Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μ.Ε.Θ., του Μάνου Στεφανίδη

Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

Διαβάστε τα άρθρα του Μάνου Στεφανίδη ΕΔΩ

Επισκεφθείτε τη νέα ιστοσελίδα μας

visit our new web site

Δεν είμαι εγώ αυτός
που κοιμάται στη ΜΕΘ.
Βυθισμένος,
διασωληνωμένος,
σε καταστολή.
Εγώ είμαι έξω και πετάω,
δεν καταλαβαίνω τη βαρύτητα,
δεν φοβάμαι το κενό,
τώρα ταξιδεύω
πάνω από το νερό,
πάνω απ’ τα κύματα.
Πλέω προς Φολέγανδρο,
πλέω προς Σίκινο.
(Δύο ωραία ονόματα
που έγιναν έπειτα νησιά).
Ήθελα από πάντα
να τα επισκεφθώ.
Ή, την Αλόννησο,
υπέροχη λέξη
που γεμίζει αλμύρα το στόμα.
Ή την Ιαλισσό,
ή την Ψέριμο.
Ψέματα όλα τα άλλα.
Δεν έχω πλαστικό σωλήνα
τον φάρυγγα μου να πληγώνει,
ούτε με υποστήριξη αναπνέω,
ούτε κοιμάμαι με ορούς
στις φλέβες,
σε δύο, ανασηκωμένος, μαξιλάρια.
Πώς το φανταστήκατε;
Εγώ είμαι ελεύθερος, εκεί έξω,
κολυμπάω σε γαλακτικό υγρό
και στεγνώνω μετά
ψηλά, στα σύννεφα.
Αυτός που εκεί μέσα κοιμάται
άλλος είναι.
Όχι εγώ.
Εγώ την ευκαιρία βρήκα
στο πατρικό μου να γυρίσω,
να ξαναδώ την κυρία Έφη,
τη δασκάλα μου
στο νηπιαγωγείο,
τους συμμαθητές μου
που μού είπατε
ότι έχουν πεθάνει.
Όλοι ζουν. Κάνατε λάθος.
Τους βρήκα πάλι,
παίξαμε κρυφτό,
ψηλά στα σύννεφα.
Δεν μπορεί, σάς λέω,
να είμαι εγώ
εκεί, στη ΜΕΘ,
είναι κάποιος άλλος.
Κι αν κάποτε τελειώσει
θετικά αυτή η δοκιμασία
και σας πουν ότι βγαίνω νικητής,
αποσωληνωμένος
σε καροτσάκι αναπηρίας
και με χειροκροτούν
έξω απ’ τη ΜΕΘ,
όλοι οι γιατροί συγκινημένοι
– κι εσείς μαζί –
όχι, δεν θα είμαι εγώ αυτός.
Ποτέ δεν ήμουν.
Εσείς, τουλάχιστον,
τώρα το ξέρετε.
Σχέδιο Αριάδνης Στεφανίδη

Φωτό: Σχολική εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη, 1963, με χιλιάδες μεν μαμάδες παρούσες αλλά τους μπαμπάδες, τους men, απόντες. Η τάξη της Τετάρτης δημοτικού του ιδιωτικού σχολείου Μαντουβάλου – Σερεμετάκη, στον Άγιο Δημήτριο Ταμπουρίων. Δίπλα στο καφενείο του Κοτέα που αναφέρει στα βιβλία του ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Όπως ήταν και εν πολλοίς είναι το ισχύονκαθεστώς Η καθισμένη μπροστά είναι η δασκάλα μου στην Β! δημοτικού κ. Έφη με την οποία ήμουν πολύ ερωτευμένος. Έκανα δύο χρόνια να την ξεπεράσω. Στο κέντρο η μάνα μου κι ο αδελφός μου, ο Πάρις. Δίπλα της η Αντριάνα και η μικρή Βενετία. Πάρα δίπλα η δασκάλα της Τετάρτης η κυρία Ειρήνη. Αριστερά το Μαράκι το “χοντρό” με την “Μπεμπίτσα” και τον Βαγγελάκη, τον Καντσό. Το πρώτο κορίτσι που φίλησα όταν ήμουν πέντε χρόνων. Εγώ είμαι ο πιτσιρικάς με το καρώ και τον ήλιο στα μάτια στην άκρη δεξιά. Πριν από εξήκοντα έτη…


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Η βαρβαρότητα ως έθιμο, του Στάθη Παναγιωτόπουλου
Καλοκαίρι στα χνάρια των γυμνών σου ποδιών, του Δημήτρη Κατσούλα
Η μετριότητα, της Μαρίνας-Μαρίας Βασιλείου
1 Comment
  • Πάνος Καπώνης
    11 Μαΐου 2022 at 14:59

    Εάν είναι ποίημα, είναι ωραίο ως ποίημα. Εάν είναι ένα απλό κείμενο, είναι ωραίο ως απλό κείμενο και η δασκάλα της φωτογραφίας : Πώς να μην την ερωτευτείς ?

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.