Πόρτα στον Κόσμο

Η τραυματική εγγραφή στο ασυνείδητο, του Ηλία Καραβόλια 

Spread the love

Ηλίας Καραβόλιας

όλα τα συγγραφικά έσοδα θα διατεθούν σε οικογένειες με παιδικό καρκίνο.

Θα το βρείτε: σε “Πολιτεία”, “Πρωτοπορία” Αθήνας-Θεσσαλονίκης-Πάτρας, “Ιανός” Αθήνας και Θεσσαλονίκης, και σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και του εξωτερικού που θα ζητηθεί σε 2-5 ημέρες. β) ΗΠΑ μέσω του “Εθνικού Κήρυκα”. γ)στις εκδόσεις Φίλντισι  on line, με μειλ ή τηλεφωνικά

Το αόρατο σήμερα, εποχή της συνεχούς πρόσβασης στο θεαματικό, είναι το μη αναπαράστασιμο. Γι αυτό και ο ιός λειτουργεί ουσιαστικά ως η αθέατη εκδοχή του θανάτου(σημ : αυτός είναι που στην ουσία «κυκλοφορεί» εκεί έξω, όχι ο ιός). Και η κοινωνία έχει παγώσει τον χρόνο επειδή παραμονεύει αυτός ακριβώς ο κίνδυνος ενός κάποιου τέλους, μιας έσχατης κατάληξης.

Γεγονός είναι ότι στην πραγματικότητα «ελαττώνεται» ο Άλλος ως αναγκαίος αντικατοπτρισμός. Και αυτό γιατί δεν αντανακλάται πλέον πουθενά ο ατομικός αγωνιώδης χρόνος, αφού με τον εγκλεισμό γινόμαστε υποκείμενα της προβολής του φόβου και όχι της προβολής του μέλλοντος.

Η κατάθλιψη στην ουσία δεν παραμονεύει στην καθημερινή θέα του διαμερίσματος.Έχει ήδη δώσει την θέση της σε μια αμήχανη τροπικότητα του μή παραγωγικού επαναλαμβανόμενου σκηνικού, όπου η πρωτοφανής αεργία μοιάζει με ψυχαναγκαστική ιεροτελεστία, με ένα επικίνδυνο φαινόμενο μονιμοποίησης της νωθρότητας.

«Δεν γίνεται διαφορετικά, είναι για το καλό όλων» προτάσσουν επιστήμη και εξουσία. Σύμφωνοι. Αλλά πώς θα αποτραπεί αυτός ο εσωτερικός αυτοπεριορισμός που αθόρυβα μεγεθύνεται για τους περισσότερους μέσα από τους ανούσιους γενικούς περιορισμούς που επιβάλλονται ; Ως ποτέ η ατελέσφορη πολιτική της αποχής από δημιουργία και δαπάνη θα συμπιέζει τον μοναδικό χρόνο του καθενός ; Πως το υποκείμενο θα διασφαλίσει ότι η έλλειψη αληθινών κοινωνικών επαφών δεν θα τον εγκλωβίσει τελικά  στο ψυχαναγκαστικό εγώ του;

Αυτό που δεν βλέπουμε είναι αυτό που κινείται αθόρυβα και ύπουλα στον ψυχισμό. Είναι μια τραυματική εγγραφή στο συλλογικό ασυνείδητο που αφήνει δυσδιάκριτα τα όρια ατομικού- συλλογικού. Είναι μια τρύπα που εμφανίζεται ως μνημονικό ίχνος, μια ρωγμή που υπενθυμίζει στο υποκείμενο την κοινωνία και ως «έλλειψη».

Αυτή η ελλειπτική προβολή της κοινωνίας στο συλλογικό φαντασιακό συμβαίνει γιατί πολύ απλά ο πανδημικός καπιταλισμός «εκπαιδεύει» σήμερα τον δικτυακό ανθρωπότυπο, λόγω του ιού, πέρα από την προφύλαξη και την ασφάλεια : στο να φαντάζεται το πολύ και να ζει με το λίγο…


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Μαρία Καρχιλάκη
Εμπόριο οργάνων στη Συρία: Η αθέατη πλευρά του πολέμου, της Μαρίας Καρχιλάκη
Και Έλληνας μέσα στους 14 νεκρούς της επίθεσης στο Σαν Μπερναρντίνο
Πλοιάριο με 700 μετανάστες ναυάγησε ανοιχτά της Λιβύης – Φόβοι για εκατοντάδες νεκρούς

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.