Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Αχ, αυτός ο απρόβλεπτος, ο αχάριστος Ελληνικός λαός. Πώς είναι δυνατόν να του προσφέρεις απλόχερα την απόλυτη πολιτική σταθερότητα, την κοσμογονία των μεταρρυθμίσεων και τα καλάθια του γεμάτα, κι αυτός να σε ανταμείβει με ένα ισχνό, μίζερο 25%;

Είναι να απορεί κανείς με την αχαριστία του κόσμου. Εκεί που κάποτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης κοίταζε τον πολιτικό χάρτη από το ένδοξο, απροσπέλαστο υψόμετρο του 41% των εκλογών του 2023, τώρα αναγκάζεται να συμβιβαστεί με ταπεινά, γήινα νούμερα. Πού πήγε εκείνο το μεγαλοπρεπές ποσοστό; Μάλλον εξατμίστηκε μαζί με τις ελπίδες των στενών του συνεργατών, οι οποίοι – καθόλου τυχαία – τραβούν τώρα τα μαλλιά τους.

Ας θυμηθούμε όμως πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο πολιτικής αυτογνωσίας (;). Πίσω στις αρχές της χρονιάς, οι ψύχραιμες φωνές στο Μαξίμου έβλεπαν τα σύννεφα να πυκνώνουν. «Πρόεδρε» (μπορεί και «Μεγαλειότατε» μερικοί), του ψιθύριζαν, ας κάνουμε τις εκλογές τον Μάιο, τώρα που το σίδερο είναι στη βράση, για να προλάβουμε τη φθορά». Αλλά πού χρόνος για συμβουλές όταν ο πολιτικός εγωισμός χτυπάει κόκκινο; Η εσωτερική φωνή του Μεγάλου Στρατηλάτη έλεγε άλλα: «Τις συμβουλές κρατήστε τες για τον εαυτό σας, είμαι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Προχωρώ με σιγουριά για την αυτοδυναμία, να το θυμάστε αυτό. Η βιασύνη στην πολιτική, ποτέ δεν φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα».

Και κάπως έτσι, ο εγωισμός υπερίσχυσε της στρατηγικής. Οι κάλπες του Μαΐου προσπεράστηκαν με τη σιγουριά εκείνου που πιστεύει ότι ο χρόνος δουλεύει πάντα υπέρ του.

Το μεγάλο σχέδιο της αντεπίθεσης, βέβαια, είχε έναν ξεκάθαρο σταθμό: τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Εκεί όπου, με το γνωστό γενναιόδωρο ύφος, μοιράστηκαν στην κοινωνία τα περίφημα πακέτα στήριξης. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, μερικά ξεροκόμματα. Η κυβέρνηση πίστευε ακράδαντα ότι με μερικά ευρώ παραπάνω στις τσέπες των συνταξιούχων, κάποιες επιδοτήσεις-ασπιρίνες για την ενέργεια και μερικές υποσχέσεις για το μέλλον, οι πολίτες θα ξεχνούσαν την καθημερινή επιβίωση και θα έτρεχαν να υποκλιθούν ξανά στο 41%.

Τελικά, αποδείχθηκε ότι η κοινωνία δεν χορταίνει με ψίχουλα, όσο τεχνηέντως κι αν σερβίρονται από το βήμα της ΔΕΘ.

Και κάπως έτσι, ο σύγχρονος πολιτικός Μωυσής της χώρας, αφού οδήγησε την παράταξή του στην προσωρινή Γη της Επαγγελίας του 41%, ανακάλυψε ότι η έρημος της καθημερινότητας είναι πολύ πιο σκληρή από όσο νόμιζε. Μόνο που αυτή τη φορά, οι πλάκες που κρατάει στα χέρια του δεν γράφουν τις δέκα εντολές των μεγάλων μεταρρυθμίσεων, αλλά τη σκληρή αριθμητική ενός ταπεινωτικού 25%.

Αν είχε ακούσει τους στενούς του συνεργάτες τον Μάιο, ίσως, λέμε ίσως, η ιστορία να είχε γραφτεί διαφορετικά. Όμως, η αλαζονεία της απόλυτης κυριαρχίας τον έκανε να πιστέψει ότι μπορεί να διατάξει ακόμη και τα κύματα της λαϊκής οργής να υποχωρήσουν. Αντί για την λύση του Μαΐου, προτίμησε το βήμα της ΔΕΘ. Μόνο που τα ψίχουλα που μοίρασε από την Θεσσαλονίκη, δεν αποδείχθηκαν ικανά να χορτάσουν μια κοινωνία που γονατίζει από την ακρίβεια. Ας μη ξεχνούμε εκείνο το «Ο κόσμος μπαίνει στα σούπερ μάρκετ γιατί έχει λεφτά» ή το πιο πρόσφατο «Όποιος δεν έχει 10 ευρώ να βάλει βενζίνη, ας πάρει τα ΜΜΜ».

Τώρα, το Μαξίμου μετράει τις πληγές του κι ο Μητσοτάκης χτυπάει το κεφάλι του για τις χαμένες ευκαιρίες, συνειδητοποιώντας – ίσως αργά – ότι οι πολίτες δεν πείθονται πια με επικοινωνιακά αντίδοτα. Ο δρόμος για τη ΔΕΘ αποδείχθηκε μια μοιραία παράκαμψη. Το 41% ανήκει πια στην πολιτική ιστορία, και το 25% είναι η νέα, άβολη πραγματικότητα για έναν …ηγέτη που πίστευε ότι θα περπατούσε για πάντα στο νερό, αλλά τελικά κατέληξε να πλατσουρίζει στα ρηχά.

Στερνή μου γνώση κλπ, κλπ., ή όποιος πάει για τα Πολλά…