Πόρτα στην Πολιτική

Κεντροαριστερός Λαβύρινθος, του Πάνου Μπιτσαξή

Spread the love

Πάνος Μπιτσαξής

Στη ζωή και στη πολιτική, η εμπλοκή με λαβύρινθους δεν είναι ποτέ για καλό. Χάνεται πολύτιμος χρόνος, στριφογυρνάς και πάντα παραμονεύει ο Μινώταυρος. Αυτά διδάσκει η πείρα, η ιατρική και ο μύθος.

Η πείρα γιατί η πορεία προς ότι ονομάζουμε «προκοπή» απεχθάνεται την ασάφεια και τη θολούρα. Η ιατρική γιατί ο λαβύρινθος είναι ασθένεια δυσίατη όπως θα έλεγε ο εξέχων φίλος μου, μαχόμενος γιατρός, Διευθυντής ωτολαρυγγολογίας στο Γ.Κ.Ν Νίκαιας Στράτος Μοσχοβάκης. Το σύμπτωμά της είναι η αστάθεια και η απώλεια της ικανότητας προσανατολισμού. Αν γύρεις το κεφάλι σου δεξιά ή αριστερά χάνεις το ίσιο και την αίσθηση του τόπου.

Ο μύθος γιατί ο λαβύρινθος είναι αρχέγονη τιμωρία. Την κατέγνωσε ο Ποσειδών εμβάλλοντας ερωτική μανία στην ατυχή Πασιφάη (όνομα και αυτό) η οποία γέννησε τον Μινώταυρο. Για να ξεφύγεις από τον λαβύρινθο του μύθου χρειάζονται δύο συνθήκες. Ο Θησέας και ο μίτος. Θησέας για την κεντροαριστερά δεν φαίνεται προσώρας. Μίτος όμως υπάρχει. Αρκεί βέβαια να ξέρεις να τον ξετυλίξεις.

Ο μίτος στον λαβύρινθο της σημερινής κεντροαριστεράς είναι ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος. Με πρόχειρους υπολογισμούς προσεγγίζει το 20%. Είναι το άθροισμα όσων συνειδητά δεν ψήφισαν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αλλά τις εν τοις πράγμασι ενδιάμεσες πολιτικές δυνάμεις. Σ’ αυτούς πρέπει να προστεθούν και όσοι βαρυγκομώντας, με την ψευδαίσθηση ότι η εκλογική αναμέτρηση ήταν αμφίρροπη, ψήφισαν την τελευταία στιγμή ΝΔ. Αλλά και αρκετοί που είπαν ότι δίνουν την περίφημη «δεύτερη ευκαιρία».

Ο κατακερματισμένος και απογοητευμένος αυτός κόσμος, μαζί με αξιόλογο τμήμα της νεοπαγούς αποχής, συγκροτεί εν δυνάμει έναν πολιτικά αυθύπαρκτο χώρο. Το χώρο που όλοι ονομάζουν σήμερα «κεντροαριστερά». Αν και οι ιστορικές καταβολές της κεντροαριστεράς είναι ευχερώς προσδιορίσιμες, σήμερα δεν είναι εύκολο ακόμα να ορίσουμε λεπτομερέστερα την κεντροαριστερά με όρους πολιτικούς και ιδεολογικούς. Είναι όμως υπαρκτή, σημαίνουσα αλλά σε αναγκαστική πολιτική αργία και ύπνωση.

Αυτοί οι πολίτες είναι ο μίτος του κεντροαριστερού λαβύρινθου. Ποιος όμως θα τον ξετυλίξει;

• Μεγάλο μέρος της παρεοκρατίας που δυναστεύει τα κόμματα «του ενδιαμέσου χώρου», όσοι κυρίως έχουν πάθει vertigo γιατί δεν ξέρουν ότι υπάρχει ζωή και χωρίς εξουσία προσπαθούν να ξετυλίξουν τον μίτο αριθμητικά. Τόσο το ΠΑΣΟΚ, τόσο το ΠΟΤΑΜΙ συν …συν = 20%. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο και μόνη λογική την επιστροφή στην εξουσία, κάποτε στο μέλλον, φαντασιώνονται σενάρια τεχνητών ενώσεων και συμπράξεων. Πλανώνται πλάνη οικτρά.

Στην πολιτική οι αθροίσεις ποσοστών είναι ο πλέον εσφαλμένος τρόπος προσέγγισης. Όσοι διαπράττουν το σύνηθες αυτό μεθοδολογικό ολίσθημα, απλά θα περιπλανώνται αέναα στον αγαπημένο τους κεντροαριστερό λαβύρινθο. Στο τέλος όμως θα τους φάει ο δικομματικός Μινώταυρος που πέρασε το στάδιο της νέας γένεσης και οδεύει προς την νέα ακμή του.

Όλοι όσοι το βλέπουν έτσι, είτε το ομολογούν είτε όχι, δεν αντιλαμβάνονται ότι οι πολίτες που θέλουν συμπαγή και αξιόπιστο ενδιάμεσο πολιτικό χώρο αδιαφορούν παγερά για το αν θα γίνει Υπουργός ο Α ή ο Β παράγων των σημερινών κομμάτων.

• Ο σχηματισμός πολιτικού υποκειμένου του ενδιαμέσου χώρου, δεν είναι αυτονόητος και νομοτελειακός ακόμα και αν αποτελεί τέκνο της ανάγκης. Για να διαμορφωθεί χρειάζεται απίστευτη δουλειά σε όλα τα επίπεδα, έτσι ώστε να σφυρηλατηθεί ένα πρόγραμμα ευημερίας στηριγμένο στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Κυρίως χρειάζεται εργώδη προσπάθεια στις λεπτομέρειες και όχι στις γοητευτικές και ασαφείς γενικότητες. Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Χρειάζεται επίσης συγκεκριμένη και απτή αίσθηση αληθινής κοινωνικής δικαιοσύνης. Τότε μόνο μπορεί να πεισθεί ο πολίτης ότι υπάρχει η βάση αξιοπιστίας και ότι μεταρρύθμιση δεν σημαίνει μόνο ούτε κυρίως να σου κόβουν τον μισθό, την σύνταξη και να πληρώνεις έναν σκασμό φόρους. Σήμερα ο πολίτης ακούει την λέξη «μεταρρύθμιση», βγάζει φλύκταινες και ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο. Τόσο απλά.

Όταν στην Γερμανία δημιουργήθηκε πολιτικό και κοινοβουλευτικό «αδιέξοδο» επειδή το τρίτο κόμμα δεν μπήκε στη Βουλή, οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες κάθισαν σε ένα τραπέζι επί τέσσερις μήνες και με υπομονή και προσήλωση στις λεπτομέρειες δούλεψαν και συμφώνησαν σε ένα κοινό πρόγραμμα το οποίο κατέγραψαν σε πολυσέλιδο τόμο κυβερνητικής συνεργασίας. Τον τόμο αυτό εφαρμόζουν σήμερα λίαν επιτυχώς οι εκεί «παρά φύσιν» συνεργαζόμενοι. Ουδείς στην Γερμανία διανοήθηκε να αμφισβητήσει την διαφορετική πολιτική ταυτότητα, ιστορία και κοσμοθεωρία των συνεργαζομένων. Ήδη, η κυβερνητική συνεργασία διαμετρικά αντίθετων πολιτικών δυνάμεων πέρασε στην πολιτική θεωρία με τον όρο «μεγάλος συνασπισμός».

• Οι συνθήκες επέβαλαν στην χώρα μας να κάνουμε το ίδιο. Δεν το κάναμε. Φαίνεται πως δεν μπορούμε να το οργανώσουμε ούτε στο επίπεδο της αναγκαίας συγκρότησης της κεντροαριστεράς. Όχι με την μορφή της τεχνητής συγκόλλησης, αλλά της προγραμματικής βάσης μίας αληθινής προοπτικής ευημερίας και υπέρβασης των αιτίων που δημιούργησαν και ανακυκλώνουν την κρίση.

Μήπως δεν θέλουμε; Μήπως δεν μπορούμε; Μήπως δεν έχουμε την αναγκαία ικανότητα; Μήπως δεν είναι ακόμα η ώρα; Μήπως τελικά είναι αδύνατο; Ο χρόνος θα δείξει.

• Υπομονή.


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
«Άσυλο»: Μάχη του αυτονόητου με την κοινωνική οπισθοφυλακή, του Γιάννη Σιδέρη
Η αβουλία της ΕΕ δίνει χώρο σε Τραμπ, Πούτιν και Ερντογάν, του Νίκου Ανδρουλάκη
“Persona non grata”, του Γιώργου Σαράφογλου
2 Σχόλια
  • Φιλήμων
    25 Οκτωβρίου 2015 at 11:56

    Οι μεγάλοι πολιτικοί, όπως και οι μεγάλοι καλλιτέχνες, πάντα έχουν υπερβεί τη θεωρία και την παράδοση της τέχνης τους για να πετύχουν κάτι πάνω από το μέτριο. Αυτή η έμπνευση και η διαίσθηση οδηγεί τα βήματά τους στη χάραξη νέων δρόμων και η αυτοπεποίθησή τους συμπαρασύρει τους οπαδούς-ψηφοφόρους. Αυτοί δίνουν περιεχόμενο στις λέξεις δεξιά, αριστερά, φιλελευθερισμός ή ο,τι άλλο: το περιεχόμενο της πολιτικής τους.
    Οι περισσότεροι πολίτες από την άλλη, όπως ξανά-αποδείχθηκε στις πρόσφατες εκλογές, δεν ψηφίζουν για το οικονομικό πρόγραμμα ή πολιτική για την παιδεία μόνο, ούτε βέβαια για τη διοικητική επάρκεια των κομματικών στελεχών του Α ή του Β κόμματος. Ψηφίζουν από εμπιστοσύνη, συμπάθεια, αισθητική, προσωπικό συμφέρον και χίλια δυο άλλα ουσιώδη κριτήρια, που αναφέρονται στις προσωπικές, διαπροσωπικές και κοινωνικές αξίες του καθενός. Η κατανόηση αυτών των κριτηρίων, θα έλεγα, ότι είναι ο μίτος. Δυστυχώς, η συζήτηση που γίνεται τώρα στο χώρο που αποκαλούμε κεντροαριστερά αποκαλύπτει μεγάλη έλλειψη κατανόησης των Κινήτρων που οδηγούν τη συμπεριφορά αυτού του 20% πίσω από το παραβάν. Οι ατελείς, αποσπασματικές και, κυρίως, αλληλοσυγκρουόμενες ερμηνείες που διατυπώνονται από τα στελέχη του χώρου, σε συνέχεια της χαρακτηριστικά αυτοκαταστροφικής πολιτικής του Ποταμιού το τελευταίο οκτάμηνο, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.
    Ο Ιάσονας έγινε ο Ιάσονας αφότου πήρε το μίτο στα χέρια του. Τον μίτο που του δόθηκε από κάποια που γνώριζε το λαβύρινθο. Ας αποκτήσει η νέα κεντροαριστερά την ικανότητα να κατανοεί τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της και να διαμορφώνεται ανάλογα, και ο Ιάσονας θα βρεθεί για να πάρει το νήμα. Οι ηγέτες εξάλλου διακρίνονται για την ικανότητά τους να βλέπουν το κύμα και να μπαίνουν μπροστά του.

    Στον πολιτικό χώρο που εξετάζεται, αυτή την ώρα υπάρχει έλλειμμα κοινής

  • Στράτος Μοσχοβάκης
    24 Οκτωβρίου 2015 at 14:30

    Φίλε Πάνο. Αρχικά να σε ευχαριστήσω που στον κόσμο της ιντελιγκέντσιας, όπου αξιωματικά ανήκεις, φιλοξενείς και το ιατρικό επάγγελμα. Οι ιατροί βάσει ορισμού δεν ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία.
    Άλλη μια φορά μετά από μία δύσκολη διαδρομή σκέψης αφήνεις το δικό σου επίκαιρο αλλά ταυτόχρονα και διαχρονικό διανοητικό αποτύπωμα. Γιατί όμως δύσκολη διαδρομή; Η προσπάθεια προσέγγισης και περιγραφής της πραγματικότητας είναι πολυπαραγοντική διαδικασία. Με πολλές απαιτήσεις και προϋποθέσεις. Αρχικά προϋποθέτει γνώση, ενημέρωση, διαλογιστική ικανότητα, αλλά και αποφλοίωση της τελικής πνευματικής καταγραφής από την ουτοπία, τον λαϊκισμό, την ιδιοτέλεια, την φαντασίωση, την, ..την, …Ο διαλογισμός σου όπως πάντα ακροβατεί επιτυχώς ανάμεσα από αυτές τις συμπληγάδες. Συχνά αιρετικός, αιφνιδιαστικός αλλά μη ανατρέψιμος. Σήμερα ο λόγος σου συμπυκνωμένος νοηματικά και πλουραλιστικός. Μία φάρου αναλαμπή στο σκοτάδι που έχει πυκνώσει για τα καλά. Ψάχνουμε συχνά τον από μηχανής θεό της αρχαϊκής λύσης του δράματος. Υπάρχει; Ο χρόνος θα το δείξει. (επίλογος αγαπητός σου δανεισμένος από εσένα)
    Ευχαριστώ Στράτος Μοσχοβάκης

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.