Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology.

Μπορεί το αμερικανικό χρέος, οι αποδόσεις πολλών κρατικών ομολόγων, και το μπρος/πίσω στην Μέση Ανατολή να είναι – μέσω πληθωρισμού και επιτοκίων κυρίως – συγκοινωνούντα δοχεία κινδύνου στις αγορές, όμως το μεγάλο αγκάθι παραμένει άλλο  : η βιωσιμότητα των τεράστιων επενδύσεων στην τεχνητή νοημοσύνη.

Και επειδή ο καπιταλισμός λειτουργεί με σινιάλα από «μεγάλα καράβια»( ολιγοπώλια), η  αληθινή μελλοντική υπεραξία κεφαλαίου από την τεχνητή νοημοσύνη εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από την επιτυχία κυρίως  τριών εταιρειών: της OpenAI, της Anthropic και της Nvidia.

Αυτές αντιπροσωπεύουν περίπου το 70% των εσόδων (που συνδέονται με την AI ) για τις Microsoft, Amazon, Google και Oracle.

Αυτά τα ποσοστά αντιστοιχούν σε περίπου 35% των συνολικών εσόδων των εταιρειών  αυτών από υπηρεσίες cloud.

Δηλαδή : το μέλλον αυτών των τεράστιων ομίλων αποτελεί ένα στοίχημα ότι η OpenAI, η Anthropic και η Nvidia θα….πετύχουν – οπότε και μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο ανατροφοδότησης προσδοκίας και αυτοεκπληρούμενης ίσως προφητείας.

Αλλά : το να μιλάμε για  ΑΙ και έσοδα από υπεραξία χρήσης της,  δεν είναι ξεχωριστό ζήτημα και αναπόσπαστο κομμάτι από την πλανητική κούρσα ανταγωνισμού και καινοτομίας.

Γιατί το λέμε αυτό ; Φαίνεται ότι από τις μεγαλύτερες απειλές για τα έσοδα του ΑΙ κλάδου στις ΗΠΑ κυρίως, μπορεί να προέλθει από την Κίνα.

Το γράφουν παντού οι αναλυτές : τα κινεζικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης ανοιχτού κώδικα είναι σημαντικά φθηνότερα και φαίνεται ήδη να κερδίζουν έδαφος στην αγορά και κατακτούν σημαντικό μερίδιο της —άρα δεν αποκλείουμε  ένα  μεγάλο πόλεμο τιμών.

Οπότε μιλώντας εντελώς «επενδυτικά» αναρωτιέται κάνεις : κατά πόσο οι  τεράστιες αυτές  δαπάνες σε ΑΙ  μπορούν τελικά να μετατραπούν σε αντίστοιχα υψηλά κέρδη ;

Πιο συγκεκριμένα  : κατά πόσο η σημερινή και η μελλοντική ζήτηση για τεχνολογίες ΑΙ  προέρχεται πραγματικά από τους τελικούς χρήστες ;

Μήπως φτιάχθηκε μια παγκόσμια αλυσίδα δυνητικής ζήτησης στην οποία κάποιες συμφωνίες «στροφορμής»(  κυκλικής φύσεως και περιορισμένου χρόνου συμφωνητικά κατασκευής και βελτιστοποίησης ομοειδών τελικά προϊόντων) ;

Και μήπως αυτές οι αναβαθμίσεις προϊόντων για  επαναγορές «υπηρεσιών» τελικά δεν καλύπτουν ανάγκες της αγοράς αλλά γεννούν «σκόπιμα κενά» ώστε να ενισχύουν αυτή την δυνητικότητα – άρα να κρατούν ψηλά τις τιμές των μετοχών ;

Μήπως δηλαδή πέσαμε εντός ενός  ολιγοπωλιακού ατέρμονου πεδίου «υπερπαραγωγής» καινοτομίας για την καινοτομία ;

Και μήπως όλο αυτό το χωροχρονικό σκηνικό απλά θα συντηρεί αλληλοτροφοδοτούμενες συναλλαγές αλλά δεν θα αποδίδει «κέρδη πραγματικού κεφαλαίου» από έσοδα πωλήσεων σε «τελικούς καταναλωτές» ;