Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Όταν ως έμπειρος δημοσιογράφος προετοιμάζεσαι να πάρεις  συνέντευξη από πρόσωπα της δημόσιας ζωής του τόπου ή από δρώντα ιδιωτικώς για το καλό κοινό, τα οποία έχουν κάτι το σοβαρό να καταθέσουν είτε για την ίδια τους την πορεία και το έργο τους, είτε να εκφέρουν τη θέση-άποψή τους απέναντι στα πράγματα, θα πρέπει πάνω από όλα να είσαι ενημερωμένος και προετοιμασμένος, να έχεις στρώσει κ@Λο, προκειμένου να έχεις μελετήσει-αναλύσει διεξοδικώς το αντικείμενο της συνέντευξης και τις ερωτήσεις που θα υποβάλεις στον συνεντευξιαζόμενο, αφού κατά τα προηγούμενα έτη της μαθητείας, της πρακτικής σου εξάσκησης ως δόκιμος και των εμπειριών σου, εννοείται πως έχεις καταφέρει να μουσκέψεις και μερικά παντελόνια στην καρέκλα με ιδρώτα, προστατεύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο πρώτα την ίδια τη συνέντευξη και εν συνεχεία τον εαυτό σου αλλά πρωτίστως το Μέσον που εκπροσωπείς, για να μη γυρίσει η όλη διαδικασία μπούμερανγκ. Τόσο απλά, ανίδεα και ανεκπαίδευτα όργανα της Δημοσίας Τάξεως σας τα παραθέτω, σε σας απευθύνομαι αστυνομικοί, που δεν είχατε το θάρρος να καταγράψετε ούτε το συμβάν, για το οποίο μέγα ντόρο επιχειρήσατε να προκαλέσετε. Κάποιοι, τυχόν αναρωτηθούν, και δικαίως, τι θέλω να πω με τον ως άνω μακρύ (και για μερικούς αινιγματικό) πρόλογό μου.

Ακούστε λοιπόν ή μάλλον, διαβάστε, αναγνώστες και κάνετε τις δικές σας συγκρίσεις με τα προαναφερόμενα, σχετικώς με το τι σημαίνει να είναι κάποιος απροετοίμαστος και μη σίγουρος για το τι απαιτεί από κάποιον ο οποίος γνωρίζει το αντικείμενο και τις υποχρεώσεις του, λειτουργώντας καθόλα νόμιμα: Αστυνομικά όργανα, δύο τον αριθμό με περιπολικό – αρνούμενα να αναφέρουν από ποιο Αστυνομικό Τμήμα προέρχονταν, μπούκαραν στην κυριολεξία, κατά τις 23:10, το Σάββατο 11 Ιουλίου 2026 σε χώρο, και συγκεκριμένα σε beach club που φιλοξενούσε τη διεξαγωγή της μουσικοθεατρικής παράστασης «Από Το Παράφορο Πάθος, Στο Αίμα», στηριγμένη στην έμμετρο τραγωδία του θεατρικού συγγραφέα Γεωργίου Χορτάτση με τον τίτλο «ΕΡΩΦΙΛΗ» – σε Κρητική διάλεκτο και ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της Ελληνικής Γραμματείας–, γραμμένη περί το 1600,στίχους της οποίας είχε μελοποιήσει ο Ρεθυμνιώτης συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης το 1970, εκδίδοντας τον δίσκο με τον ομώνυμο τίτλο «ΕΡΩΦΙΛΗ» από την LYRA, με τους: Γιάννη Πουλόπουλο, Καίτη Χωματά, Αρλέτα, Γιάννη Θωμόπουλο και στα αφηγηματικά μέρη τον σπουδαίο Μάνο Κατράκη, εμπλουτισμένη όμως και προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα με τη δική μας «ματιά»-πρόταση-προσέγγιση-αισθητική, σύγχρονη σκηνική παρουσία και ήχο επιμελημένο δεόντως,56 χρόνια μετά, σε έναν θαυμάσιο παραλιακό χώρο του νομού Χανίων Κρήτης, λειτουργούσα (η παράσταση) καθ’ όλα νόμιμα, όσον αφορά στην υπαίθρια αφισοκόλληση (*) στα ειδικά από τον Δήμο προοριζόμενα ταμπλό καθώς και στην έκδοση των νομιμοποιητικών εγγράφων για την εκδήλωση (ήταν η δεύτερη ημέρα της παράστασης, η πρώτη είχε πραγματοποιηθεί στις 7 Ιουλίου 2026), όπου, «αιφνιδιάζοντάς» μας ως καουμπόηδες τα «λαγωνικά« της Αστυνομίας, ήσαν σίγουροι ότι θα έπιαναν «λαβράκι», αναζητώντας τον υπεύθυνο «επειδή είχε τα ηχεία στο φουλ», με το αιτιολογικό ότι είχε προηγηθεί ανώνυμος καταγγελία από ενοίκους διπλανών οικιών – οι οποίες διάσπαρτες οικίες υπόψη ότι απείχαν περί τα εξακόσια μέτρα από τον τόπο της εκδήλωσης –,προκειμένου να «κατέγραφαν» σε πρώτη φάση το συμβάν και σε δεύτερη να «κατέθεταν μήνυση περί ηχορύπανσης,που είχε φθάσει στην υπηρεσία», την οποία ήσαν «υποχρεωμένοι να υποβάλουν».

Μετά από την ευγενική εκ μέρους μας παρέμβαση, πείστηκαν επιτέλους να χαμηλώσουν τους τόνους της φωνής τους, περιορίζοντας τις άκομψες έως άγαρμπες κινήσεις τους, και αυτό, όντως τους τίμησε. Ο έλεγχος «περί ηχορύπανσης», έγινε με βάση την Υγειονομική Διάταξη Α5/3010/1985(ΦΕΚ 593/Β/2-10-1985,η οποία νομικώς είναι αμφισβητήσιμη επειδή εξακολουθεί να εμφανίζει σημαντικά νομικά κενά τα οποία χρήζουν επεξήγησης, όπου με βάση αυτή ορίζονται ως ανώτατα επιτρεπτά όρια ήχου τα 80 dB. Επειδή όμως η μέτρηση του ήχου απαιτεί εξειδικευμένα όργανα και εμπειρία από τον καταμετρητή, στην προκείμενη περίπτωση τα Αστυνομικά όργανα ως απεδείχθη με τους χειρισμούς τους, ιδέα δεν είχαν περί αυτών. Περιορίστηκαν σε γενικεύσεις και αόριστες καθησυχαστικές «παραινέσεις», με αποτέλεσμα η παράσταση να διακοπεί ολίγον… άτσαλα, ευτυχώς προς το τέλος της, αφού υπολείπονταν περί τα δέκα έως δέκα τρία λεπτά. Ως έμπειρος όμως ο ηχολήπτης και με το μοναδικό του «αυτί», αναπλήρωσε πάραυτα το κενό που προέκυψε με το ορχηστρικό κομμάτι «Αίτημα 1» που περιλαμβάνεται στο δίσκο «Ανταύγειες» του Γιάννη Μαρκόπουλου, έκδοση 1996, όπου ευτυχώς όλα κύλησαν έως το τέλος ομαλώς, σφόδρα όμως ταραγμένοι άπαντες με το αναπάντεχο συμβάν.

Πάνω από όλα όμως, δεν σεβάστηκαν ούτε εκτίμησαν τις προσπάθειες των ηθοποιών-τραγουδιστών, οι οποίοι στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης δεν έκαναν χρήση μικροφώνων (άραγε ούτε ηχείων, και μάλιστα εν ώρα μη επιβαλλομένης της κοινής ησυχίας), αλλά έδιναν την ψυχή τους, στηριζόμενοι στις φυσικές τους φωνητικές δυνατότητες, πράγμα το οποίο απαιτεί ειδική εκμάθηση της τεχνικής, και πάνω από όλα, αυστηρό έλεγχο των κοιλιακών και διαφραγματικών τους αντοχών, αλλά… τι και από ποιους απαιτώ τώρα! Δεν σεβάστηκαν ακόμη ούτε τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι ελλείψει καθισμάτων ήσαν αγογγύστως καθήμενοι έμπροσθεν από τις τοποθετημένες καρέκλες στο κουρεμένο χορτάρι και στην άμμο οκλαδόν, επειδή μεγάλο ήταν το ενδιαφέρον τους προκειμένου να παρακολουθούσαν την παράσταση, τους οποίους από τα έγκατα της καρδιάς μας θερμά ευχαριστούμε. Ευχαριστούμε επίσης και όλον τον κόσμο που συμμετείχε στις παραστάσεις εκτιμώντας τις προσπάθειές μας, γεγονός το οποίο αναπτέρωσε το ηθικό μας, δίδοντάς μας κουράγιο και ιδέες για καινούργια πράγματα από εδώ και εμπρός.

Ας γνωρίζουν λοιπόν από τούδε και στο εξής άπαντες, ότι ο μετρήσιμος έλεγχος του ήχου γίνεται στην κονσόλα του ηχολήπτη (In the front part of the console), και μετριέται με ειδικά μικρόφωνα για την κάλυψη όλου του χώρου, και όχι εμπρός από τα ηχεία με εφαπτόμενο «το όργανο μέτρησης» επί αυτών, όπως προσπάθησαν να πράξουν οι συγκεκριμένοι «ελεγκτές» – Αστυνομικοί, και μάλιστα παρουσία ενός κοινού πλέον των 900 ατόμων να συνομιλεί (αφού διεκόπη η παράσταση εξ αιτίας τους), προκαλώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο αύξηση των dB πέραν του διπλασίου από το επιτρεπτό όριο, επειδή, μόνον οι ομιλίες των θεατών επιτυγχάνουν μια στάθμη ήχου που αγγίζει τα 85-90 dB, στοιχείο που κατά την «μέτρηση» δεν έλαβαν υπόψη τους, αλλά μετά αντελήφθησαν ότι η όλη διαδικασία που ήγειραν, γύρισε μπούμερανγκ, ζητώντας στο τέλος και ένα… μισό «μας συγχωρείτε για την αναστάτωση, μπορείτε να συνεχίσετε», αποχωρούντες. Πέρα όμως από τις «μετρήσεις» τις οποίες πραγματοποίησαν στον χώρο, παρέλειψαν να κάνουν και τις αντίστοιχες στις διάσπαρτες οικίες οι οποίες απείχαν περί τα εξακόσια μέτρα από την ακτή, όχι για κανέναν ιδιαίτερο λόγο, αλλά να διαπιστώναμε κι εμείς εάν ο ήχος κατέφθανε έως εκεί και σε πόσα dB ήταν μετρήσιμος! Εν ολίγοις, «πιάσε το αυγό και κούρεψέ το…».

Όχληση πάντως οικιών δεν προκλήθηκε, ούτε κατά την βραδιά της 11^ης Ιουλίου ούτε έως τη λήξη των παραστάσεων στις 23 Αυγούστου 2026 στην Χερσόνησο του νομού Ηρακλείου Κρήτης, ημέρα μνήμης για την συμπλήρωση έξι χρόνων από το φευγιό του Γιάννη Πουλόπουλου (ήτοι μετά από 14 εν συνόλω παραστάσεις), ουδεμία «επίσκεψη» ή παρατήρηση από κανένα όργανο της Τάξεως σημειώθηκε. Κατά την αποχώρησή τους δε, τόνισαν ότι «για το τυπικό του θέματος, το γεγονός θα καταγραφεί στο Βιβλίο Συμβάντων της Αστυνομίας», μια κίνηση που ίσως τους βόλευε, αιτιολογώντας την παρουσία τους. Σε Αστυνομικά πάντως Τμήματα της ευρείας περιοχής που αποταθήκαμε ζητώντας αντίγραφο του συμβάντος, ούτε καν κάτι το αντίστοιχο είχε καταγραφεί, άγνοια μας δήλωσαν μερικά, ως πρωτάκουστο χαρακτηρίστηκε από τινά Τμήματα και άλλα απλώς… μας «άκουσαν». Εξ αυτού, αποδείχθηκε εν τέλει ότι ως όργανα της Τάξεως ήθελαν να παραστήσουν τους ειδήμονες, να κάνουν το «κομμάτι» και τη «βόλτα» τους με τον φάρο του περιπολικού που στριφογύριζε και την σειρήνα διακεκομμένα που ηχούσε, προκαλώντας πέρα από τον πανικό και τον γέλωτα στους παραβρισκόμενους, διακόπτοντας και τα φιλιά που αντάλλασσαν τα ερωτευμένα ζευγαράκια που είχαν ξαπλώσει στην αμμουδιά ή με το που ενοχλούσαν αρκετούς από τους απολαμβάνοντες το μπάνιο τους εκείνη την ώρα αθορύβως. Πολύ εύστοχος ο χαρακτηρισμός «Ξέμπαρκοι, λειτουργούντες εκτός υπηρεσίας και αδέσποτοι» (και αυτό ήταν το σωστό όπως εν τέλει αποδείχθηκε), του ηχολήπτη μας Φ.Τ.

Λάθος μας μέγα όμως που δεν συγκρατήσαμε τα χαρακτηριστικά των επωμίδων τους ή τον αριθμό κυκλοφορίας του περιπολικού τους, αλλά επάνω στην αναταραχή που προκλήθηκε, και μάλιστα εν μέσω σκότους, ποιος να σκεφτόταν κάτι τέτοιο, αν και ήσαν τα βασικά που θα έπρεπε να πράτταμε. Αλήθεια, πού ήσαν οι κάμερες οι οποίες θα τοποθετούνταν επί των στολών καθώς και οι διακριτικοί αριθμοί επί των κρανών των οργάνων της Τάξεως, βάσει του Π.Δ.75/2020 το οποίο δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη, προκειμένου να κατέγραφαν τα πάντα; Κατά τα άλλα, στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη υπάρχει Υπουργός (βλέπε Υγείας), ο οποίος χρησιμοποιεί γυαλιά καταγραφής (Meta2 Ray-ban) προκειμένου να καταγράφει τις κινήσεις νοσηλευτών και λοιπών παραγόντων των νοσοκομείων οσάκις τα επισκέπτεται – όπως ο ίδιος παραδέχθηκε με ανάρτησή του στις 30 Ιουλίου 2026 –, ενεργών ως …«σπιούνος». Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: Σε τι αποσκοπούν άραγε αυτές οι καταγραφές  νοσηλευτικού προσωπικού και ιατρών, σε τι αποβλέπει ο Υπουργός της Υγείας, έχει λάβει την άδεια από τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη για να φέρει αυτόν τον εξοπλισμό,θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τοιαύτα καταγραφικά ή και πιο εξελειγμένα; Εμείς φυσικά, δεν είχαμε βλέπετε την πολυτέλεια να διαθέταμε Security, όπως κάνουν τα καθώς πρέπει μαγαζΑ, οπότε, υπέθεσαν ότι ανεκάλυψαν πεδίον δράσης ελεύθερο τα «λαγωνικά», και ήρθαν να παραστήσουν τους ειδήμονες οι κύριοι, και… άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, πράγμα το οποίο δεν πέτυχαν τελικώς.

Λεβέντες, ντόμπροι, εκδηλωτικοί συναισθημάτων, φιλόξενοι και δεξιοτέχνες λυράρηδες οι Κρητικοί, δεν λέω, αλλά ολίγο περισσότερη και ειδική περί του ήχου εκπαίδευση στις Σχολές στις οποίες φοιτούν οι διασφαλίζοντες την Δημόσια Τάξη και την ομαλή κοινωνική συμβίωση αστυνομικοί, και όχι «τεχνάσματα» (τι ζητώ τώρα, ε!…), δεν θα έβλαπτε, διότι μερικά dB παραπάνω από το ανεκτό ακουστικό φάσμα, είναι πολύ-πολύ επικίνδυνα, τόσον για τα αυτιά και την ψυχική υγεία όλων, όσον και για την περιβαλλοντική ισορροπία, και μάλιστα εν μέσω θέρους που αναζητούνται με κάθε τρόπο και μέσον από τον παραθεριστή, διότι η χαλάρωση σώματος τε και ψυχής αλλά και το εν γένει αποτύπωμα που αφήνουμε ως επισκέπτες σε μια τόσο όμορφη από κάθε πλευρά παραλία – και δεν ήταν η μόνη – υπερέχουν, σαν κι αυτή στην οποία λάμβανε χώρα μια θεατρική παράσταση, ένα ολοζώντανο δράμα που ξετυλιγόταν εμπρός στα έκπληκτα μάτια των θεατών, και απαίτηση όλων ( όπως την εισπράξαμε) ήταν η επικράτηση απόλυτης σιγής, προκειμένου να γίνονταν αντιληπτοί τόσον οι διάλογοι όσον και οι μονωδίες, όχι πάντως εξ ημών (η σιγή) επιβαλλόμενη. Τέλος καλό, όλα καλά (Άριστα, θα το χαρακτήριζα), κι αυτό εν τέλει είναι η ουσία η οποία απομένει.

Και… για ν’ αλλάξουμε τόνο κλείνοντας, επειδή από αρχές Οκτωβρίου τα «Κοσμικά Κέντρα των Αθηνών» μηδέ εξαιρουμένων και των «Σκυλάδικων» αρχίζουν να σχηματοποιούν το καλλιτεχνικό τους πλάνο εμφανίσεων για τη Χειμερινή σεζόν σε σάλες που θα υπόσχονται υπερθεάματα, εμείς αρνούμενοι ν’ αποδεχθούμε ότι το Καλοκαίρι τελειώνει τόσο νωρίς καθότι η πλάτη είναι ακόμα ξεφλουδισμένη και φιλιέται απ’ την αρμύρα που σιγά-σιγά την επουλώνει, προτιμούμε την έντονη δίψα για ζωή και τη συνέχειά της με ό, τι αυτό συνεπάγεται, προσκαλώντας σας σε συνακρόαση του τραγουδιού που ακολουθεί (η επιλογή του έχει γίνει από την Μάριον, το διεισδυτικό μου …ψαχτήρι), αφού έπειτα σας ευχηθούμε Καλό αποκαλόκαιρο με καρτερία και μεγαλοσύνη ψυχής για τα επερχόμενα.

(*) Στην αφίσα: η Μάριον στον ρόλο της Ερωφίλης, ο Omero (Όμηρος) στον ρόλο του Πανάρετου.

Χιόνα Λασιθίου Κρήτης, 27 Αυγούστου 2026