Πρόσωπα - Αφιερώματα

Η γιαγιά Δήμητρα, της Τζίνας Δαβιλά

Spread the love

 

 

 

 

 

Τζίνα Δαβιλά

 

 

 

 

8322598703_b00b77bb8a_k.jpg

 


Η γιαγιά Δήμητρα δεν ζει πια. Δηλαδή έχει «φύγει» περισσότερο από μια δεκαετία. Ήταν έξυπνη γυναίκα που είχε ζόρικη ζωή. Πέντε παιδιά μόνη της μεγάλωσε, χωρίς άντρα. Τα χρόνια εκείνα. Αρχές δεκαετίας 50. Μετά τον πόλεμο στα αρβανιτοχώρια. Τα βόλευε με τα ζωντανά, με τα ζαρζαβατικά που είχε στα χωράφια, πουλούσε και κάτι χορταρικά αν θυμάμαι καλά, και έθρεφε τα παιδιά. Αυτά ξέρω. Όχι περισσότερα. Α, και ότι το πρώτο με το τελευταίο παιδί είχαν διαφορά 11 χρόνια. Τα έκανε με τον παππού το ένα σχεδόν πάνω στο άλλο, που εκείνος «έφυγε» νωρίς. Αυτά γνωρίζω, όχι άλλα. Ή και να γνωρίζω δεν έχει σημασία πια.

 

Λίγες φορές μίλησα με τη γιαγιά. Δεν το έφεραν οι συγκυρίες, δεν το επιδίωξα; Ποιος ξέρει στην αλήθεια; Θυμάμαι πάντως ότι εκτιμούσα το έξυπνο μυαλό της. Και τη μαγκιά της να μεγαλώσει πέντε παιδιά μόνη της, να προικίσει τις κόρες της και τους γιούς- κάτι χωράφια, κάτι αγελάδες, κάτι κατσίκες, άντε και ρευστά στους γαμπρούς μαζί με ένα δωμάτιο στην καθεμιά σε ένα χωράφι, που αργότερα έγινε οικόπεδο και που απέκτησε αξία. Α μαζί με όλα τ’ άλλα αντιμετώπισε και το θράσος των γαμπρών της με την απαίτηση της προίκας: «Θέλω τόσα», της είπαν. Και η κόρη: «Μάνα, πήγα μαζί του, δεν μπορώ να πάρω άλλον. Δώσε ό,τι σου γυρεύει». Προίκα. Μιλάμε για δεκαετία 60. Ίσως την πιο αντιφατική δεκαετία του περασμένου αιώνα. Πολλών ταχυτήτων οι κοινωνίες. Από φεμινιστικές και ψευτοφεμινιστικές, μέχρι επαναστατικές και βαθιά  εξελιγμένες μέσα τους. Κάποιοι άνθρωποι, δηλαδή, ήταν πολύ προχωρημένοι στη σκέψη. Πολύ ανατρεπτικοί και ρηξικέλευθοι. Κάποιοι άλλοι απλώς ακολουθούσαν ή βημάτιζαν οποισθοδρομικά έως χλιαρά. 

 

Έδωσε η γιαγιά-Δήμητρα ό,τι μπορούσε στους γαμπρούς, πάντρεψε τις τρεις κόρες, πάντρεψε και τους δυο γιούς. Έκαναν τα παιδιά της παιδιά, τα παιδιά τους άλλα παιδιά και η γιαγιά-Δήμητρα απέκτησε και δισέγγονα. Πάντα, όμως, μόνη της σε ένα σπίτι, καλοφτιαγμένο και νοικοκυρεμένο. Σχεδόν ποτέ με τα παιδιά και τα εγγόνια. Εννοείται και τα δισέγγονα. Μια φορά, τη θυμάμαι, ήμουν παρούσα όταν επισκέφθηκε το καινούριο σπίτι της μεσαίας κόρης. Ήταν σφιγμένη, περπατούσε πάνω στη μαγκούρα της με τα βαριά της πόδια. Βγήκε στο μπαλκόνι. «Μαρίνα μου, είναι λίγο στενό το μπαλκόνι σου» είπε στην κόρη. «Άμα σ’αρέσει, άμα δε σ’αρέσει στο σπίτι σου» της απάντησε. Γύρισε την πλάτη η γιαγιά και μπήκε αργά και βαριά μέσα.

 

Αργότερα, πολύ αργότερα αρκετά προτού αρρωστήσει την ξεμονάχιασα. «Περνάς καλά, γιαγιά;», ρώτησα. «Μια χαρά, δεν έχω παράπονο, όλες οι μέρες κουτσά-στραβά περνάνε και ξεχνιέμαι. Λίγο τηλεόραση, λίγο καμμιά δουλειά, λίγο η κοπέλα που έρχεται και με βοηθάει και λέω καμμιά κουβέντα. Αυτές οι γιορτές, όμως, να πάνε και να μην έρθουν. Δεν περνάνε οι ρημάδες. Είμαι μόνη μου».

 

Δεν μπορώ να ξέρω γιατί η γιαγιά -Δήμητρα, για ποιο λογικό ή παράλογο λόγο, ήταν μόνη της. Εκείνο που ξέρω είναι πως, όταν πέθανε, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν αυτή: «Αυτές οι γιορτές να πάνε και να μην έρθουν. Δεν περνούν».

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Για τον πατέρα του Μέλιου, εμείς οι “Πέρσες”, του Νίκου Βασιλειάδη
Η ιστορία της Κόκκινης Πόλης, του Σταύρου Θεοδωράκη
Άλκη Ζέη, συγχώρα με, του Σταύρου Θεοδωράκη
Στιγμιότυπα από την συγκινητική, διάχυτη ζεστασιάς παρουσίαση της βιογραφίας του Ψυχιάτρου της ΠΑΝΑΚΕΙΑ “Δρομολόγιο – Δρ Αναστάσιος Πλατής”

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.