Ανοιχτή πόρτα

Γενέθλια της Πόρτας, του Βαγγέλη Παυλίδη

Spread the love

 

 

 Βαγγέλης Παυλίδης

Για την υγεία σας, προτείνεται επίσκεψη στο blog του

 

Εκεί στο Akşehir, κοντά στο Ικόνιο της Τουρκίας, στην μέση ενός περιποιημένου πάρκου, είναι ο τάφος του Νασρεντίν Χότζα. Πλησιάζοντας βλέπει κανείς ένα απλό μαρμάρινο μνήμα που το περιβάλλει ένας οχτάγωνος, κεραμοσκέπαστος “τουρμπές”. Ανάμεσα στις κολώνες του τουρμπέ υπάρχει ένα σιδερένιο κυγκλίδωμα Κατ’ευθείαν μπροστά στον επισκέπτη στην θέση του κυγκλιδώματος υπάρχει μια βαρειά σιδερένια πόρτα με τεράστια και περίτεχνη μεσαιωνική κλειδαριά, από κείνες με τα πολλά γρανάζια και ελατήρια και που το κλειδί της πρέπει να ζυγίζει τουλάχιστον μισό κιλό. Η πρόσβαση προς το μνήμα φαίνεται αδύνατη.

Τον επισκέπτη όμως που θα κάνει την βόλτα του τουρμπέ περιμένει μια έκπληξη. Ανάμεσα στις δυο πίσω κολώνες, απέναντι απο την πόρτα, χάσκει ένα κενό! Ούτε φράχτης ούτε κάγκελα.

Ένα μεταθανάτιο αστείο του Χότζα, άραγε; Ένα καλαμπούρι, μια φάρσα σε βάρος εκείνων που πιστεύουν σε κάγκελα και κλειδαμπαρωμένες πόρτες, πραγματικές ή νοητές; Πολύ πιθανό.

 

Τα σκέφτηκα αυτά καθώς διαπίστωσα, με κάποια καθυστέρηση ομολογώ, πως είναι τα γενέθλια της “Πόρτας”.

 

Αμφιβάλλω αν η Τζίνα -η “μαμά” της iΠορτα (να μην ξεχνάμε εκείνο το “i”, παρακαλώ)- είχε υπ’ όψη της τον Χότζα, μα το πνεύμα είναι το ίδιο. Γιατί τι νόημα μπορεί να έχει μια πόρτα, ποιον λόγο ύπαρξης, όταν είναι πάντα ανοιχτή σε όλους και σε όλα. Τί νόημα έχει μια πόρτα σ’ ένα “ξέφραγο αμπέλι”;

 

Ορθάνοιχτη η πόρτα της “Πόρτας” λοιπόν, όπου μπήκαμε όσοι μπήκαμε κι ακόμα μπαίνοβγαίνουμε, να λέμε το κοντό και το μακρύ μας.

 

Ένα βήμα ελεύθερο, χωρίς “κάγκελα”, μια φάρσα ας πούμε σαν αυτήν του Χότζα σε βάρος αυτών που βάζουν περιορισμούς στον λόγο και την σκέψη.

Χρόνια πολλά, Πόρτα! Να ‘σαι καλά, Τζίνα!

 

Εμφάνιση PORTA.jpg

 

SHARE
RELATED POSTS
Να φοράμε μάσκα ή όχι; Κι αν φοράμε, πώς να τη φοράμε;, του Μάνου Στεφανίδη
17 σκίτσα για το Μάτι-23η Ιουλίου 2018: Εθνική Τραγωδία, του Γιώργου Σαράφογλου
Η μπασκέτα στο κεφάλι, της Τζίνας Δαβιλά
1 Comment
  • Τζίνα Δαβιλά
    8 Απριλίου 2015 at 12:32

    ευχαριστούμε Άρχοντα του Θα, Ευάγγελε Παυλίδη για το σκίτσο. Είσαι συγκινητικός… (ή αλλιώς… πόσο σ’αγαπάμε…)

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.