Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Έρωτας ήταν η αιτία, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Spread the love

Ο Αλέξανδρος Μπέμπης θυμάται…

….τον, που όταν την είδε έπαθε.

Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του.

….”απ’ τη κορφή μέχρι τα νύχια”…

Συστήθηκαν. Κάτι σαν ”Ψίνα” του ακούστηκε αλλά εκείνος ήταν ήδη αλλού.

Μαγνητισμένος από το βαθύ μπλε των ματιών της,και τα χρυσαφένια μαλλιά που έσβηναν χυτά στην κατάλευκη γούνα.

Αυστηρή. Απόμακρη. Αλλά το ένοιωθε. Το ένοιωσε. Ευάλωτη.

Επιστράτευσε όλο του το επιβάλλον.

Επίμονες ματιές, μικρές με μακρόσυρτη εκφορά οι λέξεις. Αργά βήματα που τους έφεραν στη μαρκίζα. Αδιαφορώντας.

Το ρίγος έγινε πόθος. Ο πόθος έρωτας.

Τρελός,παθιασμένος,άγριος,μανιασμένος.Τυλίχτηκαν,κυλίστηκαν…έχασαν-την χαμένη-ισορροπία και βρέθηκαν στο κενό.

Εκείνη πρόλαβε.Έπεσε με τα πόδια,σώθηκε.

Εκείνος,θολωμένος από οίστρο έπεσε με το κεφάλι.

….”και έμεινε στον τόπο”…

Ο Χαμίτ, ήταν ο γάτος Αγκύρας που είχε η μάνα μου όταν ήταν κορίτσι.

Με νανούριζε με τις ιστορίες του και όταν έφτανε σ’ αυτήν το βλέμμα της έπαιρνε μια ανεξήγητη, για τα παιδικά μου μάτια, έκφραση.

Και με χάιδευε στο κεφάλι…

 

Μετά μερικά χρόνια δόθηκε η εξήγηση.

Είχε έρθει η σειρά μου. Δεν ήταν σε μαρκίζα(ευτυχώς), αλλά στην εξωτική τότε Λαγόμανδρα της Χαλκιδικής.

Ένας έρωτας πρωτόγονος, παρθένος, από δύο κορμιά ζυμωμένα με αλμύρα και πασπαλισμένα με άμμο, σε μια ατμόσφαιρα που μύριζε και ηχούσε μαντρί.

Τότε.

Τώρα; Τώρα γαμιούνται οι πολιτισμένοι και η ατμόσφαιρα μυρίζει αντηλιακό, τσίκνα και best seller και ηχούν μπιτάκια.

Πηγαίνω μια φορά κάθε καλοκαίρι τιμής ένεκεν.

Κάθομαι στα απόμερα βραχάκια που τα σκιάζουν πεύκα,ξαναβαφτίζομαι στην αλμύρα της και φεύγω.

Φέτος με κοντοζύγωσε ένα γατάκι.

Του πρόσφερα τη τυρόπιτα που δεν είχα αποσώσει, την έφαγε μπροστά μου με κοίταξε στα μάτια και έφυγε.

Λίγο πιο πέρα ξεχείλιζαν οι κάδοι από σκουπιδαριό…

Υ.Γ. Ας μη σας ξενίσει η αλά Άρλεκιν αφήγηση του πρώτου μέρους.

Καθισμένος στον βράχο, αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί εκεί, στις βολικές ξαπλώστρες κάτω από τις ομπρέλες, θα ήταν διατεθειμένοι να απαρνηθούν τις ανέσεις του γυάλινου κόσμου τους για έναν πόθο και να ερωτευθούν στο χείλος του γκρεμού ή έστω χύμα στο κύμα.

* Ο Αλέξανδρος Μπέμπης είναι αναγνώστης. Αυτοβιογραφείται: “Εμφανίστηκα κάποτε στη Θεσσαλονίκη, όπου εξακολουθώ να υπάρχω. Οι συνήθειες που με ευχαριστούν, είναι να θυμάμαι, να γράφω, να γνωρίζω καινούργιους φίλους και να τους κάνω δώρα, κρατώντας το σημαντικότερο για τον τυχερό τελευταίο. Μετά θα εξαφανιστώ”

SHARE
RELATED POSTS
Δημήτρης Κατσούλας
Κρεμασμένες λύπες, του Δημήτρη Κατσούλα
Ο Γκομενιάρης, του Γιάννη Στουραΐτη
Χαιρέτα μου τον πλάτανο, της Ματίνας Ράπτη-Μιλήλη
7 Σχόλια
  • Γεροτάσος
    9 Οκτωβρίου 2014 at 05:20

    @ Μπέμπη καί Χαρούλη.
    Φοβᾶμαι πώς καί οἱ δύο χάσατε τό νόημα τῆς προτροπῆς μου. Δέν πειράζει, μικρά εἶστε ἀκόμη…

  • ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΕΜΠΗΣ
    8 Οκτωβρίου 2014 at 13:40

    Ευχαριστώ για τα σχόλια.

    @ Χάρος Χάρου

    Κύριε Χάρου,να είστε βέβαιος πως άμα συναντηθούμε,
    θα αναίβω κι’ άλλο στην εκτίμησή σας.
    Άλλωστε τα αισθήματα είναι αμοιβαία.

    @ Γεροτάσος

    Κύριε Γεροτάσο,μην του βάζετε ιδέες να προσέχει.
    Θέλω να με κάνει φίλο οπωσδήποτε.

    @ Κομπάρσος

    Κύριε Κομπάρσε,έχω την εντύπωση ότι γνωριζόμαστε.
    Πρέπει να ήσασταν στη συναυλία του τζαζ-ροκ-καλτ συγκροτήματος,
    ΠΡΟΦΙΤΕΡΟΛ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

  • Κομπάρσος
    8 Οκτωβρίου 2014 at 07:33

    “…Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
    κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.
    Εσύ όπου να πας, σ’ όποιο ταξίδι,
    σε λάθος στάση θα κατεβείς…”

    Αυτούς τους ακριβούς στίχους του Μάνου Ελευθερίου τους φυλάω γι΄αυτούς που μου δίνουν συγκίνηση.
    Στους χαρίζω…

  • Γεροτάσος
    8 Οκτωβρίου 2014 at 06:48

    Χαρούλη πουλόπο μ’, στό ξαναλέω, λάθος πληροφορίες ἔχεις.

  • Χάρος Χάρου
    8 Οκτωβρίου 2014 at 06:20

    Γέροντα, μη με κάνεις να πω ότι ήρθε η ώρα σου!

  • Γεροτάσος
    8 Οκτωβρίου 2014 at 05:49

    Χαρούλη, να προσέχεις τίς παρέες σου πουλόπο μ’! Λάθος πληροφορίες ἔχεις…

  • Χάρος Χάρου
    8 Οκτωβρίου 2014 at 04:44

    Ο έρωτας και ο πόθος φωλιάζουν πια μόνο στα γεννητικά όργανα, ούτε καν στα μάτια που έλεγε κάποτες ο φίλος ο Shakespeare.
    Σε καλό σου, μας …ζέστανες πρωινιάτικα!

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.