Ο κ. Βασίλειος Μαστρογιάννης είναι Διδάκτωρ Δημοσίου- Διοικητικού Δικαίου. Επίσης, ήταν υποψήφιος Βουλευτής Φθιώτιδας με το ΠΑΣΟΚ

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ

Πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι άλλο πρέπει να γίνει για να γυρίσει η χώρα σελίδα, αφήνοντας πίσω την παρούσα παρακμή σε κάθε επίπεδο της δημόσιας ζωής της χώρας.

Τραγωδία Τεμπών, συγκαλύψεις, ανακολουθίες, αδυναμία διενέργειας μιας κανονικής δίκης, τρομερές και ανεπανάληπτες καταθέσεις στη δίκη των υποκλοπών με συνακόλουθες τις απειλές του καταδικασθέντος επικεφαλής της υπεύθυνης για το σκάνδαλο εταιρείας, η συνεχόμενη παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας σε υποθέσεις σκανδάλων στην Ελλάδα και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Οι κύριες συνέπειες αυτής της κατάστασης έχουν απαρχή την κρίση αξιοπιστίας των εσωτερικών θεσμών, καθότι όταν εξωτερικοί ευρωπαϊκοί θεσμοί, παρεμβαίνουν επανειλημμένα για υποθέσεις διαφθοράς, αποδεικνύεται  ότι οι εθνικοί μηχανισμοί ελέγχου δεν λειτουργούν. Αυτό πλήττει εκτός των άλλων την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα και τη Δημοκρατία συνολικά.

Από την άλλη μπορούν να οδηγήσουν σε πίεση για μεγαλύτερη διαφάνεια και λογοδοσία, καθώς οι παρεμβάσεις αυτές λειτουργούν και ως μοχλός πίεσης για μεταρρυθμίσεις. Το πολιτικό σύστημα ( θα έπρεπε να) αναγκάζεται να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και τη διαφάνεια στη διαχείριση δημόσιων πόρων.

Βέβαια η πολιτική αστάθεια οδηγεί σε εντάσεις μια και οι έρευνες για σκάνδαλα συχνά προκαλούν πολιτικές συγκρούσεις, αλληλοκατηγορίες και έντονη πόλωση. Αυτό μπορεί να δυσκολέψει τη λήψη αποφάσεων και να εντείνει το κλίμα αστάθειας.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι, από τα προαναφερόμενα οδηγούμαστε στην ενίσχυση της δυσπιστίας των πολιτών, καθώς η συνεχής αποκάλυψη σκανδάλων ενισχύει την αίσθηση ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί με παθογένειες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποχή από τις εκλογές ή σε αναζήτηση «εύκολων λύσεων» και ψεύτικων μεσσιανισμών.

Η ιστορία έχει δείξει ότι οι προσωποκεντρικές λύσεις και οι εύκολες υποσχέσεις δεν οδηγούν σε ουσιαστική αλλαγή, αλλά συχνά αναπαράγουν τα ίδια προβλήματα.

Ο δρόμος της παρακμής συντηρείται όταν η κοινωνία εγκλωβίζεται ανάμεσα στην απογοήτευση και στις ψευδαισθήσεις. Όταν αλλάζουν τα πρόσωπα αλλά όχι οι νοοτροπίες, όταν ανακυκλώνονται οι ίδιες πρακτικές, τότε η πρόοδος παραμένει μακρινός στόχος.

Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος. Ο δρόμος της ελπίδας και της προκοπής. Αυτός δεν στηρίζεται σε «μεσσίες», αλλά σε ισχυρούς θεσμούς, διαφάνεια, αξιοκρατία και συμμετοχή των πολιτών. Στηρίζεται σε μια κοινωνία που απαιτεί λογοδοσία και διεκδικεί ένα καλύτερο μέλλον με ρεαλισμό και υπευθυνότητα.

Η Ελλάδα διαθέτει τις δυνατότητες να αλλάξει πορεία. Έχει ανθρώπινο δυναμικό υψηλού επιπέδου, νέους με ιδέες και δημιουργικότητα, καθώς και σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Αυτό που χρειάζεται είναι ένα νέο συλλογικό όραμα που θα υπερβαίνει τις παθογένειες του παρελθόντος.

Τούτη την ώρα προέχει για τη σωτηρία της χώρας και της κοινωνίας, η απαλλαγή από αυτό το καθεστώς με ταυτόχρονη στήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που αποτελεί την μόνη αξιόπιστη και σταθερή εναλλακτική πρόταση για τη σοβαρή διακυβέρνηση της χώρας, χωρίς πειραματισμούς και άδηλο μέλλον.