Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Συμπληρώθηκαν χθες (5/5/2026) δέκα έξι χρόνια από εκείνο το αποτρόπαιο έγκλημα της 5/5/2010 που αφορούσε και εξακολουθεί να παραμένει αναπάντητο το ερώτημα όσον αφορά στην απόδοση δικαιοσύνης σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν στην Τράπεζα Marfin.Θεωρείται η πιο σκοτεινή σελίδα της Μεταπολίτευσης χωρίς να έχουν δοθεί ακόμη απαντήσεις. Ομιλούμε όχι μόνον για την διαχρονική πολιτική καπηλεία που επακολούθησε και θα εξακολουθεί να υφίσταται, αλλά και για την πλήρη αποτυχία της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Από τότε μέχρι σήμερα, οι κυβερνήσεις άλλαξαν, αλλά η υποκρισία παρέμεινε σταθερή και προκλητική ταυτοχρόνως.

Ενθυμούμενοι τα δραματικά γεγονότα όπως εκτυλίχτηκαν, έχουμε να σημειώσουμε:

α) Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ 2010: Απέτυχε παταγωδώς να προστατεύσει την πρωτεύουσα, αφήνοντας την πόλη στο έλεος της τυφλής βίας ενώ η χώρα κατέρρεε οικονομικά.

β) Κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: Χρησιμοποίησαν τη Marfin ως ‘μπαμπούλα’ για να καταστείλουν κάθε μορφή διαμαρτυρίας, εργαλειοποιώντας τον θάνατο των εργαζομένων για πολιτική τους επιβίωση.

γ) Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ: Επέδειξε μια προκλητική απάθεια, με στελέχη που συχνά ‘ξεχνούσαν’ ή ‘παρέβλεπαν’ το γεγονός στις επετείους, φοβούμενα μη ταυτιστούν με την καταδίκη της άκρατης βίας που τα εξέθρεψε.

δ) Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη: Περιορίζεται σε επικοινωνιακές τελετές και αποκαλυπτήρια πλακών, ενώ η ουσιαστική δικαιοσύνη παραμένει στο σκοτάδι και οι πραγματικοί δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Δέκα έξι χρόνια μετά, ουδείς βρίσκεται στη φυλακή για τις βόμβες μολότοφ που έκαψαν ζωντανούς την Αγγελική, τον Επαμεινώνδα, την Παρασκευή. Ομιλούμε για ένα δικαστικό φιάσκο καθότι οι δίκες κατέληξαν σε αθωώσεις, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά ότι το Κράτος γνωρίζει μεν από καταστολές, αλλά όταν φθάσει η στιγμή των εξιχνιάσεων, δηλώνει αδύναμο. Η αστυνομία και οι μυστικές υπηρεσίες απέτυχαν παταγωδώς, σε μια από τις πολυσύχναστες γωνιές της Αθήνας, δηλώνοντας ανεπάρκεια. Ω, τι υποκρισία!

Η Marfin, δεν είναι ‘ατύχημα’ κύριοι, που κάποιοι ως τοιούτο θέλουν να το εμφανίζουν. Είναι το αποτέλεσμα ενός τοξικού διχασμού που καλλιέργησε το Πολιτικό Σύστημα, προκειμένου να κρύψει τα νώτα του. Μετά από το 2010, κάθε Κυβέρνηση επωφελούμενη του πρωτοφανούς γεγονότος, έκτισε επάνω στα ερείπια του κέντρου της Αθήνας το δικό της αφήγημα, αποσιωπώντας τον θρήνο των οικογενειών των θυμάτων, με το να τις εγκαταλείψει στη μοίρα τους. Η αληθινή δικαίωση δεν έρχεται ούτε μέσα από ευχολόγια ούτε με μαρμάρινες πλάκες, αλλά από την εύρεση των φυσικών αυτουργών και την παραδοχή ότι η πολιτική βία δεν φέρει ταμπέλες με κομματικά χρώματα, κάτι το οποίο ενθυμείται και υπερτονίζει σε κάθε επέτειο, ειδικά ο κ. Μητσοτάκης.