Απόψεις

Οι πατερίτσες μου στη βιβλιοθήκη, του Κωστή Α. Μακρή

Spread the love

― Πώς τα καταφέρνεις χωρίς πατερίτσες; ρώτησε με απορία.

Χαμογέλασα.

Με λίγη χαιρεκακία, ομολογώ.

Είχε κι αυτός επιτρέψει να μας τσακίσουνε τα πόδια.

Όπως κι εγώ, άλλωστε.

Είχε κι αυτός αποδεχτεί το εύκολο, το γρήγορο, το οικονομικό.

Όπως κι εγώ.

Είχε κι αυτός χειροκροτήσει το ρηχό.

Όπως κι εγώ.
Είχε κι αυτός ανεχτεί το βόλεμα των άλλων για να εξαγοράσει το δικό του.

Όπως κι εγώ.
Είχε κι αυτός ενδώσει στον πειρασμό.

Όπως κι εγώ.
― Ούτε εσύ τις βλέπεις; είπα. Αλλά και πώς να τις δεις… Φωνές είναι, δεν είναι ξύλο, μέταλλο και πλαστικό. Οι πιο πολλές, πεθαμένων από χρόνια. Για να μην πω από αιώνες. Όσο για των ζωντανών τις φωνές, τόσο αχνές, τόσο καλά κουκουλωμένες με τα σάβανα των εύκολων κραυγών, των γρήγορων εικόνων, των αστόχαστων συνθημάτων… Πού να φανούν, πού να τις δεις;

― Και σε κρατάνε;
― Όσο τις κρατάω…



Κωστής Α. Μακρήςεπικοινωνείστε:[email protected]

SHARE
RELATED POSTS
Ετσι μού’ρχεται να το πετάξω το ρημάδι το iPhone!, του Στάθη Παναγιωτόπουλου
Αιθιοπία: κορίτσι 12 χρόνων, της Τζίνας Δαβιλά
La Patrie en Danger, του Άρη Μαραγκόπουλου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.