Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Δεν υπάρχει ημέρα που να μη καταγραφεί και από ένα έγκλημα, μια στυγερή δολοφονία, ένα αποτρόπαιο συμβάν και να μη φιγουράρει ως «η είδηση της ημέρας» ή της εβδομάδος, μπορεί και μηνών ακόμη. Το σκηνικό αυτό αναπαράγεται με την ακρίβεια καλοκουρδισμένου μηχανισμού. Μια ειδεχθής εγκληματική ενέργεια βλέπει το φως της δημοσιότητας και αμέσως τα ΜΜΕ ενεργοποιούν τα αντανακλαστικά του εντυπωσιασμού. Ο «δολοφόνος της ημέρας» μετατρέπεται στο απόλυτο κεντρικό πρόσωπο. Κάθε λεπτομέρεια της ζωής του από τα παιδικά του χρόνια μέχρι την ψηφιακή του δραστηριότητα, αναλύεται κάτω από τον μεγεθυντικό φακό της υπερβολής από τους «ειδήμονες» που συμβάλλουν στον εκτραχηλισμό της αποτρόπαιης και ανατριχιαστικής του πράξης.

Σε αυτό το κλίμα της τεχνητής υστερίας, η κοινωνία παρασύρεται σε μια ιδιότυπη αρένα. Όλοι ξάφνου μετατρέπονται σε δικαστές, ενόρκους και (σκληρή η λέξη) δημίους, εκδίδοντας εύκολες ετυμηγορίες από την ασφάλεια του πληκτρολογίου τους. Η Δικαιοσύνη παύει να λειτουργεί ως θεσμός και μετατρέπεται σε λαϊκό δικαστήριο με όρους τηλεθέασης και likes.Το συναίσθημα και η τυφλή οργή υποκαθιστούν τη λογική, εθίζοντας την κοινή γνώμη σε μια καθημερινή δόση «εγκλήματος και τιμωρίας». Αυτό το θέαμα ικανοποιεί μεν τα ταπεινά ένστικτα της περιέργειας, αλλά αποτυγχάνει πλήρως να αναδείξει τις βαθύτερες κοινωνικές αιτίες που προκάλεσαν το έγκλημα.

Το πιο επικίνδυνο, ωστόσο, με αυτή τη διαρκή υπέρ-προβολή του ατομικού εγκλήματος είναι το τι παραμένει σκοπίμως στο σκοτάδι. Όσο οι προβολείς είναι στραμμένοι στον εκάστοτε στυγερό εγκληματία, οι πολιτικοί απατεώνες παραμένουν στο απυρόβλητο. Το «έγκλημα του λευκού κολάρου» – η συστημική διαφθορά, η κατάχρηση εξουσίας, η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος και οι πελατειακές σχέσεις – σπανίως ή ποτέ τυγχάνουν της ιδίας «δημοσιογραφικής» μανίας.

Οι πράξεις αυτές των ακολουθούμενων πολιτικών, δεν αφαιρούν μια ζωή μεμονωμένα, αλλά υποθηκεύουν το μέλλον ολόκληρων γενεών, υποβαθμίζουν την παιδεία, διαλύουν το Σύστημα Υγείας και οδηγούν την κοινωνία στην οικονομική και θεσμική εξαθλίωση. Κι όμως, απέναντι σε αυτές τις οργανωμένες απάτες, τα ΜΜΕ επιδεικνύουν συχνά μια εκκωφαντική σιωπή-ανοχή, υποβαθμίζοντας τα μεγάλα σκάνδαλα σε απλές, αναλώσιμες …κομματικές «αντιπαραθέσεις».

Η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά δομική. Ο εκάστοτε «δολοφόνος της ημέρας» χρησιμεύει ως το τέλειο προπέτασμα καπνού. Είναι ο εύκολος αποδιοπομπαίος τράγος που αποσπά την προσοχή των πολιτών από την πραγματική πηγή των προβλημάτων τους. Όσο η κοινωνία αναλώνεται στο να δικάζει το μεμονωμένο κακό, ξεχνά να ελέγξει, να κρίνει και να τιμωρήσει εκείνους που, με την υπογραφή και τις αποφάσεις τους, διαπράττουν καθημερινά ένα διαρκές, θεσμικό έγκλημα εις βάρος της χώρας και των πολιτών της.

Η επανάληψη αυτού του φαύλου κύκλου απαιτεί μια ριζική αλλαγή στάσης από την πλευρά του σκεπτόμενου πολίτη. Η λύση δεν βρίσκεται στην αφοριστική απόρριψη κάθε ενημέρωσης, αλλά στην ανάπτυξη συστηματικής κριτικής σκέψης και φιλτραρίσματος των ειδήσεων. Ο πολίτης οφείλει να αρνηθεί τον ρόλο του Δικαστή, της κλειδαρότρυπας και να διεκδικήσει εκ νέου τον ρόλο του ελεγκτή της εξουσίας. Αυτό πρακτικά σημαίνει την αποχή από το ψηφιακό λιντσάρισμα και την ταυτόχρονη στήριξη της ανεξάρτητης, ερευνητικής δημοσιογραφίας που αναδεικνύει τα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα.

Παράλληλα, η πραγματική τιμωρία των πολιτικών απατεώνων δεν έρχεται μέσα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά μέσα από την ενεργό πολιτική συμμετοχή και την θεσμική πίεση. Όταν όμως η κοινωνία μετατοπίσει το ενδιαφέρον της από το εφήμερο Αστυνομικό Δελτίο στην απαίτηση για διαφάνεια, ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και λογοδοσία σε όλα τα επίπεδα της διακυβέρνησης, τότε το προπέτασμα καπνού θα καταρρεύσει ως χάρτινος πύργος. Μόνο αν στρέψουμε μαζικά το βλέμμα εκεί που πραγματικά παράγεται η παρακμή, θα αναγκάσουμε το σύστημα να αντιμετωπίσει τους πραγματικούς του αυτουργούς.

Όταν, ΜΜΕ και «ειδήμονες» επιμένουν να «αναλύουν» τον δολοφόνο της «ημέρας, της εβδομάδος, του μηνός…», κανείς δεν ασχολείται με όσους καταστρέφουν μια ολόκληρη κοινωνία εδώ και πολλά χρόνια.