«Οι ιδέες είναι ανεύθυνες οι πράξεις είναι υπεύθυνες»

Καραγάτσης

Δεν είναι πολλά τα 59 χρόνια. Αν και θεωρώ  ότι φθάνει πια με τις αναλύσεις στις οποίες παρασυρόμαστε για την Χούντα. Σκότωναν και βασάνιζαν, αφού πήραν την εξουσία με τη βία και τον στρατό. Και αυτό δεν προσφέρεται για να δούμε «πίσω από αυτό» ( οπότε και προτιμώ να διαβάσω έναν ποιητή του τότε ή έναν έστω φυλακισμένο της Μακρόνησου)

Η μνήμη όμως του μέλλοντος μεγαλώνει συνέχεια πολύ απλά γιατί ήταν πολλοί τελικά αυτοί που χάθηκαν εξ αιτίας των «γεγονότων».Οι δε μνήμες κάποιων γονέων και προγόνων μας είναι νωπές.

Για κάποιους αμετανόητους ήταν λέει  «επανάσταση» (είναι αυτοί που εύκολα δείχνουν αυταρχισμό στον διπλανό τους, στον συνάνθρωπο τους, και είναι αρκετοί ανάμεσα μας)

Οι τύποι εκείνοι, οι υπερπατριώτες συνταγματάρχες επαναστάτες, έδωσαν εντολές να πεθάνουν και να βασανιστούν Έλληνες, λόγω «άλλου φρονήματος».

Και έχω την αίσθηση ότι μερικοί σύγχρονοι υπερπατριώτες εθνικόφρονες ανάμεσα μας, με ευκολία θα το έκαναν ξανά( παίρνω την ευθύνη αυτού που λέω, βλέποντας κυρίως τον φανατικό αντικομμουνισμό που επικρατεί γύρω μας, εκπορευόμενος και από τον παρανοϊκό τραμπισμό διεθνώς)

Επειδή πλέον η καπιταλιστική μας δημοκρατία έχει σύγχρονες «χούντες», επειδή η ελευθερία είναι «γυμνό σημαίνον», επειδή οι λίγοι της εξουσίας και του κεφαλαίου στριμώχνουν τους πολλούς στο περιθώριο της απάθειας, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κινδυνεύουμε από τον μιλιταρισμό (πίσω από τον υπερπατριωτισμό)

Αυτό τον ψευδοεμφύλιο μεταξύ πατριδοκάπηλων και ακραίων διεθνιστών ή και μεταξύ φανατικών οπαδών ενός νέου ευρωπαϊκού κυβερνητισμού που προτάσσει την «ασφάλεια» για να κόψει κοινωνικό κράτος ( και μαζί τις ζωές μας)

Όσοι αγαπάνε την πατρίδα «περισσότερο» υποτίθεται από κάποιους, όσοι αδιαφορούν  που αντί νοσοκομείων και σχολείων προτιμάμε φρεγάτες και πυραύλους, ας μην ξεχνούν ότι η μικροφυσική της εξουσίας θεριεύει εντός μας πρώτα, με κάθε μορφή και έκταση.

Δεν είναι καθόλου «δύσκολο» να ξαναπάρει το πάνω χέρι ο στρατιωτικός «υπέρτατος» νόμος επειδή ο τραμπικός μιλιταρισμός εξαπλώνεται σαν ιός παντού.

Και δεν είναι δύσκολο η εξουσία να ασκείται με διώξεις αντιφρονούντων, με συλλήψεις και βασανιστήρια για ιδεολογικούς λόγους και φρονήματα μη συστημικά.

Μπορεί να είμαστε «ελεύθεροι να υπακούμε» σήμερα στο συστημικό αυτόματο της βιοπολιτικής καθυπόταξης, όμως αυτό το φόβητρο της ασφάλειας και αυτή η μανία των εξοπλισμών που μας υπενθυμίζει κάθε μέρα το δήθεν αστικό (αλλά εντελώς ταξικό )σύστημα, θα μας κοστίζουν πολλά στο μέλλον.

Θα πρέπει να μην ξεχνάμε τα πραξικοπήματα ανά τον κόσμο και πάντα να θυμόμαστε τον Ερνστ Μπροχ που έγραψε για τον ναζισμό ότι «τα ατομικά  κουμπιά του θυμού πατήθηκαν μέσα από ρητορικές ευρέος φάσματος»

Η δικτατορία ξεκινάει εντός μας : είναι η έκβαση της μάχης μεταξύ της ουσίας με το ανούσιο, η χαμένη μάχη δηλαδή του Δυτικού νεωτερικού ανθρώπου στο να ξεχωρίσει το βίο απο την ζωή. Μπερδεύουμε την καθυπόταξη με την συμμόρφωση, σκυμμένοι πάνω από τις οθόνες που δήθεν παράγουν ελευθερία, και αναδεικνύουμε την «επιβολή του έτοιμου» ως κυρίαρχη επιλογή.

Αυτούς τους νέους «συνταγματάρχες» δεν βάζει ο νους μας. Και τους κρατάμε στις παλάμες μας, ενώ οι εξουσίες αυθαδιάζουν και μιλάνε για «μονοπώλια του νόμου και της βίας»…

ΥΓ Ενδεικτικά  βιβλία για την τότε εποχή :

«Η Ελληνική Τραγωδία: Από την Απελευθέρωση ως τους Συνταγματάρχες»  του Κων/νου Τσουκαλά (The Greek Tragedy, εκδόσεις Penguin 1969, κυκλοφόρησε στα ελληνικά μετά τη μεταπολίτευση)

« Η Ελλάδα των Συνταγματαρχών» του Ροδη Ρουφου, εκδ Εστία 2026( πρώτη φορά στα ελληνικά  56 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση στα γαλλικά)

« Θάνατοι στη Χούντα – Δολοφονίες, αντιδικτατορική δράση, ύποπτοι θάνατοι κατά την περίοδο 1967-1974» του Βεριώνη Δημήτρη εκδ Τόπος 2024.