Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Υπάρχει μια ειδική κάστα ανθρώπων που δεν κοιμάται ποτέ, ή μάλλον κοιμάται μόνον αφού βεβαιωθεί ότι εσείς ξέρετε τι ώρα ξύπνησαν. Είναι οι πρωινές κινητήρες δυνάμεις του Facebook που καταλαμβάνονται από την μανία να λερώσουν πρώτες τις λευκές σελίδες της πλατφόρμας, πιστεύοντας ότι: Όταν αυτοί ξάπλωσαν στην πολυθρόνα για ν’ αρπάξουν έναν υπνάκο στα πεταχτά, όλοι οι υπόλοιποι είχαν αφήσει τα πληκτρολόγια για να ξεκουραστούν επειδή είχαν πάρει φωτιά κατά τις ώρες που έγειραν στην μπρεζέρα τους. Άνθρωποι που παλεύουν για την υπαρξιακή τους ανάγκη και επιβεβαίωση του ποιοι είναι, από τις 5:30 το πρωί.

Πριν ακόμα ανοίξουν καλά-καλά το ένα τους μάτι γιατί το άλλο είναι κλειστό από την τσίμπλα, το χέρι απλώνεται μηχανικά στο ήδη ξαποσταμένο πληκτρολόγιό επάνω στο στήθος τους ακουμπισμένο. Η πρώτη σκέψη της ημέρας δεν είναι: ‘Ω, τι όμορφος κόσμος σήμερα ανοίγεται εμπρός μας, ευκαιρία να τον χαρούμε’, αλλά ‘Αν πιούμε καφέ και δεν το μάθει το Facebook, είμαστε off’.Εναγωνίως αναζητούν την ανταμοιβή τους από την πλατφόρμα για να τους χρήσει ‘Συντάκτες’, αποδίδοντάς τους εκείνο το μολυβάκι που απονέμεται μόνον στους εργασιομανείς και βαθυστόχαστους, σ’ εκείνους δηλαδή οι οποίοι μετά από πολλούς και υπέρμετρους κόπους στα πρωινά ποσταρίσματα, είναι βέβαιοι ότι επιτελούν Μέγα και θεάρεστο για την Κοινότητα και τους ψηφιακούς τους φίλους έργο.

Η αρχή της πρώτης τους ανάρτησης γίνεται με τη φωτογραφία της κούπας του πρωινού καφέ που αχνίζει και μια σύντομη λεζάντα του τύπου: ‘Την επόμενη φορά κι εφόσον ο αλγόριθμος βοηθήσει, θα σας μεταφέρουμε και το άρωμά του’. Αμέσως μετά καπάκι, ακολουθεί η πλήρης ανάρτηση που εστιάζει στην καλή ημέρα που έξω από το παράθυρο έχει αρχίσει να προβάλει:

‘Καλημέρα στους εργατικούς αποστέλλουμε, οι άλλοι κοιμηθείτε, δεν πειράζει’, ‘Δες τε μας πως από τα άγρια χαράματα είμαστε εδώ για να σας ενημερώσουμε πρώτοι με την εγκυρότητα που μας διακρίνει’.

Στην πραγματικότητα, οι πρωινές αυτές αναρτήσεις είναι ένα ψηφιακό SOS. Οι πρωινοί αυτοί τύποι, στην ουσία δεν θέλουν να μας πουν ότι ξύπνησαν, απεγνωσμένα αναζητούν να μάθουν αν υπάρχει άλλος ζωντανός οργανισμός εκεί έξω για να τους πατήσει ένα like. Κάθε ειδοποίηση στις 5.30 το πρωί, λειτουργεί ως ένα φιλί ζωής γι αυτούς. Είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν, ότι κάποιος τους βλέπει, ότι η θυσία τους να ξυπνήσουν νωρίς, αναγνωρίζεται από την παγκόσμια κοινότητα του διαδικτύου, απονέμοντάς τους το τίτλο του ‘Δημιουργικού αγουροξυπνημένου’.

Αν μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά δεν υπάρξει αντίδραση από το απέναντι απόλυτο σκοτάδι, ξεκινάει ο πανικός. Κοιτάζουν την οθόνη με αγωνία κι αναρωτιούνται: Μη τυχόν και έπεσε το ίντερνετ; Μήπως μας διέγραψαν οι ψηφιακοί μας φίλοι αφού μας βαρέθηκαν πια με το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο που κάθε πρωί εμφανιζόμαστε; Ή μήπως πέθαναν όλοι και μείναμε μονάχοι στα σκοτεινά νερά και στους ωκεανούς της πλατφόρμας!

Αυτοί οι ήρωες της αυγής έχουν αναπτύξει μια μοναδική ικανότητα: Ξέρουν ποιοι άλλοι ‘άρρωστοι’ είναι ξύπνιοι εκείνη την ώρα.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα δείτε μια ανάρτηση στις 5:30 το πρωί, μη την προσπεράσετε με αδιαφορία, ρίξτε της ένα like. Είναι μια πράξη φιλανθρωπίας και αναγνώρισης προς τα πρόσωπα των  πρωινών τύπων με την τσίμπλα στο μάτι. Κάποιοι εκεί έξω, μέσα στο σκοτάδι, περιμένουν το μπλε ‘χεράκι’ προκειμένου να νιώσουν ότι η μέρα τους θα έχει νόημα και θα είναι υπολογίσιμοι, αγνοώντας οι κακόμοιροι ότι  παλεύουν με τα σκοτάδια της ματαιότητάς τους.