Όρθια στο παραθύρι

Σε άνυδρη μέρα Ψάχνει

Μέσα στην ομίχλη της μοναξιάς

Ό,τι έχασε, Ό,τι πόθησε

Ό,τι περίμενε

Τον αχάριστο, έρωτα

Την άνιση μάχη της ζωής

Τον εαυτό της

Πρέπει να είναι θλιμμένη;

τα χάλκινα, μαλλιά της ,

πυρωμένο βέλος,

του προσώπου την

έκφραση σκεπάζουν

Αναρωτιέται ξανά και ξανά,

τι είναι αυτό που έχασε,

τι είναι αυτό που περιμένει

Βγάζει πόνο η άπιαστη

επαφή

Είναι λουλούδι εύθραυστο η

υπομονή

στην απόλυτη ερημιά

Λιμνάζει η ζωή

Κάθε χτύπημα στον

αργαλειό

μοιάζει με μια μικρή

σταγόνα υπομονής

για πόσο;

Κουράστηκε ;

Έφτασε στα όρια της;

Μπροστά της

Χιλιάδες φωνές

Χιλιάδες κραυγές

Το πόνο του θανάτου,

Νιώθει

Τη δίψα της επιστροφής

Την αυταπάτη,

θα ζήσουν;

η δική του

η πιο δυνατή γεμάτη πάθος

φωνάζει το όνομα της

την αγγίζει;

Εξαντλώντας τις λύπες

Θα αντέξει;

Μέσα στο όνειρο είναι η

ελπίδα

Η ζωή , δεν σταματά ,στο

περίμενε μιας επιστροφής

Ούτε στο μέτρημα των

αισθήσεων

η αναγγελία ενός τέλους

δεν την αγγίζει

πρέπει επιτέλους, να

περπατήσει στο δικό της

μονοπάτι

αιχμαλωτίζοντας την άνοιξη

που της αξίζει

Ο Γιώργος Χατζηδιάκος είναι Σύμβουλος Ανθρώπινου Δυναμικού και Οργάνωσης Εταιριών