Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

Εσείς παιδιά, που δεν ξέρετε τι θα πει αλάνα και πάτε με πληρωμένη κάθε μήνα από το σπίτι τη συμμετοχή σας σε ακαδημίες – αλλά ευτυχώς  και αυτές θα μου πείτε (και φυσικά ένα μπράβο στους προπονητές σας εκεί)….

Εσείς, που κάνετε όνειρα για την μεγάλη καριέρα, μην γίνετε μόνο «πρωταθλητές» που τρέχουν να πανηγυρίσουν….

Αλλά να γίνετε και σαν και τον Μαρκίνιος, που αντί να πετάξει στα ουράνια λόγω κατάκτησης του Champions League, έτρεξε πρώτα να παρηγορήσει τον χαμένο αντίπαλο του.

Η ζωή σας – και η ζωή όλων μας – θα γίνει πιο όμορφη, αν γιορτάζετε μεν κάθε νίκη σας, αφού

όμως  πρώτα πάρετε αγκαλιά αυτόν που νικήσατε, αυτόν που έχασε.

Μην βλέπετε πίσω από αυτή την φωτογραφία μόνο μια  συναδελφική αλληλεγγύη ή μια απλή ανθρωπιά : επειδή μας κατάργησαν την επαφή και το βλέμμα με τον συνάνθρωπο, ξεχάσαμε να «ακούμε» τι νιώθει  ο άλλος – και γι αυτό βλέπουμε εικόνες χωρίς να βλέπουμε τι «λένε» οι άνθρωποι μέσα στις εικόνες.

Ο Μαρκίνιος σκέφτηκε την ώρα που πήρε το κύπελλο, την ώρα της υπέρτατης ηδονής, να τρέξει στον αντίπαλο παίχτη που έκλαιγε (επειδή έχασε τον τελευταίο πέναλτι).

Ξέρετε γιατί ; Μα είναι και παραμένει γνήσιος Βραζιλιάνος, παρά το πλούσιο συμβόλαιο των πετροδολαρίων με τους Αράβες της Παρί.

Γιατί δεν ξέχασε ότι το σημερινό εργοστασιακό ποδόσφαιρο των κεφαλαίων, είναι παιχνίδι που κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει : έτσι έμαθε από τις παραλίες και τις αλάνες στις φαβέλες της Βραζιλίας ( μελέτησα την ιστορία του)

Και ποιον αγκάλιασε ; Τον επίσης Βραζιλιάνο της Άρσεναλ, τον Μαγκαλάες, ένα πρώην φτωχό σε παραλίες και  φαβέλες και αυτός , νυν πρωταθλητή Αγγλίας με την Άρσεναλ, των μεγάλων συμβολαίων επίσης.

Βραζιλιάνος λοιπόν αγκαλιάζει και παρηγορεί συμπατριώτη του, στον τελικό πλουσίων ομάδων από Παρίσι και Λονδίνο, επειδή ο πρώτος ξέρει πόσο πονάει η ήττα στον τελικό για τον δεύτερο.

Πόσο πονάει  έναν ποδοσφαιριστή που, όσα εκατομμύρια και αν κερδίζει, παραμένει το παιδί που δεν θέλει να χάνει.

Τα γήπεδα και οι εξέδρες καλό είναι  να γίνουν κάποτε χώροι συνύπαρξης. Και να μην μεταδίδουν σε παίχτες και οπαδούς την βίαιη ηδονή : την μέχρι θανάτου εξόντωση του άλλου.

Να παράγουν δηλαδή οι αγώνες αυτό το  «συναίσθημα του παιχνιδιού» που χωράει και νικητές και χαμένους – πέρα από τον φανατικό οπαδισμό του καθενός. Να μην είναι τα γήπεδα  μόνο χώροι κυριαρχίας, πολέμου, κατάκτησης ( ότι φανατίζει δηλαδή πλούσιους και φτωχούς)

Ας δουν λοιπόν τα παιδιά μας στα σχολεία της χώρας τι έκανε ο Μαρκίνιος ώστε και να νικάνε στο στίβο της ζωής αλλά και να «ανοίγουν» την αγκαλιά τους στη λήξη κάθε «αγώνα» – όπως την άνοιξε ο Μαρκίνιος στον χαμένο Μαγκαλάες.

Και να τα πούμε να μην ζουν μόνο με το πάθος της νίκης, αλλά και με την ενσυναίσθηση για τον κάθε αντίπαλο που «κερδίζουν».

Ισως έτσι κατανοήσουν ότι κανείς τελικά δεν πρέπει να είναι αντίπαλος κανενός…