Ανοιχτή πόρτα

Από τον Μάκη στον Εδουάρδο, του Μάνου Στεφανίδη

20525703_1988108224804640_5848327153125532740_n.jpg


20525703_1988108224804640_5848327153125532740_n.jpg

    

* Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης  

και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών 

 

 

 26734345_537273856628638_3871699673317253187_n.jpg

 

 

(με αφορμή κείμενο του Χρ. Μαρκίδη σχετικά με τα τελευταία έργα του Σακαγιάν)

 

Ο Σακαγιάν υπήρξε ένα δαιμονικό ταλέντο της γενιάς του ξεπερνώντας ακόμα και τους δασκάλους του ως προς την επίδραση στους νεότερους. Κι όλα αυτά μετά τις δύο πρώτες του εκθέσεις στην Ώρα που δημιούργησαν μοναδικό, καλλιτεχνικό προηγούμενο. Και ήταν ακόμη μειράκιο! Αναφέρομαι στην μακρινή δεκαετία του ’80.

Έπειτα ίδιος βραχυκυκλώθηκε με τα πολύ μεγάλα μεγέθη των συνθέσεων, τη διεθνή καριέρα, τους κανίβαλους συλλέκτες που τον απομύζησαν ψυχικά, το εύκολο χρήμα έτσι ώστε το Αρμενάκι από τη Σαλονίκη να αποξενωθεί κάπως από τον τόσο προσωπικό κόσμο του.

 

Παραμένει όμως μεγάλος ζωγράφος. Και ως τέτοιος δικαιούται να πειραματίζεται. Όπως κι ο Μαντζαβίνος, ο Αχιλλέας Παπακώστας κλπ. Μη ξεχνάτε πως όλοι αυτοί δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ από την εγχώρια αστυνομία τέχνης δηλαδή την ΑΣΚΤ των χαρβαλιάδων και το ΕΜΣΤ των κομματικών διευθυντριών. Έγινε, σκεφτείτε, ολόκληρη ντοκουμέντα, εξετέθη ο Τσαρούχης, έλαμψε ο Χαραλάμπους αλλά όχι ο Σακαγιάν ή κάποιος άλλος εκπρόσωπος του τελάρου. Δείγμα του αρχοντοχωριατισμού μας. Επίσης τι απογοήτευση το μίζερο και άδειο ΕΜΣΤ που αντανακλά όχι τη μιζέρια της εγχώριας τέχνης μας αλλά μάλλον αυτήν του πολιτικού μας συστήματος και της πολιτικής του περί τον πολιτισμό.

 

Η Λαμπράκη τέλος έκαψε αλλιώς αυτή την ομάδα καλλιτεχνών κοσμικοποιώντας τους και κάνοντας τους «διακοσμητικούς» . Θλίψη. Και βέβαια δεν ξεχνώ πως τα αριστουργήματα επιτυγχάνονται συνήθως στην αρχή κι όχι στο τέλος της περιπέτειας ενός δημιουργού. Μετά από τριάντα χρόνια συνειδητοποιείται ένας κορεσμός της δημιουργίας, ένας φορμαλισμός και μια κόπωση. Θυμηθείτε τι συνέβη με τον γεροντικό Παρθένη, τον Τσαρούχη, τον Μόραλη, τον Μυταρά, τον Φασιανό κλπ. Πάντως τίποτε δεν είναι πιο νοσηρό και συνάμα πιο αστείο από το μίσος των «εννοιολογικών» εικαστικών εναντίον των «τελαράδων» οι οποίοι είναι ισοβίως αποκλεισμένοι από τις Μπιεννάλε, τις καθηγητικές θέσεις ή τους τοίχους των μουσείων σύγχρονης τέχνης. Κι ας πρόκειται για ονόματα όπως του Μπάικα, του Πατρασκίδη, του Σακαγιάν, του Ξένου, του Θράφια, του Κασκούρα κλπ.

 

(περισσότερα στη β έκδοση του Ελληνομουσείου μου, τόμοι η, θ, ι)

 

ΥΓ. Δημοσιεύω εδώ ένα παλιότερο έργο του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου επειδή τον θεωρώ τον σημαντικότερο εν ζωή Έλληνα ζωγράφο.

 

 

26231484_1752651811426397_2666596933427585021_n.jpg

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
llll.png
They shoot horses, don’t they ?, του Νίκου Βασιλειάδη
Οι εκπομπές που μας έκαναν να σκεπτόμαστε διαφορετικά, του Χρήστου Βασιλείου
Υποδοχή της Ιερής Κάρας του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.