Νίκος Βασιλειάδης

Να μιλήσεις για τι; Για την παρακμή του πνεύματος -όχι ενός ανθρώπου- αλλά της ανθρωπότητας; Για την παλαίστρα της ακόρεστης αιματοχυσίας και της ανελέητης πάλης, ως παραγόμενο των στρεβλωμένων καταναλωτικών επιθυμιών και των επιτήδειων κερδολάγνων; Για το ξεπούλημα της ψυχής και της αξιοπρέπειας για λίγα ψίχουλα αναπνοής; Για την ικανοποίηση μιας μαζικώς αυνανιζόμενης κοινωνίας; Εκεί που ο χρόνος μας ξερνάει με σταθερή ροή καθημερινά αλλά εμείς πεισματικά και αδιάκοπα επιζητούμε την αυταπάτη της επιδιόρθωσης με “μαγικά” σκευάσματα, με συρραφές στον παρθενικό υμένα, που σπάζεται επανειλημμένως από τα βίαια χτυπήματα στο φτιαχτό τσίρκο της καθημερινότητας. Σε κάθε χώρο. Προτιμώ να μείνω εκεί πίσω, σε μια όχθη έρημη που ακόμη κονταροχτυπιέται η κενότητα της εικόνας με την “ουσία” του είναι. Εκεί που μπορεί το «αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν» να έχει αθετηθεί προ πολλού αλλά παλεύεις να συναντήσεις και να διακρίνεις τον άνθρωπο πίσω από κάθε κατασκευασμένη εικόνα. Σε αυτή την πλευρά όπου η αγάπη χαράζει τα τραχιά μονοπάτια των λίγων και σημαντικών σταθμών της ζωής μας. Εκεί που ίσως να ρέει το καθαρτήριο νερό…

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr