ανακατεύει λαϊκές εκφράσεις.

Χρησιμοποιεί καλλιτεχνικούς ιδιωματισμούς πλάι σε λόγια στοιχεία.Ισορροπεί ανάμεσα στον έντονο σαρκασμό και τον κοινωνικό λυρισμό.

Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο-συνομιλία που, όπως λέει και ο ίδιος ο δημιουργός στο οπισθόφυλλο, «το παίρνεις για να σου στρώσει η μέρα».

Αλλά και με την αιχμηρή ιδεολογική και πολιτική του γλώσσα, ο δημιουργός Κραουνάκης γίνεται ο …πολίτης Σταμάτης, με άποψη (και μάλιστα μέχρι τέλους πεισματική, ισχυρή, βαθιά) και σχολιάζει τα κακώς κείμενα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Από ξεκατίνιασμα εξουσίας και μιντιακής υποκουλτούρας μέχρι μικρές φαινομενικά ασήμαντες στιγμές της ημέρας(φύση, ζώα, αντικείμενα) αλλά και απλές ανθρώπινες σχέσεις, αφού σχεδόν όλα παίρνουν μια σχεδόν ποιητική διάσταση.

Το βιβλίο είναι ο συγγραφέας του. Και αυτός ο ευλογημένος άοκνος παραγωγός χαράς και συγκίνησης, έχει βαθιά πίστη στον άνθρωπο.

Και σε εποχές με passwords, pins και ναρκισσιστικά likes και follows, στις σελίδες του βιβλίου του μας θυμίζει κάτι που αν το απωθήσουμε, θα απομονωθούμε στον ξενέρωτο τεχνολαικισμό της πλανητικής εξουσίας : μας θυμίζει ότι ο έρωτας, η αγάπη  και η ανάγκη για να ρουφάμε την κάθε στιγμή της ύπαρξής μας στον χρόνο που μας δόθηκε, είναι μεγάλη και ανεκτίμητη περιουσία…