Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Υπάρχουν καλλιτέχνες που απλώς ερμηνεύουν τραγούδια και υπάρχουν άλλοι, όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, που αποτελούν το ίδιο το ανάχωμα απέναντι στη λήθη, τον συμβιβασμό και το χρόνο.

Για περισσότερες από πέντε δεκαετίες, η γεμάτη πάθος, δύναμη και ηλεκτρισμό φωνή του έγινε οδηγός των πιο μοναχικών μας διαδρομών, που θα μας συντροφεύει πάντα, θα είναι σαν να μην έλειψε ποτέ από τη σκηνή η οποία απολύτως τον εξέφραζε.

Όταν η καθημερινότητα απαιτεί να χαμηλώνουμε το βλέμμα, ο Βασίλης μας έμαθε να κοιτάμε τα αστέρια, να φωνάζουμε, να διεκδικούμε, να ερωτευόμαστε· γι αυτό και κάθε αναγκαστική παύση – ακόμα και μια προσωρινή απουσία από το τέλος Αυγούστου έως σημερα (ως τέτοια θέλουμε να την εκλαμβάνουμε) από τη σκηνή, ακόμα και για λόγους υγείας –, δεν είναι «απόσυρση» ούτε οριστική εγκατάλειψη, είναι απλώς η απαραίτητη ανάσα πριν την  επόμενη συγκλονιστική του παρουσία, την επόμενη ηλεκτρική του έκρηξη, τη φορά που οι κερκίδες των σταδίων θα πάρουν ξανά φωτιά.

Η σχέση του Βασίλη με το τραγούδι δεν είναι επαγγελματική, είναι υπαρξιακή. Δεν εγκαταλείπεις αυτό που σε κρατά ζωντανό, δεν αποσύρεσαι από την ίδια σου την ανάσα. Όσο υπάρχουν «Σφεντόνες», όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να βολευτούν, κι όσο η «Κουρσάρα» της ψυχής του παραμένει ανήσυχη, ο Βασίλης θα επιστρέφει πάντα εκεί που ανήκει: στη σκηνή, έτοιμος να μας θυμίσει πως το τραγούδι δεν έχει ηλικίες, αλλά είναι στάση ζωής.

Με την υπόσχεση του ιδίου ότι «θα τα πούμε σύντομα σε στάδια και γήπεδα αλλά και στους δρόμους», ξέρουμε καλά πως η αυλαία αυτή είναι προσωρινή, γιατί η φωνή, η δική μας φωνή, δεν πρόκειται να σιωπήσει ποτέ.