Απόψεις

Βαγγέλης Παυλίδης: Μια εικόνα, πόσες λέξεις;

Spread the love

Φαίνεται πως η κυρία Ρεπούση ξεσήκωσε κάποια κοιμισμένα πάθη γιατί ξαφνικά τα περί γλώσσας έγιναν της μόδας. Διαπίστωσή μου πρόχειρη είναι πως υπάρχουν αρκετοί που σε διάφορους βαθμούς βλέπουν με συμπάθεια τις ιδέες της εν λόγω κυρίας και θεωρούν την γλώσσα δευτερεύον, όχι πολύ σημαντικό, θέμα. Καλώς.

Δεν σκοπεύω να επανέλθω σ’ αυτό -είχα γράψει πριν λίγο καιρό- μα να, έτυχε να πέσω πάνω σ’ ένα κείμενο ενός Αμερικανού συγγραφέα που αμέσως μ’ έκανε ν’ απλώσω το χέρι και να πιάσω μια απο τις δυο εκδόσεις των σημειωματάριων του Λεονάρδου δα Βίντσι που έχω στη βιβλιοθήκη μου.

Παραθέτω τις δυο φαινομενικά αντίθετες απόψεις. Δεν έχουν σχέση με την κυρία Ρεπούση ή τα αρχαία Ελληνικά, έχουν όμως με τον λόγο, την γλώσσα. Τις βρίσκω διασκεδαστικές, ενδιαφέρουσες και αφορμή για σκέψη:
“Αξίζει πράγματι μια εικόνα χίλιες λέξεις; Ποιες χίλιες λέξεις; Χίλιες λέξεις ενός παράφρονα ή χίλιες λέξεις του Νίτσε; Βέβαια, ο Νίτσε ήταν παράφρονας μα καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Και τι θα λέγατε για χίλιες λέξεις ενός πολυλογά σε σύγκριση με 500 λέξεις του Μαρκ Τουαίην που θα μπορούσε να πει το ίδιο πράγμα γρηγορότερα και με περισσότερη ζωντάνια από όποιον άλλον συγγραφέα σχεδόν. Χίλιες λέξεις του Γκίνσμπεργκ δεν αξίζουν ούτε μία του Όσκαρ Γουάιλντ. Είναι τρέλλα να καταλήγουμε σε μια συγκριτική αναλογία μιας όποιας εικόνας με έναν στρατό από τις όποιες χίλιες λέξεις”

Jarod Kintz, This is the best book I’ve ever written, and it still sucks

“…η διαφορά στην απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος ανάμεσα σε ζωγράφο και ποιητή είναι ίδια με την απεικόνιση ολόκληρων ή τεμαχισμένων σωμάτων. Γιατί ο ποιητής για να περιγράψει την ομορφιά ή την ασχήμια μιας φιγούρας πρέπει να το κάνει λίγο λίγο, κομματάκι κομματάκι, ενώ ο ζωγράφος το παρουσιάζει ολόκληρο ταυτόχρονα… Αν ο ποιητής γνωρίζει πώς να περιγράψει την όψη των πραγμάτων, ο ζωγράφος μπορεί να τα κάνει έτσι που να φαίνονται ζωντανά, με φως και σκιά που δημιουργούν την πραγματική έκφραση του προσώπου. Άρα ο ποιητής δεν μπορεί να πετύχει με την πένα αυτό που πετυχαίνει ο ζωγράφος με το πινέλο.

…μα δεν θα ζητήσω άλλο παρά για έναν καλό ζωγράφο να παραστήσει τη μανία μιας μάχης και έναν καλό ποιητή να κάνει το ίδιο κι ύστερα να μπουν οι δυο αυτές μάχες μπροστά στο κοινό. Σύντομα θα δεις ποια τραβάει τη μεγαλύτερη προσοχή και πού θα υπάρχει περισσότερη συζήτηση, ποια θα επαινεθεί περισσότερο και ποια θα ικανοποιήσει περισσότερο… γράψε το όνομα του Θεού και βάλε δίπλα μια εικόνα του προσώπου του και θα δεις τι από τα δυο θα αποσπάσει περισσότερο σεβασμό… Ή πάρε την περίπτωση ενός ποιητή που περιγράφει τις ομορφιές μιας κόρης στον αγαπημένο της και ενός ζωγράφου που την ζωγραφίζει και θα δεις προς τα που θα κλίνει η προτίμηση του ερωτευμένου κριτή…”.

Leonardo da Vinci, Σύγκριση των Τεχνών


Βαγγέλης ΠαυλίδηςΕπισκεφθείτε την ιστοσελίδα του σκιτσογράφου Βαγγέλη Παυλίδη


SHARE
RELATED POSTS
Η Κυρία και ο Ναύτης, του Αλέξανδρου Μπέμπη
Εθνικός Ύμνος και η διεθνής ΑΕΠΙ
Παύση Τράπεζας Δωδεκανήσου: πλαγίως ειλημμένη απόφαση ή αναγκαιότητα; Μια εκτίμηση, της Τζίνας Δαβιλά

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.