Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μπόμπιρες, οι ατελείωτοι, του Γιάννη Στουραΐτη

Spread the love

Γιάννης Στουραΐτης

b5c927b0f77a27b81fd38b65df5f2fbf_L.jpg

Μόνο στη Ρόδο: Αποστόλου Παύλου 50 (Ανάληψη)-Βενετοκλέων (Στάδιο ΔΙΑΓΟΡΑΣ)-Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ)-Λεωφόρος Κρεμαστής – Πηγές Καλλιθέας (από Μάιο-Οκτώβριο) & catering Γάμοι-Βαπτίσεις, Συνέδρια, Εκδηλώσεις

PANE DI CAPO – AT RHODES – ΣΤΗ ΡΟΔΟ – ΤΗΛ: 22410-69007

 

Το ωφέλιμον μετά του τερπνού

Του πιτσιρικά που άρχισε, από νωρίς, ν’ ανακαλύπτει τις χαρές της ζωής …

Να μην τους υποτιμάτε καθόλου!

Συχνά τους συμπεριφερόμαστε σαν ν’ απευθυνόμαστε σε άτομα με περιορισμένη αντίληψη ή με υπολειπόμενα αισθητήρια.

Δεν είναι καθόλου έτσι!

Οι μπόμπιρες είναι τσακάλια! Δεν τους ξεφεύγει τίποτε!

Ακούστε λοιπόν την, άκρως διδακτική, ιστορία των φίλων μου που αποφάσισαν να καθίζουν το αγοράκι τους στο καθικάκι του, σε τακτά χρονικά διαστήματα, στο πλαίσιο της εκπαίδευσης των σφιγκτήρων του, αφού είχε προηγηθεί και η σχετική θεωρία περί αυτοελέγχου και αυτοσυγκράτησης, προσαρμοσμένη, εννοείται, στις ιδιαιτερότητες της ηλικίας του!

Είναι, που λέτε, ο μικρός καθισμένος στο ειδικό δοχείο, και περιμένει, καλά προετοιμασμένος, να εξωτερικευθούν τα αναμενόμενα προϊόντα, δεν ξέρουμε ψιλά ή χοντρά, με το συμπάθιο, και δεν έχει σημασία άλλωστε, αλλά ξέρουμε ότι οι υπερήφανοι γονείς του τον παρακολουθούν, υποτίθεται διακριτικά, μισοκρυμμένοι πίσω από την πόρτα, θεωρώντας ότι δεν έχουν πέσει στην αντίληψή του, (χα ! σε τα μάς τώρα !), αφού ο πιτσιρίκος είναι πάρα πολύ απασχολημένος με το πουλάκι του, μιάς και ανακάλυψε, σχετικά πρόσφατα, ότι πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον παιχνιδάκι που όταν το πασπατεύεις, σου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση!

Έλα όμως που δεν τους αρκεί να τον παρατηρούν μακρόθεν!

Θέλουν να τον σχολιάζουν κιόλας, ενώ τους διαφεύγει ότι ο σπόρος έχει οξύτατη ακοή!

Σκύβει, λοιπόν, καμαρωτός ο πατέρας και λέει χαμηλόφωνα, (νομίζει), στην εξ ίσου καμαρωτή, και τρυφερά μειδιούσα, μητέρα:

«Κοίτα τον Γιαννάκη μας, (τυχαίο όνομα), Την Παίζει!»

Ο, ας τον πούμε, Γιαννάκης αφήνει το σχόλιο να περάσει, σαν να μην υπέπεσε καν στην αντίληψή του.

Οι «επισκέπτες» από τον εσωτερικό κόσμο του Γιαννάκη, (πάει πια, τώρα τον βαφτίσαμε !), καθυστερούν, αλλά αυτός, είπαμε, περνάει φίνα με το εργαλειάκι του και καθόλου δεν νοιάζεται!

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή, κηρύσσει ο μικρός την διαδικασία λήξασα, σηκώνεται από τον μίνι θρόνο του, κτυπά τα χεράκια του σε στυλ «τελειώσαμε», και λέει:

« ‘Ντάτσει, Την Έπαιτσα!»

Γι’ αυτό σας λέω:

Τσακάλια! Δεν τους ξεφεύγει τίποτε!

Τούτος ‘δω, δε, ο δικός μας, είναι και ορθογράφος, αν το παρατηρήσατε, (το –τσει με έψιλον-γιώτα και το –παι με άλφα-γιώτα)!

 

 

Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ!

Τής Δεσποινούλας, τής εντελώς ακομπλεξάριστης…

 

Κλείνω την ενότητα «Μπόμπιρες» με άλλη μία, δυνητικώς διδακτική, ιστορία:

Πρόκειται για την αξιαγάπητη κορούλα του κουμπάρου μου, μία μελαχρινή, πανέξυπνη μουρίτσα, πνευματώδη σαν τον πατέρα της, με κάτι αστραφτερά ματάκια, που με μιά μόνο ματιά στέλνουν το ψυχόγραμμά σου ταχύτατα και με απίστευτη ακρίβεια στο δαιμόνιο μυαλουδάκι της και με το γέλιο πάντα έτοιμο να εκραγεί, ιδίως αν αντιληφθεί ότι έχει απέναντί της κάποιον που είναι πρόθυμος να παραβγούν στ’ αστεία!

Πάμε τώρα στα δύσκολα:

Ως γνωστόν, τα παιδιά είναι αμείλικτα με οτιδήποτε τείνει να διαφοροποιηθεί από το συνηθισμένο, δίνοντας στόχο, και βέβαια, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, οι αντιδράσεις τους, μόνον κομψές δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν!

Έτσι λοιπόν, η μελαχρινούλα η Δεσποινούλα, είχε πάνω από το χειλάκι της κάτι, μόλις υποσημαινόμενες, τριχίτσες, ένα χνουδάκι σαν αχνή σκιούλα, οι οποίες, σημειωτέον, δεδομένης και της τρομερής προσωπικότητας της μικρής, κανέναν δεν ενοχλούσαν και κανείς δεν τις πρόσεχε.

Κανείς;

Όχι ακριβώς!

Ένα άλλο κοριτσάκι, αρκετά δηλητηριώδες, σταμπάρει το ανεπαίσθητο κουσούρι-στόχο της φίλης μας, φιξάρει το βλέμμα του στο δικό της και της λέει, χωρίς περιστροφές

«Έχεις μουστάκι!»

Και η απάντηση της δικιάς μας, ακαριαία:

«Εσύ δεν έχεις!»

Κοίτα να δεις, πώς, το βρωμόπαιδο μετέτρεψε, ασκαρδαμυκτί, δια των ταχύτατων αντανακλαστικών του, αλλά και της αθωότητός του, το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα!

Γυναίκες…

 

SHARE
RELATED POSTS
Οι μέλισσες, ο στρατός τους και η αστυνομία τους, του Κωστή Α.Μακρή
Γενέθλια Καταγγελία, της Χριστίνας Μπουγά
Οι απομονωμένοι μιας κοινωνίας & αποκλεισμένοι του αστικού κάδρου, του Δημήτρη Κατσούλα
5 Σχόλια
  • Γιάννης Στουραΐτης
    14 Αυγούστου 2014 at 11:01

    Αναστασία, τα παιδιά μου ανέκαθεν μ’ αιφνιδίαζαν, όντας πάντα ένα βήμα μπροστά απ’ ό,τι νόμιζα, αλλά και συχνά μπροστά από μένα. Ακόμη και σήμερα !
    Alex, η ατάκα σου υποσκελίζει όλες τις ατάκες που μοιράσθηκα μαζί σας μέσω των μπόμπιρών μου ! Ακόμη γελώ, (αλλάζοντας πάμπερ !)
    Σας ευχαριστώ όλους για την επικοινωνία !

  • ALEX
    14 Αυγούστου 2014 at 09:06

    …”Ντάτσει,μπαμπάς νάνι”…
    είπε η κόρη μου στη μαμά της και την άφησε ”κάγκελο”,
    όταν πήγα με περίσσια αυτοπεποίθηση να την νανουρίσω και αποκοιμήθηκα στο προσκεφάλι της.

  • Αναστασία Φωκά
    14 Αυγούστου 2014 at 08:46

    Είναι πράγματι πιο έξυπνα απο οτι φανταζόμαστε…. Η αθωότητα που τα διακρίνει μας αφήνει πολλές φορές έκπληκτους σε συνδυασμό με την αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων που λαμβάνουν! Όσο κι αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε αυτή είναι η δική τους απλή αντίδραση στα ερεθίσματα…

  • Γιάννης Στουραΐτης
    14 Αυγούστου 2014 at 05:51

    Η ζωή είναι πρωτότυπη, ενίοτε μόνον !
    Ευχαριστώ για το σχόλιο !

  • Γεροτάσος
    14 Αυγούστου 2014 at 05:35

    Μπορῶ ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς νά προβλέψω τό μέλλον τῆς Δεσποινούλας. Θά βασανίζει τον σύντροφό της μέ τέτοιον τρόπο ὥστε ἐκεῖνος εὐτυχής θά ἀπολαμβάνει καί τήν Δεσποινούλα καί τά βάσανα ἐξ αὐτῆς. (Ποῦ τό πρωτότυπο, θά ρωτήσετε…)

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.