Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται σε φάση έντονων διεργασιών, με τις συζητήσεις για τις επερχόμενες εκλογές και τις πιθανές Κυβερνητικές συμμαχίες να κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις από τις σχετικώς σοβαρές εταιρίες METRON ANALYSIS, ALCO, MRB, τα ποσοστά της σημερινής Κυβέρνησης εμφανίζουν σαφείς τάσεις υποχώρησης με ένα εκτιμώμενο ανώτατο όριο κοντά στο 29+%, χωρίς μάλιστα να έχει αποτυπωθεί ακόμη πλήρως η δυναμική του Πολιτικού φορέα υπό τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος – κατά πάσα πιθανότητα – αναμένεται από την νέα χρονιά να ανακοινωθεί, μη αποκλειομένου του Δεκεμβρίου, όπως σε προηγούμενο κείμενο της 9^ης Σεπτεμβρίου 2026 έχουμε σημειώσει.

Το σενάριο που εξετάζεται έντονα σε πολιτικούς κύκλους αφορά στον σχηματισμό τρικομματικής Κυβέρνησης συνεργασίας μεταξύ ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και το νέο κόμμα Σαμαρά. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας σύγκλισης και υπό το βάρος ενός εκλογικού αποτελέσματος που θα καταγράψει σημαντικές απώλειες για την Κυβερνώσα παράταξη, ως βασική προϋπόθεση τίθεται η μη συμμετοχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο νέο Κυβερνητικό σχήμα. Πώς να είναι εξ άλλου αρχηγός, όταν θα έχει αποδοκιμαστεί από τους πολίτες και η συγκυβέρνηση να τον επαναφέρει στην εξουσία; Τούτο θα σήμαινε ευθεία παραβίαση της λαϊκής έκφρασης.

Η συγκυβέρνηση θα κληθεί να εφαρμόσει μια ριζικά αναθεωρημένη ατζέντα, εστιάζοντας σε κομβικούς τομείς της Οικονομίας, της Κοινωνικής πολιτικής, της Θεσμικής λειτουργίας και της Εξωτερικής πολιτικής.

1.Οικονομική πολιτική και τόνωση της αγοράς

Η αλλαγή πλεύσης στην οικονομία αποτελεί το πρωταρχικό ζητούμενο για την έξοδο από το σπιράλ της οικονομικής πίεσης που βιώνουν τα νοικοκυριά:

Α) Κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα. Ένα μέτρο με στόχο την άμεση μείωση του κόστους μεταφοράς και παραγωγής, το οποίο αναμένεται να λειτουργήσει ως μια τονωτική ένεση ρευστότητας στην αγορά. Στο σημείο αυτό να υπενθυμισθεί ότι σε κάθε λίτρο βενζίνης οι έμμεσοι φόροι ξεπερνούν τα 1,127 ευρώ, ήτοι το 51% της τελικής τιμής αφορά ΕΦΚ και ΦΠΑ, ενώ ο Μητσοτάκης επιδοτεί τον καταναλωτή με κάποιο δεκάλεπτο ανά λίτρο, κι αυτό το χορηγεί βάσει εισοδηματικών κριτηρίων.

Β) Επαναφορά 13^ης σύνταξης και 13^ου μισθού: Για την υλοποίηση αυτού του μέτρου απαιτείται η εξεύρεση δημοσιονομικού χώρου – αυτού που δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει επί μια 8ετία ο κ. Μητσοτάκης, εμπαίζοντας συνταξιούχους και Δημοσίους υπαλλήλους – ύψους 2,5 δισ. ευρώ για τις συντάξεις και 1,4 δισ. ευρώ για τους μισθούς του Δημοσίου τομέα, που είναι βαλτωμένοι επί επτά έτη και δέκα τρία  αντιστοίχως. Η κίνηση αυτή θα πρέπει να στοχεύει στην άμεση ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος και στην καταπολέμηση της αγοραστικής καθίζησης, χρήματα από τα οποία το μεγαλύτερο μέρος θα διατεθεί στην ιδία την αγορά για την τόνωσή της.

2. Κοινωνική πολιτική και στεγαστικό ζήτημα

Η νέα διακυβέρνηση καλείται να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές της σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, όπως:

Α) Τροποποίηση του νόμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, όπου μέγα ντόρο προκάλεσε στη ΝΔ, αλλά το σθένος κανένας δεν είχε να έβγαινε και να εναντιωνόταν στο έκτρωμα αυτό. Τούτο σημαίνει αναθεώρηση του υφιστάμενου πλαισίου με σκοπό την κατάργηση του δικαιώματος υιοθεσίας, ανταποκρινόμενη στην απαίτηση της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού.

Β) Επίλυση του στεγαστικού, με μοντέλο Κοινωνικής κατοικίας: Υιοθέτηση πρακτικών στα πρότυπα Ευρωπαϊκών κρατών όπως Γαλλία, Ιταλία, επιλύοντας το πρόβλημα με την κατασκευή ή διάθεση χαμηλόκοστων κατοικιών από το Κράτος, για τη στήριξη νέων ζευγαριών και ευάλωτων ομάδων που πλήττονται από την ακρίβεια των ενοικίων, τα οποία εκτοξεύτηκαν σαν τεντωμένο ελατήριο, χάνοντας πλέον κάθε δυνατότητα επαναφοράς του.   

3. Δικαιοσύνη και Θεσμική θωράκιση

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους Θεσμούς, θα πρέπει να αποτελεί κεντρικό πυλώνα του προγράμματος:

Α) Ηγεσία των Ανωτάτων Δικαστηρίων και Διαφάνεια: Αναθεώρηση του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης με το να κοπεί ο ομφάλιος λώρος της εκάστοτε Κυβέρνησης με τις ηγεσίες των Ανωτάτων Δικαστηρίων, ούτως ώστε να διασφαλιστεί η ανεξαρτησίας της. Πλήρης και ριζική αναμόρφωση του Δικαστικού συστήματος της χώρας.

Β) Πλήρης διαλεύκανση των μεγάλων υποθέσεων: Άμεση προτεραιότητα θα πρέπει να δοθεί στην απονομή Δικαιοσύνης για το έγκλημα των Τεμπών, την δυσώδη διαλεύκανση των υποθέσεων που αφορούν στις υποκλοπές με τη χρήση του λογισμικού Predator, το προκλητικό και τέλεια στημένο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ,λύνοντας επιτέλους τον γρίφο: Πώς μια Ελλάδα και ειδικά η Κρήτη, από πράσινη βάφτηκε μπλε;

Γ) Αναθεώρηση του άρθρου 86 του Συντάγματος: Τροποποίηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να καταργηθούν τα προνόμια που εμποδίζουν την ισονομία πολιτικών και πολιτών, καθώς και στην κατάργηση του νόμου 5094/2024 περί ιδρύσεως ιδιωτικών Πανεπιστημίων ο οποίος μόνο από τη ΝΔ υπερψηφίστηκε, με αντίστοιχη γενναία χρηματοδότηση των Κρατικών Πανεπιστημίων, που θα προβλέπεται σε κάθε ετήσιο προϋπολογισμό.

4. Εξωτερική πολιτική

Στον τομέα των διεθνών σχέσεων, η νέα Κυβέρνηση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στις διεθνείς δεσμεύσεις και το λαϊκό αίσθημα, τηρώντας σθεναρή στάση έναντι της Τουρκίας, με ενεργή και αποφασιστική την νέα ηγεσία στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Αποκατάσταση σχέσεων με τη Ρωσία

Επανέναρξη των διπλωματικών και οικονομικών διαύλων με την Ρωσία, με ταυτόχρονη διακοπή της παροχής στρατιωτικής και οικονομικής στήριξης προς την Ουκρανία, ευθυγραμμιζόμενη με τη θέση της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης που ζητά ουδετερότητα και έμφαση στα εσωτερικά προβλήματα της χώρας. Η υλοποίηση αυτού του Κυβερνητικού σχεδιασμού θα εξαρτηθεί από τις τελικές εκλογικές ισορροπίες και τη δυνατότητα σύγκλισης των τριών κομμάτων.

Συμπέρασμα

Η «αρχιτεκτονική» της επόμενης ημέρας δεν αποτελεί απλώς μια άσκηση πολιτικής ισορροπίας, αλλά ένα επείγον σχέδιο οικονομικής και Κοινωνικής ανάνηψης. Η μετάβαση σε ένα μοντέλο ενισχυμένης ρευστότητας, μέσω της κατάργησης του ΕΦΚ στα καύσιμα και της επιστροφής του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης, αναμένεται να λειτουργήσει ως άμεσο «φιλί της ζωής» για την εγχώρια αγορά. Η διοχέτευση των 3,9 (2,5+1,4) δισεκατομμυρίων ευρώ στην πραγματική οικονομία θα τονώσει άμεσα την κατανάλωση με την ενίσχυση του τζίρου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την ανακοπή της αγοραστικής καθίζησης.

Ωστόσο, η βιωσιμότητα αυτού του εγχειρήματος θα κριθεί από δυο παράγοντες: α) Από την ταχύτητα με την οποία θα κινηθεί η συγκυβέρνηση και β) Από την αποφασιστικότητά της. Η επιτυχία της, δεν θα εξαρτηθεί μόνο από τη δημοσιονομική διαχείριση αυτών των πόρων, αλλά και από τη θεσμική της συνέπεια: Την αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου στους πολίτες, την επίλυση του στεγαστικού μέσω της Κοινωνικής κατοικίας και την επανατοποθέτηση της χώρας στη διεθνή σκακιέρα με γνώμονα το Εθνικό συμφέρον και τη λαϊκή βούληση.

Ο δρόμος για την έξοδο από την οικονομική ασφυξία είναι ανοιχτός, αρκεί η νέα σύνθεση της Κυβέρνησης να μετατραπεί σε πράξη ανακούφισης για την Ελληνική κοινωνία, η οποία επί πολλά έτη κουβαλά το βάρος μονόπλευρα και στενάζει. Οι καιροί ζητούν άμεσες λύσεις και μηδενικές χρονοτριβές. Ας τις θέσει ως προτεραιότητά της η συγκυβέρνηση.

Πάντως, το διπλό αφήγημα Μητσοτάκη: «Ή εμείς ή η ακυβερνησία», «Περιπέτεια ή σταθερότητα», είναι πολύ παλιό, ξαναπαιγμένο, πολυφορεμένο και δεν πείθει πλέον.

Τέλος, μια κουβέντα και για την «ΕΛ.Α.Σ.» του κ. Τσίπρα: Τα αποθέματα υπομονής ως Αντιπολίτευση για μια τετραετία από την συγκυβέρνηση και μετά, τα διαθέτει επαρκέστατα. Στην επομένη, λέτε να προελάσει ως «Καβαλάρης»; Η κα Καρυστιανού πάντως με την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», έχει αρχίσει εδώ και καιρό να στοιχειώνει τα όνειρά του.