Ανοιχτή πόρτα

Λέξεις και σύμβολα του Καιρού : η συμβολική γλώσσα της εξουσίας, του Ηλία Καραβόλια

Spread the love

Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

Ο Macron είπε -μεταξύ άλλων- ότι ” βιώνουμε μια μεγάλη ανατροπή και το τέλος της αφθονίας, των βεβαιοτήτων, της ανεμελιάς”.

Κάθε λέξη του συγκεκριμένου (σημ: προέρχεται από τα σαλόνια των επενδυτικών οίκων και του έστρωσαν τον δρόμο για την εξουσία σε μηδενικό χρόνο ) είναι σημαίνουσα. Και κρύβει ενδεχομένως τον φόβο του ανδρός για ένα πιθανό δικό του πρόωρο πολιτικό τέλος.

Ανθρωπότυποι τέτοιου είδους, αυθεντικοί εκπρόσωποι της συστημικής κυριαρχίας και των ολιγοπωλίων, εντελώς αποκομμένοι από την πραγματικότητα με τους κατώτατους μισθούς και τα υπερχρεωμένα ευρωπαϊκά νοικοκυριά, γίνονται τώρα κήνσορες της δυστοπίας.

Αλλά τι ανατρέπεται ακριβώς ; Ποια αφθονία τελειώνει, ποιες βεβαιότητες και -προσέξτε- ποια ακριβώς ανεμελιά ;

Ο καπιταλισμός, με τις περιστρεφόμενες πόρτες κεφαλαίου-κράτους από τις οποίες αναδύονται συμπαθείς δήθεν κεντρώοι αλλά σκληροί νεοφιλελεύθεροι όπως ο Macron, ξέρουμε ότι δεν ανατρέπεται. Μεταλλάσσεται προς το χειρότερο. Αυτή την μετάλλαξη είναι που στην πραγματικότητα φοβούνται οι ανα τον πλανήτη Macron (και οι τάξεις-χορηγοί τους).

Η δε ”αφθονία” στο διάγγελμα του Macron συμβολίζει τα όρια του συμβολικού κόσμου του κεφαλαίου, τον καπιταλιστικό κορεσμό: την υπερκατανάλωση, την υπερπαραγωγή αλλά και την υπερσυσσώρευση πλούτου.

Είναι το σινιάλο της ολιγάρκειας, η υπερεγωτική εντολή της εξουσίας ώστε να συνηθίζουν οι μάζες στην οριακή ζωή, να μην επιθυμούν( αφού δεν μπορούν να τα έχουν όλα).
Ο βιοκρατικός αυτός ευνουχισμός της συλλογικής επιθυμίας είναι αποτέλεσμα τόσο του μονεταριστικού κλοιού των μαζών (αύξηση των επιτοκίων=αύξηση δόσεων στα δάνεια) όσο και της ύφεσης με τον πληθωρισμό λόγω της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας στην ενέργεια.
Οι επιδοτήσεις των ολιγοπωλιακών κερδών είναι οι μελλοντικοί φόροι σε μικρομεσαίους και μισθωτούς, ίσως όχι στις μεγάλες επιχειρήσεις με το πρόσχημα μάλλον της πτώσης κερδοφορίας λόγω ενεργειακού κόστους, μειωμένης ζήτησης που πάντα- κατά τους ορθόδοξους φιλελεύθερους- είναι δυνητική αιτία ανεργίας από τις αναγκαίες περικοπές κόστους ( δηλαδή απολύσεις).
Αυτό το τέλος που επικαλείται ο Γάλλος ηγέτης είναι το νέο δήθεν τεχνοκρατικά αποτελεσματικό, ως μονόδρομος με ανελαστικές πολιτικές,  αλλά βαθιά ιδεολογικό αφήγημα της συρρικνωμένης μεγέθυνσης και της αθέατης από-ανάπτυξης. Δηλαδή του ύπουλου στασιμοπληθωρισμού που θα τρώει μισθούς και εισοδήματα.
Είναι η χωροχρονική διέξοδος της κρίσης υποκατανάλωσης που ξεκινάει και που βολεύει να αποδίδεται στην ενεργειακή κρίση και στην κλιματική αλλαγή.

Οι δε βεβαιότητες για τις οποίες μιλάει ο Macron είναι ήδη τελειωμένες για τους πολλούς. Στην απέραντη έρημο της οικονομικής βιοκρατίας, γεννιέσαι χωρίς καμία σταθερά αναφοράς.

Παλεύεις – αν δεν είσαι γόνος εύπορων- στην ζούγκλα της αγοράς, αποστειρώνεσαι πνευματικά με την υπερεξειδίκευση και κολυμπάς καθημερινά, μέσα από την παλάμη σου, αβοήθητος στον ωκεανό της υπερπληροφόρησης χωρίς πυξίδα και σημεία ισορροπίας.

Κανένα αφήγημα, κανένα μοτίβο ζωής, καμία πορεία δεν είναι ομαλή στον ανθρώπινο βίο. Το ατομικό σχέδιο της ζωής, που δεν απαιτείται για τις ”βεβαιότητες” των ισχυρών, δεν είναι το σχέδιο των πολλών, εκείνων των υποκειμένων που δεν έχουν πρόσβαση σε χρήμα, ανώτερη εκπαίδευση και ευκαιρίες.

Ο νεοφιλελευθερισμός και η βιοπολιτική των απανταχού Macron (που υποτίθεται ότι αναχαιτίζουν τον λαϊκισμό και εγκαθιστούν την σταθερότητα) είναι που συνιστούν στην ουσία την πηγή της αβεβαιότητας.

Αυτοί οι υποτίθεται μετριοπαθείς πολιτικοί είναι στην πραγματικότητα οι τέλειοι μηχανικοί του συστήματος, οι σχεδιαστές των ανισοτήτων, οι ηθικοί αυτουργοί της ατελούς κοινωνικής κινητικότητας και της συνεχούς διεύρυνσης των ταξικών διαφορών.

Όσον αφορά το τέλος της ανεμελιάς κατανοείτε τι σημαίνει για τους πληβείους : ”δουλέψτε περισσότερο( έστω και με λιγότερα), καταναλώστε τα αναγκαία, καθώς δεν θα δικαιούστε, λόγω έκτακτων συνθηκών και κατάστασης εξαίρεσης, να είστε ούτε άνετοι αλλά ούτε και άνεργοι. Δεν πρέπει να γίνετε βαρίδια οκνηρίας για το σύστημα και την ισορροπία του…”


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Όχι άλλο καρνάβαλο!, του Νίκου Βασιλειάδη
Η θλιβερή παρένθεση του ελληνικού πολιτισμού και τα «παλλόμενα πέη», του Κώστα Σκανδαλίδη
Σταύρος Θεοδωράκης: Οι κ.κ Τσίπρας και Μητσοτάκης επιδιώκουν να στήσουν μια γιορτή για δύο

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.