Αναστασία Φωκά

Δεν ξέρω ποια είναι η αφορμή για να γράψω. Έχω καιρό το ξέρω. Αλλά η περίοδος είναι περίεργη, οι πληροφορίες πολλές και διαφορετικές και αυτό με μπερδεύει, αλλά και με μπλοκάρει ταυτόχρονα. Ίσως και να μην είναι τίποτα από όλα αυτά κι απλά να επιλέγω υποσυνείδητα τη σιωπή. Γιατί και η σιωπή πολλές φορές μπορεί να γίνει κραυγή, για αυτούς που μπορούν να ακούσουν. Για αυτούς που είναι συγχρονισμένοι μαζί σου, ή διανύουν την ίδια “φάση”.

Δεν έχω την διαύγεια αυτή τη στιγμή να χρησιμοποιήσω καλύτερα ελληνικά. Τώρα θα μου πεις έχει πολύ σημασία. Όχι, εκτός κι μέσα σου είναι έντονο το συναίσθημα ότι θέλεις να κρατηθείς από κάτι που το θεωρείς σημαντικό για την προσωπικότητα σου.

Δεν έχω ειρμό το ξέρω. Αλλά είμαστε στο καλοκαίρι πια και τα πράγματα γίνονται πιο ανάλαφρα. Δύσκολος χειμώνας! Χειμώνας επιβίωσης, με τα γεγονότα στην παγκόσμια κοινότητα (και όχι μόνο) να ξεπερνάνε τη λογική , με τις επεκτάσεις στην καθημερινότητά μας και όχι μόνο. Προβληματισμοί που δεν έχουν απάντηση, γιατί πολύ απλά η απάντηση που είναι μπροστά στα μάτια μας δεν μας κάνει πια. Και δεν μας κάνει γιατί στην εποχή του AI και της αμεσότητας που ξεπέρασε κάθε προσδοκία, δεν χωρούν αυτές οι απαντήσεις.

Δεν θέλω να καταλήξω κάπου με όσα γράφω. Όταν η σκέψη είναι μπερδεμένη, δεν υπάρχει συνοχή- αρχή, μέση και τέλος (πρόλογος, κύριο θέμα και επίλογος). Και ίσως για πρώτη φορά δεν θα ήθελα να έχω αρχή, μέση και τέλος. Όχι για φοβάμαι να μπω σε στερεότυπα. Καλώς ή κακώς αυτά υπάρχουν στη ζωή μας από τότε που γεννηθήκαμε. Κι επειδή έχω εκφράσει την γνώμη μου πολλές φορές, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Δεν θέλω γενικά τίποτα που να με ζορίζει τώρα. Έχω τόσα κάθε μέρα που με ζορίζουν. Δουλειά, δουλειά, σπίτι κτλ που αναπόφευκτα τις ώρες που επιλέγω να απελευθερωθώ από αυτό το καλούπι και να νιώσω ότι κάνω την μικρή μου επανάσταση, δεν χρειάζεται κανένα μέτρο.

Δίνω το χώρο σε εμένα να κάνω το διάλειμμα μου και να πάρω το χρόνο που χρειάζομαι για να είμαι εντάξει όλες τις υπόλοιπες παραγωγικές ώρες.

Δεν είμαστε ρομπότ (ακόμα), οπότε για να μην νιώθουμε αιχμάλωτοι… ας δώσουμε το χρόνο στον εαυτό μας να νιώσει και να εκφραστεί όπως θέλει.

(Υ.Γ χωρίς αυτό να προσβάλει κάποιον ή να ξεπερνάει την ελευθερία του).

Αναστασία Φωκά