Πώς χωράει στο μυαλό ενός ανθρώπου αυτή η νοσηρή αντίφαση : να υπερασπίζεσαι τις γυναίκες και τα παιδιά που υποφέρουν από τους μουλάδες και το καθεστώς θεοκρατίας στο Ιράν, και μετά τον βομβαρδισμό από τους Αμερικανούς και του Ισραηλινούς να μην εξεγείρεσαι, να μην αγανακτείς που σκοτώθηκαν 40 κοριτσάκια σε σχολείο (είδηση του Reuters)

Πώς είναι δυνατόν μέσα στο φασιστικό μικροαστικό μυαλό μας να χωράει τόσο πολύ η εκλογίκευση του θανάτου από πόλεμο χαρακτηρισμένο ως «ανθρωπιστική επέμβαση».

Πως γίνεται με μια κυνική φράση ( παράπλευρες απώλειες) να δικαιολογούμε ένα έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής.

Και να πιστεύουμε ότι επι δεκάδες χρόνια ο «πιο μεγάλος τρομοκράτης του κόσμου» ήταν μόνιμος κίνδυνος για την ανθρωπότητα ( άσχετα που δεν χτύπησε ποτέ)

Δεν είμαι με τους μουλάδες και τους αγιατολάχ εξτρεμιστές – πρέπει το αυτονόητο να το δηλώνουμε πλέον. Όμως δεν μπορεί να σιωπούμε τόσο αθώα και τόσο εγκληματικά ταυτόχρονα.

Ο πόλεμος και ο θάνατος ξεκινά όταν πιστεύουμε το αφήγημα των κυρίαρχων – πολύ πριν τα πρώτα χτυπήματα.

Ο πόλεμος ξεκινά όταν σε πείθουν ότι κινδυνεύεις, όταν η κοινωνική πειθάρχηση σε οδηγεί να βλέπεις τον φόβο παντού, εκτός από τον μεγάλο στρατό των αμερικανών και των ισραηλινών.

Δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε : στήνεται παντού «σκηνικό αποδοχής του θανάτου λόγω πρόληψης και καταστολής του θανάτου».

Ξαναδιάβασε το σε παρακαλώ φίλε αναγνώστη ώστε να καταλάβεις ότι μπλέξαμε άσχημα μέσα στο νου μας, λόγω σχιζοφρενών στην κορυφή των εξουσιών.

ΥΓ Και ας μην ξεχνάμε, όσοι διαβάζουμε έστω, τον Hagen Schulze που μας θυμίζει δεκαετίες τώρα ότι « το Ράιχ δεν ήταν κράτος πολιτών, αλλά κράτος υπηκόων»…