Η Νάντια Κωνσταντινίδου είναι ψυχολόγος.

Κι αλλάζεις πρόσωπα το ένα μετά το άλλο,
προσπαθώντας να ξεφύγεις απ’ αυτό
που η μοίρα σου ’δειξε από νωρίς.
Να ξεφύγεις από τα δόντια της “αγάπης”,
την κατάρα της, τη λαχτάρα της, το πρόσωπο του χάους…

Κι αυτά, πώς γίνεται και σε ξετρυπώνουν πάντα
και σε κοιτούν και σου βγάζουν τη γλώσσα με κακία,
λέγοντας σου πως δέρμα δε μπορείς να αλλάξεις,
όλα ψευδαίσθηση είναι και θα ‘ναι πάντα εδώ,
κολλημένα στο δέρμα σου,
ώσπου να σε σύρουν στην τελική αναμέτρηση…
αλλά πού;

Δε βλέπεις όρια, δε βλέπεις στίβο καθορισμένο…
Λες κι ο αγώνας αφορά εξ ορισμού
τον καθορισμό των κυττάρων σου απ’ την αρχή,
τον καθορισμό του σύμπαντος όλου…
Τόσο χαώδης κι ατέρμων σου φαίνεται…