Κοινωνία - Ελλάδα - Οικονομία

Τα παραμύθια της γιαγιάς, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Spread the love

 

Αλέξανδρος Μπέμπης 

 

 

 

 

 

 

Δεν μπορώ να πω, αν πρόκειται για επαγγελματική διαστροφή, η αυξημένη κοινωνικο-πολιτικο-οικονομική ευαισθησία.

 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

 

Έχω τη τύχη – και την ατυχία (*) -να ασχολούμαι επαγγελματικά με την διαχείριση/ανακύκλωση στερεών αποβλήτων.

Αυτά που συνηθίσαμε,κακώς,να αποκαλούμε ”σκουπίδια”.

Τα σκουπίδια που πετάμε, είναι ο καθρέφτης της καθημερινότητάς μας, ο δείκτης της παιδείας μας που φανερώνει αν διαθέτουμε στοιχειώδες πνεύμα οικονομίας.

Αυτό που θα περίμενε κανείς να επιδεικνύουν οι πολίτες μιας χώρας που είναι ή υποτίθεται ότι βρίσκεται σε οικονομική κρίση.

Στην επιχείρηση είμαστε αποδέκτες στερεών αποβλήτων, που προέρχονται από πολλούς δημόσιους φορείς, αλλά και ιδιώτες.

Κάθε φορά που έρχεται ένα φορτίο, πηγαίνω στη διαλογή και παρακολουθώ τι πετάμε. Είναι πραγματικά αρνητικά εντυπωσιακή η σπατάλη μας.

Είμαστε ένας κακομαθημένος λαός, με έντονα τα χαρακτηριστικά αυτών που δεν εκτιμούν αυτά που απέκτησαν.

Που δεν αγωνίστηκαν, που δεν ίδρωσαν και δεν μάτωσαν για να τα αποκτήσουν. Που τους χαρίστηκαν και απερίσκεπτα δεν το εκτιμούν.

Έρχονται, για παράδειγμα, πλαστικά δοχεία υγρών απορρυπαντικών από νοσοκομεία, που περιέχουν τουλάχιστον μια δόση υγρού ακόμη, που θα μπορούσαμε να την χρησιμοποιήσουμε με μια απλή κίνηση. Να τοποθετήσουμε ανάποδα το μπουκάλι για 1-2 ώρες.

Στα φορτία που παραλαμβάνουμε από σχολεία, βρίσκω πολλά τετράδια με γραμμένες ελάχιστες από τις σελίδες τους, πάρα πολλά στυλό διαρκείας που δεν έχει εξαντληθεί η μελάνη καθώς και μπουκαλάκια νερού-αυτά που τα αγοράζουν τα παιδιά μας 50 λεπτά-γεμάτα ή ακόμη και σφραγισμένα.

Στις ΔΟΥ, όπως φαίνεται, δεν γνωρίζουν ότι όταν τελειώνει το διορθωτικό τύπου μπλάνκο, μπορούν να προσθέσουν διαλυτικό και να εξακολουθήσουν να το χρησιμοποιούν, διότι βρίσκω πολλά μπουκαλάκια που περιέχουν διορθωτικό υγρό και ακόμη περισσότερα άθικτα με διαλυτικό.

Δεν θέλω να σας κουράσω με άλλα παραδείγματα.

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι πολλά από αυτά τα προϊόντα της καθημερινότητάς μας είναι εισαγόμενα είτε εξ ολοκλήρου είτε σαν πρώτες ύλες.

 

Θυμάμαι την καλή μου τη γιαγιά. Τότε, τη δεκαετία του ’60 που ήμουν παιδάκι. Μαθητής.

Αυτή, που συγκέντρωνε σταγόνα σταγόνα το λάδι που περίσσευε από τη σαλάτα και έφτιαχνε σαπούνι.

Αυτή που γύριζε ”το μέσα έξω”στα ρούχα που ξεθώριαζαν. Που δεν πετούσε ούτε στραβή καρφίτσα και που όταν με έβλεπε να πετώ μολύβι που με δυσκολία πλέον μπορούσα να κρατήσω, κουνούσε το λευκό κεφάλι της λέγοντας  ”πού να ξέρεις τι θα πει φτώχεια”.

Αυτή που με έπαιρνε στα γόνατα για να μου πει ιστορίες μιας εποχής που στο χωριό της τα παιδιά έγραφαν με κάρβουνο και έσβηναν με σαλιωμένο πανάκι.

Αυτή, που όταν της ζητούσα να με διδάξει πώς φτιάχνεται το σαπούνι, δακρυσμένη απαντούσε ”εύχομαι να μη το χρειαστείς ποτέ”.

 

(*) Η ατυχία είναι ότι στη χώρα μας το κόστος παραγωγής των μονάδων ανακύκλωσης είναι υπέρογκο έως απαγορευτικό με ευθύνη της πολιτείας.

Θα έπρεπε να υπάρχουν χωριστοί κάδοι για κάθε είδος στερεού αποβλήτου και όχι να τα πετάμε ανακατωμένα στους μπλε κάδους.

Όπως γίνεται σε όλη την πολιτισμένη Ευρώπη, που αόριστα λέμε ότι ανήκουμε. Χωρίς να ξέρουμε το πώς.

 

Υ.Γ Φυσικά υπάρχει και η άποψη ότι χωρίς κατανάλωση δεν έρχεται η ανάπτυξη.

Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που λείπει από το λεξιλόγιο μας η σπατάλη. Άλλο όμως κατανάλωση άλλο σπατάλη. Διαφωνείτε;

SHARE
RELATED POSTS
Τι ιστορία θέλουμε να μαθαίνουμε στο σχολείο;, του Δημήτρη Παπακυριακού
Νεκρός Ελληνας που έπεσε στη θάλασσα – διασώθηκαν 165, περισσότεροι από 300 επιβάτες παραμένουν στο φλεγόμενο πλοίο
Άσυλο Ανιάτων: λουκέτο σε σκηνοθεσία Κακογιάννη, της Τζίνας Δαβιλά
3 Σχόλια
  • ALEX
    22 Μαΐου 2015 at 05:24

    @ Χαρά α.

    Ευχαριστώ για τα σχόλια.

    Οι επιχειρήσεις είναι πολλές,κατάλληλα εξοπλισμένες και διαθέτουν την απαραίτητη τεχνογνωσία.
    Το πρόβλημα επικεντρώνεται στους μπλέ κάδους,όπου πετάμε ανάμεικτα τα στερεά απόβλητα.
    Δεν κάνουμε δηλαδή αυτό που γίνεται οργανωμένα σε άλλες χώρες.Διαλογή στην πηγή.
    Θα έπρεπε να υπάρχουν χωριστοί κάδοι για χαρτί,πλαστικά,γιαλί και μέταλλα.
    Η κατάσταση επιδεινώνεται από τους γυρολόγους ρακοσυλλέκτες που αφαιρούν από τους κάδους τα ακριβά υλικά(μέταλλα και πλαστικά).
    Ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη ζήτησε εισαγγελική παρέμβαση για το θέμα αυτό.

  • Χαρα α.
    21 Μαΐου 2015 at 15:19

    Εκτος απο τα παραμύθια της γιαγιάς,
    μηπως γνωρίζεται αν αληθεύει οτι τα εργοστάσια επεξεργασίας δεν ειναι αρκετά για την διαχείρηση όλων των απορριμμάτων των μπλε κάδων; Άκουσα οτι στην ουσία οι περιςςοτεροι μπλε κάδοι δεν οδηγούνται στην ανακύκλωση, αλλα λειτουργούν για την “εκπαιδευση” των πολιτών απλα…!

  • Χαρα α.
    21 Μαΐου 2015 at 15:09

    Σπάταλοι στα αντικείμενα, τσιγκούνηδες στα αισθήματα. Τα αποτελεσματα του νεοπλουτισμού που μεταμόρφωσε με το μαγικό του ραβδάκι, τους Ελληνες σε νεοέλληνες.

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.