Πρόσωπα - Αφιερώματα

Για τον Μάνο Ελευθερίου, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Spread the love

Ανέκαθεν θαύμαζα και σεβόμουν τους ταπεινούς που εμπερικλείουν μεγαλείο. Στη ζωή και στο έργο τους.
Που έχουν το χάρισμα με λιτό, με απλό τρόπο, αδειάζοντας τα περιττά του λόγου ή των πράξεών τους, να μαγνητίζουν.

Τη μαγική ικανότητα μέσα από αφαίρεση, να οδηγούν σε πολλαπλασιασμούς.

Αυτούς που δείχνουν απόμακροι, αλλά είναι τόσο οικείοι.
Αυτούς που βαδίζουν στη ζωή ευθυτενείς με σκυφτό κεφάλι.
Πληθωρικοί με την απουσία τους,
σε αντίθεση με πολλούς που είναι βερμπαλιστές με την παρουσία τους με σκυμμένο όμως κεφάλι.

”Γαλάζια πεύκα τρέχουν στο μυαλό μου
σε τούτη την αξέχαστη εκδρομή,
τα σύνεργα σκουριάσαν στο γυλιό μου,
βαρέθηκα να είμαι στη γραμμή.
Στη γραμμή σαν στρατιώτες που πηγαίνουν
στον άλλο κόσμο, που γυρνούν και δεν πεθαίνουν”
.
Από το 1975, κάθε φορά που ακούω την ΕΚΔΡΟΜΗ του Θανάση Γκαϊφύλλια, αρνούμαι να παραδοθώ.

Παραμένω ζωντανός.

Όπως θα παραμείνει και ο Μάνος

Αλεξάνδρος Μπέμπης

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

 

SHARE
RELATED POSTS
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: ο Νομπελίστας και τα δάκρυα
… και τώρα πια δεν έχουμε ούτε δάχτυλα, ούτε επιστροφή, να πιάσουμε (στον Βύρωνα), του Νίκου Βασιλειάδη
Πόσα λεφτά κάνει το πτώμα του Κασσόγκι;, του Στέλιου Κούλογλου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.