Ανοιχτή πόρτα

Όποιος δεν έχει γέρο πάει και αγοράζει, του Χρήστου Χωμενίδη

11049464_10153794481499523_4185608025578033362_n.jpg
Spread the love

11049464_10153794481499523_4185608025578033362_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

 

pappous-iporta.gr.jpg

 

Ανάμεσα στους πολλαπλούς εμφύλιους που σοβούν στην ελληνική κοινωνία -ιδιωτικός εναντίον δημόσιου τομέα, ευρωπαϊστές εναντίον εθνολαϊκιστών- ο θλιβερότερος, πιστεύω, είναι αυτός που φέρνει αντιμέτωπες τις γενιές. Τους κάτω των τριάντα με τους άνω των εξήντα.

Πρώτη εκδήλωση του στάθηκε η νεολαγνεία, στην οποίαν διαπρέπουν συστηματικά οι δημαγωγοί. “Οι νέοι έχουν πάντα δίκιο! Ας αφουγκραστούμε τους νέους! Τόπο στα νιάτα!” είναι η σταθερή τους επωδός. Η κουτοπονηριά τους βγάζει μάτι. Ακόμα κι όσοι σαραντάρηδες δεν αισθάνονται σαν δύο εικοσάρηδες (στην ελαφρώς ξεχειλωμένη συσκευασία του ενός), θα έχουν σίγουρα παιδιά, ανήψια, βλαστάρια στα οποία έχουν εναποθέσει τις ελπίδες και τα απωθημένα τους. Κολακεύοντας απ’το προεκλογικό μπαλκόνι ή από το τηλεοπτικό σου σόου τους μικρούς, κερδίζεις και τους μεγάλους.

Τι και αν ο Μάνος Χατζιδάκις επεσήμαινε ότι ανάμεσα στους νέους κάθε εποχής ελλοχεύουν και τα παντοειδή καθάρματα του μέλλοντος;

Aφού εσύ εμπορεύεσαι αδίστακτα και τον Χατζιδάκι ακόμα, ως άλλοθι της ευαισθησίας που σού λείπει…

Δεύτερη ήρθε η στατιστική διαπίστωση. “Ο πληθυσμός της Ελλάδας γερνάει. Σε λίγες δεκαετίες, οι συνταξιούχοι θα υπερβαίνουν αριθμητικά τους εργαζόμενους. Θα δουλεύουμε για να πληρώνονται οι συντάξεις.”

 

Επόμενο ήταν ακολουθήσει η ρητή αντιπάθεια. Η χλεύη. Ο ρατσισμός. “Την Κυριακή κλειδώστε τους παππούδες μες στα σπίτια!” προέτρεπαν μισοαστεία-μισοσοβαρά, παραμονές των εκλογών του 2012 και του 2015, εκείνοι που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν το καινούργιο. “Εάν αφαιρούσαμε την ψήφο στους άνω κάποιας ηλικίας, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις θα έφταναν το ογδόντα τοις εκατό!” υπολόγιζαν. Μετρούσαν άραγε στο στρατόπεδό τους και τη Χρυσή Αυγή; Θα έπρεπε.

 

Εμφανίστηκε τέλος και μιά ανάλυση σοβαρού ανθρώπου σε σοβαρότατη εφημερίδα που ισχυριζόταν ότι οι γέροι ευνουχίζουν τους νέους χαρτζηλικώνοντάς τους. Ότι δεν τους αφήνουν να χειραφετηθούν, να χαράξουν τον δικό τους δρόμο, να πλάσουν τον δικό τους κόσμο. “Όπως σήμερα ασχολούμαστε ακόμα με τον Άρη Βελουχιώτη, σε τριάντα χρόνια θα μυρηκάζουμε τη δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου και τη καταδίκη του Τσοβόλα…” κατέληγε μέσες-άκρες.

 

Και θα φταίνε για αυτό οι γέροι! Ανάθεμα αν έχω ακούσει πιό άδικη κατηγορία.

 

Απ’την αυγή -και ενωρίτερα ακόμα- του πολιτισμού, οι γενιές των ανθρώπων συνυπήρχαν αγαστά, μοιραζόμενες ρόλους. Οι γονείς εξασφάλιζαν τη διατροφή και απέκρουαν τις εξωτερικές επιθέσεις. Οι δε παππούδες γαλουχούσαν τα παιδιά με παραμύθια. Ο γηραιότερος κάθε ευρείας οικογένειας καθόταν στην πιό περίοπτη θέση και απολάμβανε γενικού σεβασμού.

 

Δεν ήταν πλέον παραγωγικός. Δεν τον βαστούσαν ίσως καν τα πόδια του. Συνέδεε όμως -με τις αναμνήσεις και με τα διδάγματά του – το παρελθόν που είχε χαθεί με το μέλλον, το οποίο δεν είχε ακόμα ανατείλει. Αποτελούσε έναν εφέστιο θεό εν ζωή.

 

Το κύρος των πρεσβύτερων παρέμεινε αλώβητο επί χιλιετίες. Έως το τέλος του 19ου αιώνα, κάθε φέρελπις Έλληνας πολιτικός θεωρούσε υποχρέωσή του να υποκλιθεί και να φιλήσει το χέρι του γεραρού Κωνσταντή Κανάρη. Μέχρι και σήμερα αναρίθμητοι από εμάς έχουν σημείο αναφοράς -ανάμνηση ανιδιοτελούς προσφοράς και άνευ ορίων τρυφερότητας- έναν παππού ή μια γιαγιά.

Ναι, ο πληθυσμός γερνάει. Ας κάνουμε λοιπόν περισσότερα παιδιά. Και ας ζητήσουμε βοήθεια από τους γονείς μας.

Ναι, η ζωή αλλάζει με εξωφρενική ταχύτητα. Ας ψάξουμε λοιπόν τον μπούσουλα στη συσσωρευμένη εμπειρία των παλαιότερων.

 

Ναι, οι αντιλήψεις εξελίσσονται. Ό,τι κάποτε αποτελούσε θέσφατο φαντάζει ίσως σήμερα έωλο. Η αντίθεση όμως προϋποθέτει τη θέση. Άκου προσεκτικά τη θέση από τα ρυτιδιασμένα χείλη κι έπειτα ανάτρεψέ την με το φρέσκο μυαλό σου.

 

Ναι, ο κόσμος μας αντιμετωπίζει πρωτόγνωρες και ασύμμετρες απειλές. Δεν θα μάς ήταν σήμερα ανεκτίμητη η συμβουλή των πρωτεργατών της ευρωπαϊκής ιδέας; Ποιός δεν θα λαχταρούσε ένα σχόλιο του Βίλλυ Μπραντ ή του Ντε Γκωλ για την επικαιρότητα;

 

“Όποιος δεν έχει γέρο, πάει και αγοράζει” λέει μια κρητική παροιμία. Σοφή παροιμία.-

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  Το άρθρο δημοσιεύεται και στa NEA.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Υπότιτλοι στα Ελληνικά, του Κωστή Α.Μακρή
Κυματιστός και χειροποίητος, του Δημήτρη Κατσούλα
Το ήθος, οι «δαίμονες» και ο Ηράκλειτος, του Κωστή Α. Μακρή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.