Μαρία Αναγνωστοπούλου

Ακουμπισμένο το κεφάλι

Ανάμεσα στα χέρια

Ποτίζει επίμονα

Τα λόγια του χωρισμού

Ένα μελάνι σαν λεκές

Μπερδεμένο με λέξεις

Κρύβει τον πόνο που γράφτηκε

Αποπροσανατολιζοντας το βλέμμα

Θαρραλέο το χέρι

Ανάβει τσιγάρο με τα απομεινάρια του

Καίγοντας οριστικά

Ο,τι ειπώθηκε

Πνιγμένη η καρδιά

Καταπίνει τον καημό

Βγάζοντας ένα βουβό αναφιλλητό

Πόσα ” αχ ” έχω κάνει

Και ακόμα δεν σε κέρδισα

Αθήνα, 17-11-15