Πόρτα στην Πολιτική

Thank you mr Zuckerberg, του Ηλία Καραβόλια

Ηλίας Καραβόλιας
Spread the love

Ηλίας Καραβόλιας

 

 

10297582_658532920898711_7394277353455912826_n.jpg

 

 

Ανατομικά υποδήματα Lumberjack, Stonefly, Ecco,

Προσφορές έως και 50%,

Γρ. Λαμπράκη 46, Ρόδος [Κέντρο, Περιοχή 100 Μαγαζιά, έναντι Everest] 

 

 

 

iporta.gr-xartino_ploio.jpg

 

Μάλλον είναι φανερό ότι η διαρκής κατάσταση οριακής επιβίωσης της χώρας, με την μαζοχιστική συμμετοχή των δανειστών σε αυτό, λειτουργεί ως αυτοτροφοδοτούμενο σύμπτωμα εθνικής νεύρωσης. Σχεδόν εθιστήκαμε πλέον να είμαστε όχι μόνο ως οικονομία αλλά και ως κοινωνία,στο χείλος του γκρεμού. Εξ άλλου τα ατομικά χρέη μοιάζουν να “ξεπλένονται” στην μεγάλη κολυμπήθρα του Σιλωάμ, δηλαδή στο ”εθνικό” χρέος.

 

Και είναι φυσικά εθνικό, όχι απλά δημόσιο. Προσοχή όμως. Μάλλον βολεύει να το μυθοποιούμε και να κάνουμε ότι ξεχνάμε τα συνεχή μας ”ελλείμματα”: πολιτισμού, δημοκρατίας,συνεννόησης. Γιατί όταν έχεις στο σπιτικό σου μηνιαίο έλλειμμα κάποια δεκάδες ευρώ, που πασχίζει να τα μαζέψεις, δεν ασχολείσαι με το συλλογικό κακό του υπέρμετρου δανεισμού. Αρκεί να “υπενθυμίζεις” στον εαυτό σου ότι έχεις εκείνο το βαρίδι κάποιων χιλιάδων ευρώ που χρωστάς σε εφορία, ταμεία ή στις τράπεζες, οπότε και κατανοείς ότι μάλλον δεν συσχετίζονται τα φαινόμενα. Αδυνατούμε να απομονώσουμε το νοητικό λογιστήριο του μηνός, της εβδομάδας, ακόμη και της ημέρας,αφού μας βαραίνουν τα διαρκώς αυξανόμενα χρέη που τα τοποθετούμε κάπου εκεί μακριά, στο απροσδιόριστο μέλλον, ενδεχομένως και κάπου κοντά στο μόνο σίγουρο του μέλλοντος : στον θάνατο. Δεν μπορεί να πεθαίνουμε μόνο εμείς, κάποτε θα πεθάνει και αυτό. Ουσιαστικά δικαιώνουμε αυτόν που ήταν ένας από τους μεγαλύτερους υπεύθυνους αυτής της υπερχρέωσης αλλά τουλάχιστον, έστω και αργά,επισήμανε τον μεγάλο κίνδυνο: ”Είτε το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος, είτε το χρέος θα αφανίσει το έθνος» είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου στο Υπουργικό του Συμβούλιο, 2 Δεκεμβρίου 1993, όταν πλέον μάλλον είχε αντιληφθεί και τα τραγικά λάθη της 8ετούς διακυβέρνησης στην δεκαετία του ’80.

 

Αλλά ας έλθουμε στους σημερινούς ”φύλακες” των θεσμών. Άραγε δικαιούται ένα κράτος να εθελοτυφλεί μπροστά στην ουσιώδη αυτή διαφορά αντίληψης που εγκαταστάθηκε στο μυαλό των υπηκόων της; Πώς οι κάτοικοι αυτής της χώρας θα συμμορφωθούν, θα νοικοκυρευτούν, θα προγραμματιστούν, όταν το Δημόσιο κάνει σημαία την ατέρμονη οφειλή, βελτιώνοντας πρόσκαιρα μόνο το ταμείο του; Η πραγματικότητα σήμερα είναι ότι αυτή η σύγχρονη εκδοχή της Αριστεράς που μας κυβερνάει, φαίνεται ότι επιβραβεύει το “έχει ο θεός”, άσχετα αν αγκαλιάζει την Εκκλησία δια της πλαγίας οδού. Κάπου εδώ χάνεται η μπάλα. Πολίτες που ψήφισαν ελπίδα ενώ πλημμύρισαν από απόγνωση, φαίνεται ότι απωθούν προσωρινά την οργισμένη αντίδραση και παρακολουθούν αποσβολωμένοι το θέαμα του “εθνικού” αγώνα απέναντι στον “μινώταυρο” του καπιταλισμού. Βιώνουμε πλέον τα ατομικά μας χρέη ως υποσημειώσεις του συλλογικού ιλλιγιώδους ποσού οφειλής στους λαούς της Ευρώπης και στο “θηρίο” του ΔΝΤ. ” Σας χρωστάω αλλά δεν μπορώ να σας πληρώσω φίλε”, είναι η καθημερινή φράση που κυκλοφορεί στα κινητά των Ελλήνων και στα γκισέ τραπεζών και εφορίας. Η φράση που κυκλοφορεί στο μυαλό μας, και δεν ακούγεται, είναι ” …οι πάντες χρωστάνε, εδώ χρωστάει η χώρα παντού ρε μεγάλε…”. Και κάπως έτσι συνεχίζουμε να ζούμε ως μόνιμοι σκλάβοι της συλλογικής ατέρμονης οφειλής. Το κακό είναι οτι δεν καταλάβαμε, δεν πήραμε χαμπάρι πόσο γρήγορα πληρώσαμε, και πληρώνουμε ακόμα, με ποικίλους τρόπους, την “εθνική” διάσωση που ποτέ δεν έρχεται, ποτέ δεν αφορά “εμάς” αλλά πάντα κάποιους αόρατους άλλους.

 

Η επιθυμία να σταματήσουμε το άγχος επιβίωσης συνεχίζει να μας κάνει κουφούς που δεν βλέπουμε και τυφλούς που δεν ακούμε. Η αλήθεια είναι ότι όταν κοιτάζεις τα παιδιά σου ή τους εργαζομένους σου, ξεχνάς το ακατανόητο δημοσιονομικό πεδίο της καταστροφής.Νιώθεις ότι έχασες την υγιή διαχείριση, νιώθεις ότι φταις και ενοχοποιείς εσένα και το ατομικό σου λάθος, εκείνο το καμπανάκι που σου έλεγε “έρχεται” η καταστροφή. Έκανες ό,τι το ένιωθες, το μύριζες, το φοβόσουνα. Αλλά η θέα της πλατείας και οι χιλιάδες αγανακτισμένοι σου φούντωναν μια μύχια επιθυμία : ” Κάπου θα βγει όλο αυτό, κάπως θα γυρίσει το πράγμα…”
Η ηγεσία της χώρας πορεύεται σήμερα ελπίζοντας ότι δεν θα αρθεί το ψυχολογικό αδιέξοδο του καθενός εξ ημών. Ελπίζει να φουντώσει το μένος προς τους απ’ έξω. Μάλιστα, οι τωρινοί κυβερνώντες ελπίζουν ότι θα τους “ξεχάσει” σιγά σιγά ο κόσμος, ενθυμούμενος τις ευθύνες και των προηγούμενων. Εις μάτην. Η πρόσφατη μνήμη είναι ισχυρή και επικρατεί πάντα. Ασχέτως αν δεν ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά της αντίδρασης.

 

Η Ελλάδα, οι πολίτες της και οι πολιτικοί της δηλαδή, μοιάζει να έχει ταυτιστεί με την ιδεοψυχαναγκαστική, την νευρωτική συμπεριφορά του αγχωμένου υποκειμένου. Ατομικά και συλλογικά, δεν ψάχνουμε πλέον την έξοδο, την οδό διαφυγής από το τούνελ της μιζέριας.Μπορεί το σοκ της φτώχειας να είναι καταγεγραμμένο στο εθνικό DNA, όμως το smartphone, το facebook, το instagram, μας κάνουν πολίτες που επικοινωνούν με πάθος, σαν να έχουν ανακαλύψει μια μυστική κοινωνία, έναν κόσμο ευχάριστο, όπου ο καθένας βλέπει τον άλλο, μιλάει με τον άλλο, χωρίς τα χρέη, τα άγχη, τις σκοτούρες.”

 

Ευτυχώς κε Zuckerberg που μας συνδέεις καθημερινά με τον πλησίον μας, με τους γνωστούς και άγνωστους φίλους μας, και μιλάμε, βρίζουμε,χαιρόμαστε,προσποιούμαστε.Η μόνιμη καθημερινή ”καλωδίωση” μας με αυτό το καταραμένο κράτος, με αυτή τη ρημάδα οικονομία της χώρας που γεννηθήκαμε, θα μας πεθάνει πριν την ώρα μας”.

 

Άραγε οι πολιτικοί μας τον ευχαριστούν αυτόν τον άνθρωπο για τον ίδιο λόγο ή γιατί τους βοήθησε να συνδέονται καθημερινά με χιλιάδες πιθανούς ψηφοφόρους τους ;

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

 

SHARE
RELATED POSTS
«Συμμαχία Νοτίου Αιγαίου»: στην Τήνο και Μύκονο το διήμερο ο κος Μανώλης Γλυνός ως υποψήφιος Περιφερειάρχης ΠΝΑι
Αφέλειες και τακτικισμοί, τέλος, του Γιάννη Πανούση
Μάνος Κόνσολας: “«Λίγα λόγια μέσα από την καρδιά μου και ένα μεγάλο ευχαριστώ στους απλούς πολίτες”

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.