Ο Κωνσταντίνος Μαργέλης συστήνεται: “Γεννήθηκα στον Πειραιά στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Εκεί μεγάλωσα, σπούδασα και εργάστηκα μέχρι πριν μερικά χρόνια, όταν μαζί με τη σύζυγό μου μετοικήσαμε σε ένα ημιορεινό χωριό της Λευκάδας. Η συνέχεια μέλλει να γραφτεί …”

Η κατανομή του δικαιώματος του εκλέγεσθαι

Σύμφωνα με τη νομοθεσία για την εκλογή των βουλευτών (Προεδρικό Διάταγμα Υπ. Αριθ. 26/2012, ΦΕΚ Α’57/15-03-2012, άρθρο 99, παράγραφος 1):

«Στην κατανομή των εδρών των εκλογικών περιφερειών, καθώς και των εδρών επικρατείας συμμετέχουν οι συνδυασμοί κομμάτων, οι συνδυασμοί συνασπισμών κομμάτων, οι συνδυασμοί ανεξαρτήτων, καθώς και οι μεμονωμένοι υποψήφιοι που συγκεντρώνουν στην επικράτεια ποσοστό εγκύρων ψηφοδελτίων τουλάχιστον ίσο με το τρία τοις εκατό (3%) του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στην επικράτεια όλοι οι εκλογικοί σχηματισμοί.»

Για να εκλεγεί ένας μεμονωμένος υποψήφιος βουλευτής δεν αρκεί να λάβει τον απαιτούμενο αριθμό ψήφων στην εκλογική του περιφέρεια. Πρέπει ο αριθμός των ψήφων που συγκέντρωσε σε αυτή να είναι και τουλάχιστον ίσος με το 3% του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων που έλαβαν στην επικράτεια όλοι οι εκλογικοί σχηματισμοί. Πρακτικά, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Αν, για παράδειγμα, ένας μεμονωμένος υποψήφιος είχε πολιτευτεί στις εκλογές του Ιουνίου του 2023 στη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια, τη «Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών» και είχε λάβει τους 148.506 ψήφους που πήρε η ΝΔ (42,32%), αυτές θα αντιστοιχούσαν σε 2,81% στην επικράτεια.

Όσον αφορά την περίπτωση του συνδυασμού ανεξαρτήτων βουλευτών ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Αντώνης Παντελής, αναφέρει:

«ανεξάρτητοι υποψήφιοι και συνδυασμοί ανεξαρτήτων νοούνται μόνο σε μία εκλογική περιφέρεια και ποτέ σε δύο ή περισσότερες. Οι συνδυασμοί ανεξαρτήτων σε περισσότερες περιφέρειες διατηρούν ο καθένας την ανεξαρτησία του. Για να αποτελούν κόμμα, οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να το ιδρύσουν, οπότε η ισχύουσα ρύθμιση τους καταλαμβάνει. Σε καμία περιφέρεια ένας συνδυασμός ανεξαρτήτων δεν μπορεί να φθάσει το 3% στην Επικράτεια.»

Με τη θέση αυτή συμφωνεί και ο καθηγητής Δικαίου και Διοίκησης, Χαράλαμπος Ανθόπουλος:

«Κατά τον Καθηγητή Αντώνη Παντελή, ο οποίος είναι κατ’ εξοχήν ειδικός σε θέματα εκλογικού δικαίου, ως συνδυασμοί ανεξαρτήτων υποψηφίων νοούνται μόνο συνδυασμοί σε μια εκλογική περιφέρεια, δηλαδή δεν υπάρχει δυνατότητα συμμετοχής τέτοιου συνδυασμού σε περισσότερες εκλογικές περιφέρειες ή σε εθνικό επίπεδο, ώστε να προσμετρηθούν υπέρ του συνδυασμού όλες οι ψήφοι και να ξεπεραστεί με τον τρόπο αυτόν το όριο εισόδου του 3%.»

Επομένως, ουσιαστικά το δικαίωμα του εκλέγεσθαι έχει παραχωρηθεί μόνο στους συμμετέχοντες σε πολιτικά κόμματα.

Από τη Res publica Romana στη Hellenic Republic

Η επίσημη ονομασία του ελληνικού κράτους στην αγγλική γλώσσα δεν είναι “Hellenic Democracy”, αλλά “Hellenic Republic”.

Ανάκτηση εικόνας 14/09/2026 από την ιστοσελίδα του υπουργείου εξωτερικών, https://www.mfa.gr/en/

Ανάκτηση εικόνας 14/09/2026 από την ιστοσελίδα της Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Greece

Ο όρος «Republic» προέρχεται από τη λατινική φράση «Res publica». Η φράση χρησιμοποιήθηκε για να περιγραφτεί το πολίτευμα της αρχαίας ρωμαϊκής «δημοκρατίας», της “Res publica Romana”, κατά την ρεπουμπλικανική περίοδο της ρωμαϊκής ιστορίας (509 π.Χ. έως 31 π.Χ.). Σύγχρονη εξέλιξη του «Res publica Romana» αποτελεί η ελληνική αντιπροσωπευτική «δημοκρατία».

Το δικαίωμα του εκλέγειν εκ των εκλεκτών

Στη ρωμαϊκή «δημοκρατία» ο λαός ήταν αποκλεισμένος από το δικαίωμα του εκλέγεσθαι και του είχε παρασχεθεί μόνο το δικαίωμα του εκλέγειν. Το δικαίωμα του εκλέγεσθαι το διέθετε μόνο η ελίτ, από την οποία συγκροτούνταν τα αξιώματα των υπάτων και της συγκλήτου.

Στην ελληνική αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» διαπιστώσαμε ότι το δικαίωμα του εκλέγεσθαι προϋποθέτει την ένταξη σε πολιτικό κόμμα. Δηλαδή, την έγκριση κομματάρχη, ο οποίος (όπως και ανώτερα κομματικά στελέχη) συνήθως είτε ανήκει στην εγχώρια ελίτ, είτε διατηρεί καλές σχέσεις με την εγχώρια ή και την έξωθεν ελίτ. Ως εκ τούτου, το δικαίωμα του εκλέγεσθαι αποδίδεται μόνο στους εκλεκτούς των κομματαρχών της ελίτ.

Συμπερασματικά, τόσο στη ρωμαϊκή όσο και στη σύγχρονη «δημοκρατία» υπάρχει ένα πλαίσιο  αποκλεισμού από το εκλέγεσθαι.

Αντίθετα, μία δημοκρατία άνευ εισαγωγικών, διασφαλίζει ότι οποιοσδήποτε πολίτης έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι. Που σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εκλογικοί περιορισμοί-αποκλεισμοί. Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, μπορούμε να φανταστούμε μία εκλογική κάλπη για κάθε δημόσιο αξίωμα (πρωθυπουργού, προέδρου της δημοκρατίας, βουλευτή), στην οποία ο πολίτης καταθέτει την επιλογή του μέσα από έναν και μοναδικό κατάλογο υποψηφίων για κάθε αξίωμα. Ταυτόχρονα, κάθε πολίτης μπορεί να θέσει υποψηφιότητα εκλογής για οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα.

Ενισχυμένη ψήφος και αδιακρισία εξουσιών

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ρωμαϊκής «δημοκρατίας» ήταν ότι οι πολίτες ιεραρχούνταν σε εκλογικές τάξεις ανάλογα με την περιουσία τους, ενώ οι εκλογικές τάξεις ψήφιζαν διαδοχικά με πρώτους τους πιο πλούσιους. Επιπλέον, η ψήφος των πλουσίων είχε μεγαλύτερη βαρύτητα και η ψηφοφορία σταματούσε τη στιγμή επίτευξης πλειοψηφίας, με σύνηθες φαινόμενο να αρκούν μόνο οι ψήφοι των πιο πλούσιων για την επίτευξή της. Επιπρόσθετα, όλες οι μορφές εξουσίας ήταν ελεγχόμενες από τους υπάτους και τη σύγκλητο.

Στην ελληνική «δημοκρατία», η περιουσιακή βαρύτητα των ψήφων έχει λάβει άλλη μορφή. Αυτής της ενισχυμένης (!) αναλογικής. Όπως λέμε, πολύ έγκυος. Έτσι, ένα κόμμα που λαμβάνει μόλις το 26% των ψήφων πολιτών με δικαίωμα ψήφου, σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Στις εθνικές εκλογές του 2023 η Ν.Δ. με 2,11 εκατομμύρια ενισχυμένους ψήφους σε περίπου 8,1 εκατομμύρια Έλληνες πολίτες με δικαίωμα ψήφου, έλαβε 40,56% και εξέλεξε 158 βουλευτές.

Ως αποτέλεσμα, στην “Hellenic Republic” ο έλεγχος της νομοθετικής εξουσίας περνάει στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδή του πρωθυπουργού-καίσαρα. Με συνέπεια να τίθεται υπό αμφισβήτηση ένας από τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος, η ανεξαρτησία της νομοθετικής εξουσίας. Ταυτόχρονα, τα μέλη της ανώτατης δικαστικής εξουσίας διορίζονται από το υπουργικό συμβούλιο, δηλαδή από τον πρωθυπουργό-καίσαρα. Έτσι, τίθεται υπό αμφισβήτηση και ο έτερος πυλώνας του δημοκρατικού πολιτεύματος, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης.

Συνεπώς, τόσο στη ρωμαϊκή όσο και στη σύγχρονη ελληνική «δημοκρατία» δεν υπάρχει σαφής διάκριση των εξουσιών, ενώ οι εκλογικοί ψήφοι αποκτούν, κατά περίπτωση, διαφορετικό βάρος.

Αντίθετα, σε μία δημοκρατία οι εκλογές διεξάγονται με απλή αναλογική, χωρίς περιορισμούς εισόδου στη βουλή. Ταυτόχρονα, ως βουλευτές εκλέγονται ανεξάρτητα πρόσωπα, κάτι που σημαίνει ότι απουσιάζουν τα πολιτικά κόμματα-μαντριά. Έτσι, διασφαλίζεται η ανεξαρτησία του νομοθετικού σώματος από την εκτελεστική εξουσία. Παράλληλα, τα μέλη της ανώτατης δικαστικής εξουσίας εκλέγονται από εσωτερικές εκλογές του δικαστικού σώματος, διασφαλίζοντας την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας.

Παρελκόμενα μιας Republic

α) Στη σύγχρονη αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» οι νόμοι ψηφίζονται από μία πρωθυπουργικά-Caesar ελεγχόμενη νομοθετική εξουσία και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από τους πολίτες. Αντίθετα, στη δημοκρατία οι νόμοι ψηφίζονται από ένα νομοθετικό σώμα απαρτιζόμενο από βουλευτές που δεν ανήκουν στο μαντρί της εκτελεστικής εξουσίας. Παράλληλα, οι πολίτες διαθέτουν το δικαίωμα της αμφισβήτησης ενός νόμου ή μίας υπουργικής απόφασης, θέτοντάς τον/την σε υποχρεωτικό δημοψήφισμα, με την προϋπόθεση της συλλογής ενός πλήθους υπογραφών (π.χ. Ελβετία).

β) Σε μία ρεπουμπλικανία οι υπουργοί, οι υφυπουργοί, οι διοικητές δημοσίων οργανισμών, οι γενικοί γραμματείς υπουργείων, ορίζονται από τον πρωθυπουργό-καίσαρα. Τα δε υπουργεία σχηματίζονται ανάλογα με τα γούστα του πρωθυπουργού-καίσαρα. Στη δημοκρατία τα υπουργεία είναι καθορισμένα συνταγματικά. Παράλληλα, υπουργοί, διοικητές δημοσίων οργανισμών και γενικοί γραμματείς υπουργείων επιλέγονται από ένα νομοθετικό σώμα ανεξάρτητων βουλευτών.

γ) Σε μία Republic οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός-καίσαρας δεν λογοδοτούν για τις πράξεις τους. Στη δημοκρατία διασφαλίζεται η ανακλητότητα του πρωθυπουργού και των υπουργών, μέσω ψηφοφορίας της ανεξάρτητης βουλής ή με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος εκ μέρους των πολιτών.

δ) Σε μία ρεπουμπλικανία ευνοείται η διαμόρφωση συνθηκών ελεύθερης αγοράς. Με συνέπεια να δημιουργούνται ολιγοπωλιακά και μονοπωλιακά καθεστώτα, ώστε να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της φίλα προσκείμενης ολιγαρχίας. Αντίθετα, στη δημοκρατία υπάρχουν προληπτικοί μηχανισμοί που αποτρέπουν το σχηματισμό συνθηκών ελεύθερης αγοράς. Ταυτόχρονα, εξασφαλίζεται η διαμόρφωση συνθηκών πλήρους ανταγωνισμού σε όλους τους κλάδους της οικονομίας. Διότι, η βάση της δημοκρατίας είναι η ύπαρξη πολλών ανεξάρτητων οικονομικά πολιτών, κάτι που επιτυγχάνεται με τη διάχυση της οικονομικής δραστηριότητας.

ε) Στη Republic οι κοινωφελής οργανισμοί μετοχοποιούνται ή και ιδιωτικοποιούνται για να παράγουν κέρδη, ώστε να αποδώσουν μερίσματα στους μετόχους (της ελίτ). Μερίσματα που προκύπτουν από το νερό που πίνουν οι άνθρωποι για να κρατηθούν στη ζωή ή για να πλυθούν ώστε να μην αρρωστήσουν. Όπως και από το ρεύμα που καταναλώνουν για να μαγειρέψουν για να φάνε ώστε να μην πεθάνουν. Σε μία δημοκρατία ο δημόσιος χαρακτήρας της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος και νερού είναι συνταγματικά κατοχυρωμένος. Παράλληλα, απαγορεύεται η εισαγωγή κοινωφελών οργανισμών στο χρηματιστήριο.

Τι θα ψηφίσω

Υπάρχουν δύο βασικές προϋποθέσεις για να ψηφίσω ένα πολιτικό κόμμα.

α) Οι υποψήφιοι βουλευτές του, μετά το πέρας μίας Κυριακάτικης Θείας Λειτουργίας στην οποία θα έχουν συμμετάσχει ολοκληρωμένα, δηλαδή θα έχουν Μεταλάβει, να σταθούν μπροστά στο τέμπλο του Ιερού Βήματος και κοιτώντας την εικόνα του Ιησού Χριστού, να ορκιστούν στο όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος:

«Να φυλάσσω πίστη εις την πατρίδα, το Σύνταγμα και τους νόμους. Να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων. Να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού λαού. Να υπερασπίζω μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματος μου την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας.»

β) Το πολιτικό κόμμα να έχει δεσμευτεί στο καταστατικό του, πως εφόσον εκλέξει βουλευτές τότε αμέσως μετά τη συγκρότηση της βουλής θα αυτό-διαλυθεί, ώστε οι βουλευτές του να μετατραπούν σε ανεξάρτητους.

Για όποιον οι παραπάνω προϋποθέσεις θεωρούνται ουτοπικές ή υπερβολικές, τότε ας συλλογιστεί, μήπως μετά τη ρίψη του επόμενου δήθεν ελεύθερου εκλέγειν φακέλου του στη δήθεν εκλέγεσθαι εκλογική κούτα – όποτε αυτή στηθεί, σύμφωνα με το Republic θέλημα του καίσαρα πρωθυπουργού – ταιριάζει να αναφωνήσει «Ave Hellenic Republic» ή ελληνιστί «Χαίρε ελληνική ρεπουμπλικανία»! Μόνο μην προτάξει και το χέρι όπως έκαναν οι Ρωμαίοι, γιατί πιθανότατα θα θεωρηθεί φίλο-ναζιστής.

Συμπέρασμα

Μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας έχει πειστεί ότι: α) διαθέτει ελεύθερη εκλογική βούληση επειδή εκλέγει μονάχα εξ όσων προσώπων της δίνονται να επιλέξει, β) καλώς εκλέγει πρωθυπουργό για να της καθορίζει τι εκείνη πρέπει να κάνει και όχι για να του καθορίζει τι εκείνος πρέπει να κάνει για εκείνη, γ) χωρίς το «έμπειρο» σύστημα εξουσίας που έχει κάνει τη χώρα μπάχαλο υπάρχει κίνδυνος ακυβερνησίας, δ) ένα σάπιο κατεστημένο μπορεί να αλλάξει μέσα από τη σαπίλα του κατεστημένου.

Καλό μας «βόλι»!

Κωνσταντίνος Μαργέλης

Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2026

Πηγές

https://www.ieidiseis.gr/opinions/16222/antonis-pantelis-as-mi-mas-anisychoyn-oi-syndyasmoi-anexartiton-stis-epikeimenes-ekloges/

https://www.constitutionalism.gr/anexartitoi-sindiasmoi-kai-de-facto-politika-kommata/

https://search.et.gr/el/fek/?fekId=467750

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1

https://www.manosdanezis.gr/respublica/ 

https://www.constitutionalism.gr/thesmika-klirodotimata-tis-romaikis-res-publica/ 

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%BF%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1