Ο Κωνσταντίνος Μαργέλης συστήνεται: “Γεννήθηκα στον Πειραιά στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Εκεί μεγάλωσα, σπούδασα και εργάστηκα μέχρι πριν μερικά χρόνια, όταν μαζί με τη σύζυγό μου μετοικήσαμε σε ένα ημιορεινό χωριό της Λευκάδας. Η συνέχεια μέλλει να γραφτεί …”

«Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.»

Δημήτρης Λιαντίνης, 1 Ιουνίου 1998

Αρκετοί ζητάνε να σταματήσει να κυκλοφορεί το σημείωμα του άτυχου κοριτσιού. Φοβούνται ότι υπάρχουν κι άλλοι νέοι που σκέφτονται να πηδήξουν από πολυκατοικία.

Άλλοι ζητούν κι αυτοί να κρυφτεί η εξομολόγηση του κοριτσιού, γιατί, όπως λένε, είναι προσωπικό δεδομένο και δηλώνουν οργισμένοι εξαιτίας της δημοσιότητας που έχει λάβει όλο το συμβάν.

Στην πραγματικότητα, ζητάμε να κρύψουμε ένα σημείωμα που φανέρωσε τον κόσμο μας. Έναν κόσμο που δεν είναι πια, όχι μόνο για τις δύο δεκαεπτάχρονες, αλλά για πολλούς, αν όχι όλους τους νέους και νέες. Μήπως, όμως, ούτε και για εμάς;

Γιατί, πρόκειται για έναν κόσμο που επικρατεί η ψευτιά, η απατεωνιά, η συκοφαντία, το γλείψιμο, το χρήμα, η ηδονή, ο φθόνος, το αφύσικο, η αδικία, η αναισθησία. Έναν κόσμο που περιθωριοποιεί την εντιμότητα, την ειλικρίνεια, την καλοσύνη, την αξιοπρέπεια, το συναίσθημα, την πλάση, τον έρωτα, το δίκαιο.

Κι επειδή, ενδόμυχα, δεν θέλουμε ούτε εμείς να τον βλέπουμε, αλλά ταυτόχρονα νιώθουμε αδύναμοι να τον αλλάξουμε, ζητάμε να κρύψουμε το δραματικό συμβάν και το τραγικό σημείωμα που τον έφερε στην επιφάνεια.

Πριν από 28 χρόνια, ο Δημήτρης Λιαντίνης, καθηγητής της Φιλοσοφίας της Αγωγής και της Διδακτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τόνισε, στο δικό του τελευταίο σημείωμα, πως ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες των νέων. Πως ετοιμάζουμε ένα αβυσσαλέο κακό. Μία, από τις πολλές μορφές του οποίου αποτελεί το δραματικό συμβάν των δύο δεκαεπτάχρονων. Μάλιστα, αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί για το έγκλημα που διαπράττουμε κατά των νέων με τη ζωή του.

Προσωπικά δε συμφωνώ με την πράξη του. Όπως διαφωνώ και με ορισμένες άλλες απόψεις του. Με συγκλονίζει, όμως, η συγκεκριμένη του τοποθέτηση και το κίνητρο της πράξης του. Γιατί, οι νέοι χρειάζονται έναν κόσμο που να συνθλίβεται για αυτούς, όχι να τρώει τις σάρκες τους. Όχι, όμως, με την αυτοκτονία. Αλλά όπως έκαναν τόσοι και τόσοι πρόγονοί μας. Επώνυμοι και ανώνυμοι. Γνωστοί και άγνωστοι. Με την αυτοθυσία.

Στην ιστορία του γένους μας υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα αυτοθυσίας. Αλλά δυστυχώς, είτε δεν τα μαθαίνουμε, είτε όσα μαθαίνουμε, δεν τα μαθαίνουμε όπως πρέπει. Γιατί, όπως είχε αναφέρει ο Δημήτρης Λιαντίνης «ο δάσκαλος πέθανε». Τον κάναμε εκπαιδευτικό.

Κορυφαίο, όμως, παράδειγμα αυτοθυσίας είναι εκείνο του (ποιμένα) Ιησού Χριστού. Γιατί πρόκειται για τον Υιό του Θεού. Αλλά ούτε αυτό το μαθαίνουμε όπως πρέπει. Μάλλον, γιατί και «ο (ποιμένας) ιερέας πέθανε». Τον κάναμε ιερουργό.

Η μαγκιά, λοιπόν, δεν βρίσκεται στο να μην πέσουμε, αυτό είναι δεδομένο. Όσο στο να ξανασηκωθούμε όταν πέσουμε. Κι ακόμα περισσότερο, αν/όταν δεν μπορούμε πλέον να ξανασηκωθούμε, να βαστήξουμε το βλέμμα ψηλά. Και αν, κάποτε, δεν μπορούμε να έχουμε ούτε το βλέμμα των ματιών ψηλά, τότε να κρατήσουμε ψηλά το βλέμμα της ψυχής.

Αλλά το βλέμμα των ματιών και ειδικά της ψυχής, δεν ανυψώνεται με τα λεφτά ή με τη ψευτιά.  Ούτε μέσα από τις ευκολίες, τις χαρές, τις ανέσεις ή τη δόξα. Ανυψώνεται μέσα από τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις, την αδικία, τον πόνο. Ανυψώνεται μέσα από αυτόν τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Ψηλά τα βλέμματα!

Κωνσταντίνος Μαργέλης

Κάπου στη Λευκάδα, Κυριακή, 17 Μαΐου 2026

www.eksadaktylos.gr