Ανοιχτή πόρτα

Το ξυλώδες κεφάλαιο και η αναγέννηση της φύσης – Η διάσωση, του Πάνου Μπιτσαξή

Spread the love

Ο Πάνος Μπιτσαξής είναι ποινικολόγος και συγγραφέας του αυτοβιογραφικού-ιστορικού βιβλίου “΄Οταν το μέλλον έπαιζε κρυφτό..”

Το ξυλώδες κεφάλαιο και η αναγέννηση της φύσης

•Μέχρι τωρα η φύση μας έχει δείξει ότι αναγεννάται και μάλιστα πολλές φορές. Αυτή είναι η ελπίδα. Με την κλιματική κριση δεν ξέρω τι θα γίνει. Οι επιστήμονες είναι αμήχανοι και σκεπτικοί. Θα αντεξει η φύση; Το μεγάλο ερωτηματικό για τις επόμενες γενιές.

•Εδώ όμως ζούμε μια πολύ παλιά ιστορία. Βλεπω σε φωτό τον Κ.Καραμανλή το 60 να φυτεύει δέντρα σε αναδάσωση και να εξαγγελει φιλόδοξα προγράμματα αναδάσωσης.

Διαβάζω την ψυχρή επιστημονική γλώσσα σε άρθρα. Η Αττική μέχρι το 60 απωλεσε το μεγαλύτερο μέρος του «ξυλώδους κεφαλαίου»της. Με απλά λόγια δεν είχε μείνει κολυμπηθρόξυλο. Στην κατοχή οι άνθρωποι υλοτομουσαν για να μην ξεπαγιάζουν. Η ανάγκη της επιβιωσης περιόριζε την οικολογική ευαισθησία στο ναδίρ.Πάντα προέχει η ζωή.

•Κι όμως επανήλθαν στην Πάρνηθα. Η βλάστηση. Τα βραχοκιρκινεζα, οι σπίνοι, οι φλωροι, οι δρυοκολαπτες τα κόκκινα ελάφια. Το 2007, στις τοτε φωτιες, πολλα από τα πανέμορφα αυτά πουλιά κατέφυγαν στο ταπεινό δασάκι της Φιλοθεης πλαι στο σπίτι μου. Ένα νέο οικοσύστημα δίπλα μου που το παρατηρούσα εκπληκτος. Τωρα έχουν φύγει προτίμησαν πάλι τη Πάρνηθα. Λογικό.

•Πού βρίσκουν το δρόμο; έλα ντε. Η φύση οδηγός.Θα ξαναγίνουν όλα.Όλα;

•Για τη κλιματικη κρίση λίγα μπορούμε να κάνουμε. Το περισσότερο , ό,τι μας αναλογεί.

Τρελαίνομαι όμως με τους ψυχακηδες τους εμπρηστές και τους εγκληματίες των σπασμένων γυαλιων και των σκουπιδιών στο δάσος. Ευθύνονται για πολλά από τα δεινά. Δεν μπορώ να ξέρω το ποσοστό αλλά είναι πολλά. Η φυσική μου επιείκεια εξαερώνεται όταν το βλεπω. Ο τύπος που δήλωσε ότι «εξιτάρεται»να παρακολουθει την κινητοποίηση της πυροσβεστικής.

•Τα υπόλοιπα θέλουν σχέδιο και ικανοτητα. Πάντα κάτι θα λείπει. Πάντα κάτι έφταιγε, κάτι φταίει και κάτι θα φταίει. Θα βελτιωνόμαστε με το μετέωρο βήμα του πελαργού. Θελει όμως και άμεση υπέρβαση του πελατειακού κράτους των ρουσφετιών, των ρυθμίσεων και της ανοχής. Ας συμφωνησουμε όμως χωρίς καμία έκπτωση στην κριτική. Η αξία της ζωής είναι το πρώτο. Το προέχον.

•Άλλο να το ακους και άλλο να το έχεις δει, να το έχεις απολαύσει. Και αυτονόητα τελείως άλλο να είναι ο τόπος σου. Ειναι τεραστια η ζημιά. Ο Πλατανιστός και η ορεινή Καρυστία, ο Βουραϊκός, το δασος της Νοτιας Ρόδου με τα ελάφια και το πέτρινο γεφύρι που θυμάμαι. Φρικη. Ελπίζω όχι ανεπανόρθωτη.

Η διάσωση

•Είτε θελουμε είτε δεν θελουμε η επιχειρησιακή δυνατότητα της πυρόσβεσης έχει τα όρια της. Να μη ξεχνάμε, το λέω για τους πυροσβέστες του καναπέ, ότι υπάρχει και η κόπωση. Επιχειρούν άνθρωποι. Δεν επιχειρουν ρομποτ. Άνθρωποι άυπνοι, με βάρδιες 20 ωρών, σε συνθήκες κινδύνου και εισπνέοντας καπνούς. Και η φωτιά στη Ρόδο κρατάει 6 μέρες.

•Οταν τα επιχειρησιακά ορια εξαντλούνται αρχιζει ο μηχανισμός της διάσωσης. Εκεί κρίνεται η όλη ιστορία. Εκεί εναι το κύριο μέτρο ευθύνης με τις υπάρχουσες δυνατότητες. Πώς κινείται το σύστημα. 112, εκκενώσεις, απεγκλωβισμοί, μέσα μεταφοράς, ενεργοποιηση ολων των φορέων, ιδιωτική πρωτοβουλία, εθελοντες. Η ταπεινή μου άποψη είναι πως όταν σε μια φωτιά με τέτοια έκταση δεν έχουμε θύματα, σε περιοχή με δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες, μιλάμε για απρόσμενο οργανωτικό επιτευγμα αν όχι θαύμα. Και επειδή ξέρουμε τις αδυναμίες του Κράτους είναι ένας πρωτόγνωρος, ενστικτώδης συντονισμός μαζί με την καλή τυχη. Ας ευχηθούμε να τελειώσει το ταχύτερο. Και μαζί με τους ανθρώπους να τη γλυτώσουν και τα υπέροχα ελάφια, που ενδημούν στη Νότια Ρόδο, που αγαπά η αγαπημενη μου φιλη  Ωραιοζήλη Τζίνα Δαβιλά και το iporta.

•Έγκριτη αρθρογράφος φιλικά διακείμενη με την κυβέρνηση έγραψε «περισπούδαστο» αρθρο υπό το τίτλο «κάτι πρέπει να γίνει με τις φωτιες». Κάτι μας είπες φιλενάδα. Δυστυχώς δεν μπορώ να βοηθήσω. Έτσι όπως είναι οι οικισμοί όταν έχουμε φωτιές συγχρόνως και παντού, εκτός από τη διάσωση, δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει στο χαοτικό πεδίο στο οποίο ζούμε. Σίγουρα πολλά πρέπει να γίνουν. Αλλά αυτό θα πρέπει να το πουν οι μαχόμενοι πυροσβέστες και οι ειδικοί. Όχι εμείς.Θα μας πουν τα πάντα για τα ακαθάριστα οικοπεδα, τους ψυχακηδες, τους αμελείς, την άναρχη δόμηση μέσα στα δάση και τις ρουσφετοκρατικες νομιμοποιήσεις, τα ελλείμματα σε έμψυχο δυναμικό και εξοπλισμό, το μεγάλο έλλειμμα ατομικής ευθύνης, τους πυλώνες, το σκουπιδαριό, την αυτανάφλεξη, τα drones. Εκεί θα εντοπιστούν οι πολιτικες ευθύνες, οι καθυστερήσεις και οι ολιγωρίες. Δεν είναι λίγες οι ευθύνες αυτές.Είναι καιρός να τις αναλάβει η κυβέρνηση και «κάτι να κάνει για τις φωτιές».Κάτι παραπανω ίσως και κάτι πολύ παραπάνω.Το τι ακριβώς και με ποιο σχεδιο και ποια σταδιοποιηση αλλά και ποιο συντονισμό ας κάτσουν να σκεφτούν. Κατ’ αποτέλεσμα κρίνονται ολα. Είναι δικη τους δουλειά. Καλή η αυτοδυναμία αλλά όποιος έχει τα γένεια, έχει ή πρέπει να έχει, και τα χτένια.

•Για να μη ξεχνιόμαστε. Φωτιές και καύσωνες είχαμε και πριν την κλιματική κρίση. Δεν την υποτιμώ αλλά έχουμε μεγάλη συσσωρευμένη πειρα και μνήμη. Στρατηγούς ανέμους, κουκουνάρες και τις πρόσφατες θανατηφόρες μνημες. Ανάμεσα την φίλη της νιότης μου Χρύσα Σπηλιωτη. Δεν την ξεχνώ όταν μιλάω για διάσωση.

SHARE
RELATED POSTS
Η “ιδιωτικοποίηση” του Δικαίου!, του Γιώργου Σαράφογλου
Καρδιολογία, Επιδημιολογία και αγυρτεία, του Δρ Παναγιώτη Ιακωβή
Κάνω ό,τι έκανα από παλιά, του Κωστή Α. Μακρή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.