Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Ο Χάρος και η Σφίγγα, του Χάρου Χάρου

Είδα τον Χάρο με τα μάτια μου (δε τι-βι σίριες) –  Ο Χάρος και η Σφίγγα (επισόουντ 17)

Καθόμουν με το κινητό στο χέρι και ενημερωνόμουν για τις συγκλονιστικές εξελίξεις στην Αμφίπολη –επειδή όλα τα άλλα προβλήματα τα έχετε λύσει εκεί στο Ελλαδιστάν- όταν με πήρε η μάνα μου στο κινητό.

«Πού είσαι;», με ρωτά απότομα.

«Στο Μπαλί με δύο Τσέχες. Τι θες;», της απαντώ επίσης απότομα.

«Να σοβαρευτείς και να με κάνεις γιαγιά.», δηλώνει για δισεκατομμυριοστή φορά.

«Θα τις ρωτήσω αν είναι στις γόνιμες μέρες τους και θα σε ξανακαλέσω.», λέω και πάω να κλείσω τη γραμμή.

«Το βραδάκι θα βγεις με μία κοπέλα της προκοπής.», μου δηλώνει ορθά κοφτά.

«Μάνα, πάλι μαλακία έκανες;», αρχίζω να εκνευρίζομαι.

«Στις 10 σας έχω κρατήσει τραπέζι. Να ντυθείς σαν άνθρωπος και να πας να την συναντήσεις εκεί!», λέει και μου κλείνει το τηλέφωνο στα μούτρα την ώρα που ουρλιάζω:

«ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!»

Είχα δύο επιλογές. Ή να μην εμφανιστώ ποτέ στο νιοστό ραντεβού στα τυφλά που μου έχει κλείσει η μάνα μου, ή να παραιτηθώ από Χάρος και να πάω εξορία σε έναν γαλαξία που δεν θα με βρει η μάνα μου. Επειδή δεν υπάρχει τέτοιος γαλαξίας, έκανα την καρδιά μου πέτρα, ξανά κι ετοιμάστηκα για το ραντεβού. Νταξ, μωρέ. Τι καλύτερο είχα να κάνω; Να δω το καινούργιο επεισόδιο από το Sons of Anarchy ή το Under the dome τρώγοντας σουβλάκια με τον Διόνυσο.

Έφτασα στο εστιατόριο που μας είχε κλείσει τραπέζι η μάνα. Πώς θα την αναγνώριζα; Θα κρατούσε λέει ένα βιβλίο του Τάσου Λειβαδίτη. Πάλι βαρεμένη μου βρήκε. Να την. Ωραίο πρόσωπο. Σώμα λιονταριού και φτερά αετού. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν νομίζει η μάνα μου ότι είμαι κτηνοβάτης, επειδή μια φορά τα είχα με μία σειρήνα. Παίρνω βαθιά ανάσα και την καλησπερίζω.

 

«Γεια σου, Σφίγγα. Είμαι ο …»

 

«…Γιος της νυκτός και του σκότους. Απόγονος της Γαίας και του Χάους. Μίασμα αγάπης αιμομικτικής, ποια να είναι η δική σου κατάρα;»

 

Μένω με το χέρι τεντωμένο. Δεν αρχίσαμε καλά.

 

«Εμ, ναι. Να καθίσω ή προτιμάς κάτι στα όρθια;»

 

Με κοιτάζει αποδοκιμαστικά, αλλά μου γνέφει να καθίσω.

 

«Ωραίο άρωμα. Ποιο είναι;»

«Το άρωμα μου φερμένο από της ανατολής το στήθος στης δύσης το πέλαγο, σε νησί Ομηρικό.»

«Δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, ε;», προσπαθώ να την κάνω να γελάσει, αλλά εις μάτην.

Παραγγέλνουμε και με κοιτάζει ερευνητικά. Κι όχι επειδή με θεωρούσε κελεπούρι. Φάγαμε μέσα σε αμήχανη σιωπή με εκείνη να διαβάζει το βιβλίο της. Μόλις τελείωσε το φαγητό μου λέει:

«Η δική μας μείξη είναι εκ φύσεως καταραμένη, σαν το άνθος της νυκτός που η ανατολή μαραίνει.», σηκώνεται αγέρωχη και με αφήνει σύξυλο με τον λογαριασμό.

Ακούω πίσω μου ένα γνωστό κακαριστό γέλιο.

«Ρε μαλάκα, πάλι ραντεβού στα τυφλά σου έκλεισε; Δεν φτάνει που στο έκλεισε, πήγες και από πάνω;;;», δώσ’ του γέλια ο Διόνυσος.

Σηκώνομαι εκνευρισμένος, πληρώνω και ξεκινάω να γυρίσω στη βάρκα μου. Ο άλλος με ακολουθεί γελώντας σαν ύαινα. Μπαίνω στη βάρκα και ξεκινάω το κουπί στρίβοντας ένα τσιγάρο. Χτυπά το κινητό.

«Πώς πήγε; Δεν πιστεύω να το τρόμαξες το κορίτσι;», ακούω την μάνα μου να ρωτά.

«Αυτή με το σώμα λιονταριού και τα φτερά αετού λες; Έτσι και μου ξανακλείσεις ραντεβού και με αναγκάσεις να πάω, θα τα φτιάξω με τον Διόνυσο και θα πω στον Ερμή να το κοινοποιήσει σε όλους μας τους συγγενείς!», της κλείνω το τηλέφωνο στα μούτρα.

«Ρε μαλάκα, έπρεπε να μου το πεις ότι με γουστάρεις!», μου πεταρίζει τις βλεφαρίδες του ο Διόνυσος.

Του χαμογελώ και του ρίχνω μία με το κουπί. Νιώθω μια βαθιά ικανοποίηση βλέποντας τον να πέφτει στο νερό. Μια μούντζα βγαίνει σαν περισκόπιο από το νερό και σκάμε κι οι δυο μας στα γέλια.

Μακριά από τις μανάδες και τα ραντεβού τους. Μου πήρε σχεδόν μια αιωνιότητα για να το αντιμετωπίσω. Ελπίζω να τα πάτε καλύτερα! Με τις υγείες μας!

 

Ο φιλικός Χάρος της γειτονιάς σας.

SHARE
RELATED POSTS
Ο τρόμος του Αυγούστου, του Μάνου Στεφανίδη
Την υγειά μας να’χουμε να καπνίζουμε, της Ματίνας Ράπτη-Μιληλή
Τσάρκες με την γιαγιά, του Δημήτρη Κατσούλα
8 Σχόλια
  • Χάρος Χάρου
    25 Σεπτεμβρίου 2014 at 16:25

    Αγαπητό μου παιδί ALEX,
    ο καπετάν Νέμο ήταν ελαφρώς λοξός, αφού του άρεσε να σφάζει μέδουσες αντί να τρώει κάνδαυλους! Δεν ζηλεύω καθόλου λοιπόν! Εμείς εδώ κάνουμε δωρεάν σεάνς με διάσημους! Αμέεε!
    Αγαπητή μας Ελπίδα,
    τα σέβη μου!

  • Ελπιδα Νούσα
    17 Σεπτεμβρίου 2014 at 19:20

    Eυτυχώς που η Σφίγγα δε ζήτησε να δώσεις λύση στο γνωστό γρίφο,γιατί αν δεν έδινες τη σωστή απάντηση θα ψάχανμε για Χάρο και πως θα πέρναγε μια αιωνιότητα σε τούτο δω τον κόσμο!!!
    Απολαυστικότατος για μια ακόμη φορά!Μπράβο!!

  • ALEX
    17 Σεπτεμβρίου 2014 at 15:31

    Φρικασέ φύκια με μέδουσα.
    Το καλύτερό μου.
    Μου το έμαθε ο Κάπτεν Νέμο,που είχε κοτζάμ ΝΑΥΤΙΛΟ,
    όχι μια ψωροβάρκα.
    Έλα να σε φιλέψω.
    Μέγκλα περνάμε στη άβυσσο.Θα ζηλέψεις.

  • Χάρος Χάρου
    17 Σεπτεμβρίου 2014 at 10:27

    Αγαπητό μου παιδί ALEX,
    άμα βρίσκεις σωστή τη μάνα μου να της πω να σε κλείσει ραντεβού να δεις τη γλύκα! Αλλά μη μου κλαίγεσαι μετά αν βρεθείς παρέα με καμιά Μέδουσα!

    Φίλτατε Γεροτάσο,
    με έχετε παρεξηγήσει το δόλιο που ψάχνω κι εγώ ένα λιμάνι να παρκάρω τη βάρκα μου! Λίγα τα λόγια σας για τον κολλητό μου. (Αυτός τώρα διαβάζει τα μηνύματα πάνω από τον ώμο μου, με σκουντάει και μου στέλνει πονηρά φιλάκια)

    Αγαπητέ Χ.Μ.,
    όποιος έχει τη Σφίγγα μάλλον σφίγγεται τελικώς. Από μακριά κι αγαπημένοι. Εξάλλου ο Αλέκος μου τα λέει όλα από μόνος του!
    (ο Διόνυσος κάτι λέει να πάμε διακοπές στην Τήλο του χρόνου, αλλά δεν καταλαβαίνω τι εννοεί)

    Γλυκύτατε μπόμπιρα Γιάννη,
    Όταν με το καλό τα πούμε (καμιά 60ρια χρονάκια μετά) θα σας έχω πολλά ιστορικά κουτσομπολιά! Να είστε πάντα καλά!

  • Γιάννης Στουραΐτης
    17 Σεπτεμβρίου 2014 at 09:19

    Ευρηματικός, πνευματώδης σαρκαστής ! Φαντάζομαι το γέλιο που πέφτει στην βάρκα μέχρι να κάνει το ντελίβερι ! Εύγε !

  • Χ.Μ.
    17 Σεπτεμβρίου 2014 at 07:37

    Βρε Χαρούλη, τι σε πληρώνει δωρεάν η Πόρτα και εσύ χάνεις τρομερές ευκαιρίες? Πώς δε ρώτησες τη Σφίγγα τι φοβόταν ο Μεγαλέξανδρος και αποκεφάλισε αυτήνα και την αδελφή της (ρίξε άδεια μωρέ κι ό,τι πιάσεις, τι πείρα χιλιάδων χρόνων στα ΜΜΕ έχεις?).
    Και πρόσεχε αυτόν το Διόνυσο. Μαθαίνω ότι υπάρχει αόρατη επιγραφή στην Πόρτα της Νάξου ότι απήγαγε το Θησέα και όχι την Αριάδνη.

  • Γεροτάσος
    17 Σεπτεμβρίου 2014 at 05:05

    Ἄσε τά σάπια Χαρούλη. Κάνεις σάν τό μωρό πού τοῦ πῆραν τό παιχνίδι. Σέ τσάτισε τό ὅτι χάλασε τή βραδυά ἡ λεγάμενη καί σοῦ στέρησε τήν ἀπόλαυση νά τό κάνεις ἐσύ.

    ΥΓ. Καλοπερνᾶτε τελευταῖα μέ τόν Διονυσάκο, βλέπω….

  • ALEX
    17 Σεπτεμβρίου 2014 at 03:54

    Σωστή τη βρίσκω τη μάνα.
    Ραντεβού με την τύφλα σου σου έκλεισε,
    αλλά είσαι ντιπ για ντιπ.
    Δυόμισι χιλιάδες χρόνια ήταν θαμμένη η Σφιγξ και σου τη βγήκε από αριστερά.
    Τώρα τράβα κουπί.

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.