Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Διός πεσούσης(*)…, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Spread the love

 

Αλέξανδρος Μπέμπης 

  

 

 

Γιατί ρε συ Σταύρο, τί έγινε;

Δεν άφηνες περιθώρια να το καταλάβω.

Ή μήπως δεν το είχες καταλάβει και συ;

Μου το είπε τις προάλλες η σειρά, ο Λεφτέρης. Τον θυμάσαι, που βρισκόμασταν οι τρεις μας όταν ερχόμουν στην Αθήνα και τα πίναμε.

”Αντε ρε γειά μας, φίλοι για πάντα.”

Θυμάσαι;

Μετά χάθηκες.

 

”Θα φύγω στα ξένα”, μας είπες.

 

Τι έγινε και χάθηκαν οι τσάρκες μας στα μπουρδέλα του Βόλου;

Θυμάσαι;Τότε που, εξωδούχοι, ενώναμε τα λεφτά μας και γαμούσε μια φορά ο ένας και μια φορά ο άλλος;

Θυμάσαι;Τότε που καμάκωνες τις γύφτισσες-ξέχασες; Στο Γιδά- πάνω από το ΡΕΟ; Τότε που είχες γίνει παλιός και καθόσουν έξω έξω στη καρότσα;

 

Είχες μάθει και τα μεράκια στα γύφτικα και μας τα έλεγες. ”Έλα μωρό μου να σου ρίξω μια βολή”-έλεγες-και της έδειχνες το τζιτρία.

 

Τότε που πηγαίναμε για βολές στο Πάικο.

 

”Για να τα ξέρετε, ρε στραβάδια, όταν απολυθώ-ογδόντα τρεις και μια ρεεέ. – θυμάσαι;- Αρούρια θα πήξετε”.

 

Θυμάσαι που σε φωνάζαμε “Γύφτο”; Και σε είχαμε όλοι Θεό, ρε Σταύρο.

 

Γιατί, ρε Δία μου;

 

Τί έγινε ρε αγόρι μου και έγινες κορίτσι;

 

Γιατί Θεέ μου.

 

Δεν έχω πρόβλημα με τα αγόρια που γίνονται κορίτσια αλλά να, πες μου ρε συ Σταύρο, πώς μπορείς να διαγράψεις χρόνια από τη ζωή;

 

Πώς μπορείς να διαγράψεις από την τωρινή, τα χρόνια της που έχασες κάποτε;

 

Πώς είναι εύκολο να διαγράψω 1,5 χρόνο από τη δική μου; Δεν μπορώ. Συγχώρεσε με.

 

Για μένα θα είσαι πάντα ο φίλος ο Σταύρος.

 

(*)…πας ανήρ καπηλεύεται. Για κάθε Αλόμα αυτής της Γης.

 

SHARE
RELATED POSTS
Η Τάνυα που «σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες», του Χρήστου Μαγγούτα
Ακράτεια συγγραφικού λόγου, του Δημήτρη Κατσούλα
 Για μιαν αγάπη, της Αναστασίας Φωκά
4 Σχόλια
  • nikandy
    25 Μαΐου 2015 at 08:07

    Βαθιά ανθρώπινο , αληθινό και δύσκολο
    κείμενο Αλέξανδρε.

    Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν
    αρσενικές και θηλυκές ψυχές.

  • Κομπάρσος
    24 Μαΐου 2015 at 09:52

    Ανθρωπιά, ευαισθησία, νοιάξιμο … όλα δικά σου Αλέξανδρε!

  • Εύ-οσμος
    24 Μαΐου 2015 at 08:47

    συγχαρητήρια σήμερα στην Πόρτα που έχει τόσο ξεχωριστά κείμενα. Από Στουραΐτη και Βασιλείου μέχρι Μπέμπη… Δύσκολο θέμα, ανάμεικτα συναισθήματα. Το κείμενο αξία.

  • Χαρα α.
    24 Μαΐου 2015 at 07:51

    Ανθρώπινο! Συγκινητικό!
    Η ματια του γνωστού, του φίλου, του συγγενή, που προσπαθεί να καταλάβει. Να καταλάβει, τι; Αυτα ολα που δεν μπορει να καταλάβει ακριβώς, ουτε ο ίδιος που του συμβαίνουν….
    Πολύπλοκα πράγματα…. Ανθρώπινα ομως…

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.