Αναγνώστες

Γυάλινη σφαίρα, της Τζούλυ Γιαννοπούλου

11063504_10206194096752112_722311130813370488_n.jpg
Spread the love

11063504_10206194096752112_722311130813370488_n.jpg

 

 Τζούλυ Γιαννοπούλου 

 

 

 

7784722446_967e2573b9_b.jpg  Γυάλινη σφαίρα

 

Μια σταλίτσα μέσα στο απέραντο, να τί είμαι σου εξηγώ.

Μέσα σε διάφανη γυάλινη σφαίρα πηδάω στον αέρα

και γυρίζω στο καιρό.

 

‘Οταν με κάνεις να γελώ, πέντε χρονών παιδί γίνομαι

και είκοσι ευθύς όταν με κάνεις να πονώ.

 

Εξήντα όταν σε σκέφτομαι αχόρταγα, να σε χωρέσω μέσα στο χρόνο

και πέντε τόσο δα όταν με χαϊδεύεις απαλά

με το βλέμμα ουρανό,

 

σαράντα όταν μιλάω μαζί σου κι εκατό όταν μου φεύγεις

και δεν ακούω τη φωνή σου.

 

Μα σαν με ‘χτυπάς’, εκατόν πενήντα μονομιάς γίνομαι και χάνομαι

κι αέρας φεύγω απ’τη σφαίρα και σκορπώ.

 

Αγκάλιασε με στο σύννεφο του χρόνου καλέ μου,

να ταιριάξουν οι στιγμές που η ψεύτρα η ζωή σπάει σε ρωγμές.

 

‘Απλωσε τα χέρια κι ακούμπησε τη σφαίρα,

κοίτα, σ’ακουμπώ κι εγώ.

 

Και μεμιάς, φωτίζεται η μέρα…

 

 

 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Η διφορούμενη πραγματικότητα της γραφής, του Παναγιώτη Δελλή
Δυο βεγγαλικά, της Μαριάννας Βασιλείου
Δείτε το βίντεο και γράψτε μας τη δική σας ιστορία

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.