Ανοιχτή πόρτα

Ο Αϊ Βασίλης κι εγώ, του Χρήστου Χωμενίδη

11049464_10153794481499523_4185608025578033362_n.jpg
Spread the love

11049464_10153794481499523_4185608025578033362_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 * Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας 

 

 

 

 

15472727414_eecca3789a_k.jpg

 


Έπαψα να πιστεύω στον Άι Βασίλη το 1971, σε ηλικία πέντε χρονών, όταν διασταυρωθήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας μας.

“Φέρατε το δώρο μου!” ενθουσιάστηκα – για χατίρι μου είχε πετάξει με το έλκηθρό του από τον Βόρειο Πόλο στην οδό Δροσοπούλου 4, δεν υπήρχε άλλο παιδάκι στους έξι ορόφους.

  

Απέφυγε να με κοιτάξει – έψαχνε νευρικά μέσα στις τσέπες της στολής του τα κλειδιά. Η μάνα μου είχε τα δικά της πιό πρόχειρα, άνοιξε εκείνη. Στο ασανσέρ στριμωχτήκαμε, ο Άι Βασίλης κρατούσε μια σακκούλα με τα κανονικά του ρούχα – “πλημμύρισαν τα αποδυτήρια στο Μινιόν” εξήγησε στη μάνα μου “έσπασε μια σωλήνα της αποχέτευσης – βρώμισε ο τόπος – σιχαινόμουν να αλλάξω εκεί μέσα!” “Αμοίβεστε τουλάχιστον καλά;” ρώτησε εκείνη. “Δεν βαριέστε…

 

Παίρνω ένα ποσοστό από τις φωτογραφίες που μού τραβάνε με τα πιτσιρίκια. Πέρυσι τις γιορτές δούλευα σερβιτόρος στα μπουζούκια, έβγαζα τα τριπλά… Το ζήτημα είναι να με κρατήσουν στο Μινιόν και μετά την Πρωτοχρονιά, να κουβαλάω έστω κιβώτια από την αποθήκη. Χρειάζομαι μια μόνιμη δουλειά. Η Σταυρούλα μπαίνει στον μήνα της…”

 

Τα καλά (;) νέα ήταν πως θα’χαμε στην πολυκατοικία γεννητούρια. Τα κακά νέα ήταν ότι ο Άι Βασίλης ονομαζόταν Μήτσος Βλάχος, γιός της θυρωρού μας, τύπος πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης, με λαδωμένο μαλλί μέσα στον σκούφο του και μάγουλα βλογιοκομμένα κάτω απ’την ψεύτικη, λευκή του γενειάδα…

Τι και αν είχε καταρριφθεί παταγωδώς ο μύθος του; – εγώ επέμεινα, για τα επόμενα σαράντα χρόνια, να ζητάω δώρα απ’τον Άι Βασίλη.

 

Το 1974, του παρήγγειλα το τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι που είχα μπανίσει στη βιτρίνα του παιχνιδάδικου Καλφάκης. Οι γονείς μου δεν είχαν λεφτά -βάραγε μύγες ο πατέρας μου επί δικτατορίας ως δικηγόρος εργατικών σωματείων-, έλαβα έτσι τα ενενηνταενιά πλαστικά κομμάτια ενός Σπίτ Φάιρ, με ένα σημείωμα που έγραφε ότι εάν το συναρμολογούσα τέλεια, του χρόνου θα μου έφερνε ο Άγιος το τηλεκατευθυνόμενο. Το καλοκαίρι του ’74 έπεσε η Χούντα, άνοιξαν οι δουλειές και η υπόσχεση εκπληρώθηκε.

 

Το 1979, τον εκλιπάρησα να κάνει καλά τον μπαμπά μου. “Δώρα μοιράζω σε παιδιά – δεν θεραπεύω τον καρκίνο!” με επισκέφθηκε στον ύπνο μου και μού διευκρίνησε με ύφος απροσδόκητα εριστικό, που ίσως να έκρυβε τύψεις για την αδυναμία του.

 

Το 1981 τον παρακάλεσα να στείλει στην αγκαλιά μου ένα κορίτσι. Το συνομήλικό μου κορίτσι συγκεκριμένα, που είχε μετακομίσει από κάτω μας και είχε κατάμαυρα μαλλιά, φακίδες στη μύτη κι ένα σωρό δικαιολογίες για να με αποκρούει όποτε διασταυρωνόμασταν και της πρότεινα να πάμε κινηματογράφο ή για πίτσα στη Φωκίωνος Νέγρη ή για να παίξουμε, αν προτιμούσε, πάκμαν στο ουφάδικο της γειτονιάς. “Ο επιμένων νικά!” με συμβούλεψε ο Άγιος και πράγματι το κορίτσι δέχθηκε με τα πολλά να δούμε μαζί τον Ε.Τ., εγώ όμως τόσο έτρεμα μη φάω χυλόπιττα ώστε της ξεκαθάρισα, στο φανάρι της Πατησίων, πώς δεν τη βλέπω ερωτικά, απλώς σαν φίλη. Δεν έδειξε ούτε να χαίρεται ούτε να λυπάται. Μεσ’το σκοτάδι του σινέ Τριανόν, χώσαμε ταυτόχρονα τα δάχτυλα μες τα τσιπς και αγγιχτήκαμε – να’ταν τυχαίο; Στο διάλειμμα αγόρασα και δεύτερο πακέτο, εκείνη όμως δήλωσε χορτάτη. Επί εβδομάδες αναρωτιόμουν εάν είχα βγει ή όχι μαζί της το πρώτο μου ραντεβού…

 

Οι δεκαετίες του 1990 και του 2000 μού τα’φερναν όλα πρύμα – δεν είχα κάτι να ζητήσω από τον Άι Βασίλη – ευχαρίστως πάντως θα τον κέρναγα κάνα-δυό-τρία ποτά στο μπαρ της αρεσκείας του, “από κάτι χουβαρντάδες σαν εμένα” σκεφτόμουν “είναι η μύτη του τόσο κόκκινη…”

 

Το 2008, θρήνησα μέσα σε πέντε μήνες τη μάνα μου και το νεογέννητο αγοράκι μου. Δεν έκοψα την Πρωτοχρονιά του 2009 βασιλόπιτα – σε ποιόν να βγάλω κομμάτι; – είχα απομείνει ολομόναχος στο σπίτι. Ζήτησα από τον Άι Βασίλη είτε να μου δώσει κουράγιο να αυτοκτονήσω είτε να ξανασταθώ στα πόδια μου, να μην με αφήσει πάντως να σέρνομαι…

 

Το 2010 γεννήθηκε η κόρη μου. Και Άι Βασίλης της έγινα εγώ.-

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Νίτσα Φωταρά-Παγκά, σέ δικαίωσε η ζωή. Πολύφωτη και γονιμοποιός η παρουσία σου, του Δημάρχου Ρόδου κου Φώτη Χατζηδιάκου
Η Βάπτιση του Ιησού σε έργα του El Greco
“Notre Drame”: το πρωτοσέλιδο της Liberation για την καταστροφή της Παναγίας των Παρισίων-Στιγμιότυπα

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.