Απόψεις

Κατηγορώ κι αποχαιρετώ τους φίλους μου στην Ελλάδα, του Χρήστου Μαγγούτα

Spread the love

 

Κατηγορώ τους φίλους μου γιατί μου έδιναν μια ψεύτικη εικόνα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Εντάξει κι εγώ στο Τορόντο βλέπω τα ελληνικά κανάλια το ίδιο λεπτό, όπως κι εσείς. Και μπαίνω στα διάφορα blogs όπου καθένα έχει τη δική του κοσμοθεωρία.

Δηλαδή έχω όλα τα στοιχεία να είμαι παραπληροφορημένος: αργυρώνητα κανάλια, προσωπικές ιστοσελίδες με προσωπικές απόψεις. Πίστευα ότι οι τηλεφίλοι μου στην Ελλάδα θα μου έδιναν την πραγματική εικόνα. Εκεί έπεσα παρασάγγες έξω. Είναι όλοι τους ελεύθερα πνεύματα, ανησυχούν για το μέλλον της Ελλάδας, ψάχνουν για λύσεις και προβληματίζονται, με άλλα λόγια αγωνίζονται, έστω κι αν αυτό συχνά γίνεται μόνο μέσα από το πληκτρολόγιο του υπολογιστή τους – αλλά το χειρότερο: αποτελούν εξαίρεση.

Μου μεταφέρουν μια εντελώς ψεύτικη εικόνα. Μου δημιουργούν την εντύπωση ότι όλοι οι Ελλαδίτες νοιάζονται για την Ελλάδα, για το μέλλον της, για το μέλλον των παιδιών τους, με όποιο τρόπο μπορεί καθένας και όσο μπορεί.

Κι όταν έρχομαι στην Ελλάδα βλέπω πόσο ψεύτικη είναι η εικόνα που μου έχουν δημιουργήσει. Μπορεί οι φίλοι μου να ανήκουν στο 5%, αλλά μου είχαν δώσει την εντύπωση ότι είναι το 90%. Καμιά δημοκρατική κοινωνία δε σώζεται με το 5%, θα ορμήσουν να την κατασπαράξουν οι άλλοι, που ενώ δε νοιάζονται για τίποτα, εξοργίζονται όταν κάποιοι βγάζουν στη φόρα την ανικανότητά τους. Ο ήρωας γίνεται περίγελως των μαζών σε μια κοινωνία που δεν αξίζει να σωθεί. Το δεμένο σκυλί θα ορμήσει να τον κατασπαράξει γιατί δεν αντέχει την αλήθεια.

Σ’ αυτό με πρόδωσαν οι φίλοι μου στην Ελλάδα. Μου έδωσαν την εντύπωση μιας αγωνιζόμενης χώρας, ενώ πρόκειται για μια χώρα που έχει πέσει σε χειμέρια νάρκη. Που δεν αντιδρά σε τίποτα πια. Ούτε για τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά της που ξενιτεύτηκαν, ούτε για τη μιζέρια που βασανίζει εκατομμύρια, ούτε για την μάνα τους, την Ελλάδα που ξεπουλιέται κομμάτι-κομμάτι στους ξένους. Ούτε καν νιώθουν την ιερή οργή ότι σε λίγο δε θάχουν πατρίδα. Ούτε καν μίσος γι’ αυτούς που τους καταχρέωσαν, αλλά το στρέφουν στους Πακιστανούς και στους Αλβανούς, λες και αυτοί υπόγραψαν τις αιτήσεις για δάνεια 350,000 δις. Κι άλλη μια φορά θα πάνε κοπαδιαστά να ψηφίσουν αυτούς που τους κατάστρεψαν, γιατί δεν ξέρουν άλλο δρόμο. Ούτε καν έχουν συνειδητοποιήσει ότι το να πάρουν σύνταξη στα 40, μερικοί ακόμα και στα 35, πολλοί στα 50, (όταν σε όσες χώρες ξέρω είναι απαράβατο το 65+) βάζουν τα παιδιά τους να τους την πληρώνουν κι επειδή αυτά δε μπορούν παίρνουν κατά χιλιάδες (συνήθως one-way) το ταξίδι στην ξενιτιά. Και που εκλέγουν τους μεγαλύτερους απατεώνες στην πολιτική για ένα «χατιράκι» που τους έκαναν.

Γι’ αυτό θα σβήσω όλους τους καλούς και αγαπημένους μου φίλους από το FaceBook. Μέσα από την καλοσύνη τους και τη δική τους ελπίδα για μια καλύτερη πατρίδα αλλοίωσαν την πραγματική εικόνα που έπρεπε να έχω για τη σημερινή Ελλάδα.

Και θα διαλέξω στην τύχη 100, 500 ή 1000 ονόματα, το λεγόμενο στατιστικό δείγμα, για να αποκτήσω πάλι σωστή εικόνα τι εστί Ελλάς. Που κοντολογίς το φαντάζομαι: η μια θα μου στέλνει 3 φωτογραφίες του εαυτού της τη μέρα σε διάφορες πόζες, ο άλλος 5 αμερικάνικα τραγούδια και κανένα ελληνικό, η παράλλη από πόσα μουσικά κέντρα πέρασε την προηγούμενη βδομάδα, όλα σε άψογα Grenglish, κάποιος άλλος «αποδείξεις» ότι ο Οδυσσέας είχε φτάσει στην Πολυνησία, μια άλλη θα δημιουργήσει στο FB μου το μεγαλύτερο εκκλησιαστικό εικονοστάσιο ή ζωολογικό κήπο στον κόσμο. Η υπερπολυτέλεια σε μια φλεγόμενη Ρώμη. Ήτοι ο κόσμος καίγεται κι η μυλωνού χτενίζεται. Ή το μυρμήγκι που βγάζει φτερά πριν πεθάνει

Δε θα σας συγχωρήσω για την ψευδαίσθηση που μου δημιουργήσατε εσείς οι λίγοι καλοί και αγαπημένοι φίλοι μου με τον αγώνα και την αγωνία σας και με κάνατε να πιστέψω ότι δεν ήταν μόνο δικό σας όραμα και καημός, αλλά όλου του λαού της πρώην Ελλάδας.

Περίμενα από σας το ελάχιστο: «Και ο γυαλός είναι στραβός και στραβά ο λαός αρμενίζει και οι άλλοι στραβά τον αρμενίζουν». Ή ότι δεν είναι μόνο η Βουλή μπουρδέλο (εκλεγμένο από Εξωγήινους ασφαλώς), αλλά και όλη η Ελλάδα -πλην φωτεινών εξαιρέσεων.

 

Στους τηλε-φίλους μου και στους λιγοστούς αναγνώστες μου στην iPorta:

— Καληνύχτα, Μαργαρίτα…

— Καληνύχτα ντε!

 

 

Χρήστος Μαγγούτας

SHARE
RELATED POSTS
Ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας και ο Ρητινίτης οίνος, του Βαγγέλη Παυλίδη
Η μητέρα της Δημοκρατίας, του Βαγγέλη Παυλίδη
Συμβουλές από το “THE PET SHOP”: ποτέ χωρίς το σακουλάκι μας!
5 Σχόλια
  • Χρήστος Μαγγούτας
    24 Μαΐου 2014 at 01:24

    Αγαπητέ κ. Ευριπίδη
    Ίσως δεν πρόσεξες το σατιρικό ύφος πίσω από το κείμενό μου. Αυτοί οι φίλοι μου είναι η ελπίδα μου για την Ελλάδα. Και το «κατηγορώ» μου είναι γιατί δεν είναι περισσότεροι. Οπότε νομίζω πώς λέμε τα ίδια πράγματα αλλά με διαφορετικό τρόπο καθένας μας.
    Ένα απλό παράδειγμα: όλοι μου έλεγαν ότι «η γη είναι χρυσάφι, δε χάνεις ποτέ», αλλά εγώ ήδη ήξερα από τον Καναδά ότι η γη είναι άλλο ένα προϊόν, όπως το πετρέλαιο, το σιτάρι ή ο καφές, γιατί είδα στο Τορόντο τα ακίνητα να πέφτουν κατά 50% και να χάνονται χιλιάδες περιουσίες. Και φυσικά με κορόιδευαν.
    Όσο γιατί δεν γυρίζω στην Ελλάδα, με το να είσαι 35 χρόνια στο Λονδίνο, ξέρεις ότι κάθε άτομο το έχει πάρει το δικό του κύμα: δε μπορείς να αφήσεις τα παιδιά ή και τα εγγόνια σου για να γυρίσεις στην πατρίδα όσο κι αν το θέλεις, κυρίως αν μένεις 8,000 ΧΜ μακριά. Όχι ότι δεν το επιχείρησα κι αυτό όταν ήμουν στην αρχή και μπορούσα ακόμα. Και αντιμετώπισα το δερβίση του δημοσίου που μόνο που δε με έβριζε που γύρισα στην Ελλάδα και το παιδί μου, πολύ περισσότερο σπουδαγμένο από το δικό του, θα μπορούσε να του πάρει τη θέση της γραμματέα στο δήμο – μόνο γι’ αυτό δε νοιαζόταν.
    Και για να το πω ίσια πια και όχι με σατιρικό τρόπο, αυτοί οι φίλοι μου και άλλοι που δεν τους ξέρω, είναι αυτοί που αποτελούν την ελπίδα γα την Ελλάδα. Δεν είναι δυστυχώς πολλοί, αλλά μπορεί να είναι η μαγιά και η ελπίδα.

  • Ευριπίδης Γεωργανοπουλος
    23 Μαΐου 2014 at 23:50

    Σε απόλυτη αντίθεση με τον Χρήστο Μαγγούτα, εγω ίσα ίσα υπέρ-αγαπάω τους ίδιους φίλους του απο το fb.
    Ειναι πολυ απλό: με την απλοϊκή μου λογική οταν πρώτο-ήρθα στην Βρετανία για να σπουδάσω πριν 35 χρόνια,μονο με πρωτόγονες συγκρίσεις στοιχειωδών διοικητικών διαδικασιών μεταξυ των δυο χωρών, ηταν προφανές οτι η μια πήγαινε σίγουρα στα βράχια. (Για να πω την αλήθεια άργησε πολυ κιόλας). Δεν ασχολιομουνα ομως με τα πολιτικά και δεν μιλούσα.
    Οταν γύριζα για διακοπές στην Ελλάδα άφηνα πάντα τους αλλους να μιλάνε αλλα δεν εξέφραζα άποψη, δεν ήμουν “γνώστης” οπως αυτοι. “Για να ειναι η απλοϊκή γνώμη μου τόσο διαμετρικά αντίθετη με όλους πισω στην Ελλάδα, κάπου ιςως εγω να εχω λάθος”, έλεγα. Μεχρι που κατάλαβα ακριβως πως λειτουργεί η Βρετανία, μέσω της ενταγμένης πλεον συμμετοχής μου στην δεύτερο-μητρική πλεον αυτή κοινωνία. Τοτε κατάλαβα οτι ολοι οι Ελλαδίτες ειναι απλά ηλίθιοι. Ολοι.
    Η κοινωνία αυτών των φίλων του FB υπήρξε η μονη μου ψυχοθεραπευτική διαφυγή. Αισθάνθηκα οτι επι τέλους υπάρχουν μερικοι Ελληνες που σκέφτονται οπως εγω.
    Και ειμαι απόλυτα ευγνώμων γι αυτο.
    Κε Χρήστο Μαγγούτα είστε απόλυτα άδικος σε αυτο που κάνετε.
    Εναποθέσατε την ευθύνη για την εικώνα της Ελλαδας σε μερικούς αξιόλογους, ενώ αυτην την ευθύνη την είχατε απολυτως εσείς.
    Έπρεπε να ξέρετε εσείς πολυ καλα οτι οι Ελληνες ειναι ηλίθιοι.
    Αλήθεια, δεν αναρωτήθηκατε ποτέ γιατι βρήςκεςτε στον Καναδά και οχι στην Ελλάδα; Η πιο στοιχειώδης ερώτηση. Φύγατε γιατι ακριβως, οι Ελλαδίτες ειναι ηλίθιοι, γιατι άλλο;
    Μη ρίχνετε λοιπόν αλλου τις ευθύνες. Και ιδιαίτερα στον μονο κύκλο φίλων σας στο FB που ειναι ικανοί να κάνουν μαζί σας μια ορθολογιστική συζήτηση; Η μονη ελπίδα αλλαγής στον ελλαδικό χωρο;
    Δεν φταινε καθόλου αυτοι λοιπόν.
    Εσείς φταίτε.

  • Χρήστος Μαγγούτας
    23 Μαΐου 2014 at 15:02

    Ευχαριστώ καλοί μου φίλοι από την Ι-ερή Πόρτα. Τα λέω αυτά και με τη Τζίνα.
    Αρχίζοντας από τον ΘΑ: Καταλαβαίνω ότι έχεις περάσει από σκληρότερες μέρες και ουσιαστικά εκφράζεις κι εσύ με την τέχνη και με πολύ καλύτερο και πιο έντονο τρόπο κάτι που προσπαθώ εγώ με το γράψιμο.
    Για τον Κωστή: Μου έρχεται στο νου η «Μαγεμένη ψυχή». Αλλά φαίνεται ότι είμαι από την άλλη μεριά: θέλω να ξυπνήσει η «ιερή οργή που γεννάει νέο κόσμο» του Βρεττάκου ή να θυμάμαι τα λόγια του νομπελίστα (1998) λογοτέχνη Ζοζέ Σαραμάγκου που έγραφε ότι «Όλες οι γενιές δεν αξίζουν το ίδιο. Μερικές δεν αξίζουν το σεβασμό μας»
    Όσο για σένα Ελπίδα, ανήκεις στο σκληρό πυρήνα παρά τα ευαίσθητα υλικά σου και δεν νομίζω ότι έχω τη δύναμη να σε κάνω Delete.
    Συνεχίστε την «Επανάσταση» όσοι μπορείτε, για κάμποσο διάστημα χωρίς εμένα, γιατί κακό κάνω παρά καλό. Τουλάχιστο να μη σβήσει η έστω αυτή μικρή φλογίτσα που υπάρχει ακόμα, μήπως τυχόν μεγαλώσει αργότερα.
    Σας ευχαριστώ όλους.
    Χ.Μ

  • Ελπίδα Νούσα
    23 Μαΐου 2014 at 08:47

    Πολύ οργή,φίλε μου!Τι να κάνουμε; η Ελλάδα κερνά πίκρα και μόνο, αυτό το διάστημα!
    Ας βρούμε τρόπους να την μελώσουμε λιγάκι…Εγώ έχω τη μουσική,βρες και συ κάτι ανάλογο…Μη μας ανέβει και η πίεση!Ελπίζω να μην είμαι μέσα στους “προς deleate” φίλους.. 🙂

  • Β.Π.
    23 Μαΐου 2014 at 06:15

    Τις μέρες αυτές, ω απόδημε Έλληνα, μάθε πως εδώ στην πατρίδα ζουμε ημέρες άλλων, πολύ παλαιότερων εποχών. Όλες οι συνταγές και τα όπλα τουπερασμένων δεκαετιών είναι σε εφαρμογή και δράση. Εξαγορά ψήφων, μαζικές μετακινήσεις ψηφοφόρων, εκμαυλισμός συνειδήσεων, εμφυλιοπολεμικά συνθήματα και διχαστικές δηλώσεις, εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα, οι ναζί και πάλι στους δρόμους της Κοκκινιάς, του Κερατσινιού, της Κρήτης.
    Λυπάμαι που δεν έχω καλύτερα νέα μα μη μας διαγράψεις απο το σημειωματάριό σου. Υπάρχουν πολλοί που το παλεύουν ακόμα.
    Φιλικά
    ο Θα

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.