Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Το κενό ως εμπόρευμα, του Ηλία Καραβόλια 

Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος  μεειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical  Anthropology

«Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν» είπε πριν ενα αιώνα ο Γάλλος γλύπτης Degas. Και σίγουρα δεν θα είχε στο νου ότι στις μέρες μας θα αγοραζότανε ένα αόρατο γλυπτό ( ! )που «φιλοτέχνησε» Ιταλός καλλιτέχνης και σύμφωνα με το Newsweek πωλήθηκε για 15.000 ευρώ!

Γράφω διότι εδώ έχουμε μια σπάνια ιστορική ευκαιρία ώστε να δούμε πως η σύζευξη του δυνητικού με το αόρατο, πως η νοερή υπόσταση θεαματικού και συμβολικού, καταλαμβάνει την πραγματικότητα.

Ο Ιταλός γλύπτης το είπε ξεκάθαρα προ ημερών  : «Ενω το γλυπτό δεν υπάρχει στην φυσική του μορφή, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Το κενό δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν χώρο γεμάτο ενέργεια που ακόμα κι αν τον αδειάσουμε και δεν μείνει τίποτα, σύμφωνα με την αρχή της αβεβαιότητας του Χάισενμπεργκ, ότι το “τίποτα” δεν έχει βάρος, ωστόσο, έχει ενέργεια που συμπυκνώνεται και μετατρέπεται σε σωματίδια, δηλαδή μέσα μας».

Δεν ξέρω αν το καταλάβατε αλλά ο αέρας κοπανιστός, σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, είναι μεν ανύπαρκτος αλλά έχει ενέργεια, άρα «υπάρχει» και μας διαπερνά ! Και αυτός που αγόρασε αυτό το αόρατο γλυπτό προφανώς ικανοποιεί την επιθυμία να βλέπει στο κενό κατι υπαρκτό, ένα έργο, μια ρέουσα ενεργειακή κατάσταση.

Προφανώς το ζητούμενο  δεν είναι να προσδιορίσουμε την τέχνη ως έννοια και ως φαινόμενο που επιτρέπει τα πάντα. Το θέμα είναι να αντιληφθούμε το ελλειπτικό ως υπερπραγματικό, την απουσία ως «ύλη» στον χωροχρόνο.

Ο Σαιξπηρ έγραφε κάπου ότι « ο σκοπός της τέχνης είναι να δώσει στη ζωή σχήμα». Και σήμερα, στην μετανεωτερική εποχή του θεάματος και της εικόνας, το κενό είναι που γίνεται και αυτό σχήμα και παίρνει «μορφή».οποτε και εμπορευματοποιείται αποκτώντας αξία. Και αυτή η εκθεσιακή αξία πηγάζει από το βλέμμα που ναι μεν δεν βλέπει κάτι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάτι ! Η οθόνη του κενού είναι ένας χώρος όπου «κάτι» περιλαμβάνεται άρα μπορεί να γίνει αντικείμενο αγοραπωλησίας. Ο καπιταλισμός καταφέρνει να χρηματιστικοποιήσει τον αέρα όπως ακριβώς κάνει με το νερό που το «κατακερματίζει» σε θαλάσσια οικόπεδα.

Ο χωροχρόνος λοιπόν σμιλεύεται, είναι μια μορφη ενεργειακής ύλης που μορφοποιείται και κεφαλαιοποιεί δυνητική αξια. Στην επικράτεια του βλέμματος ο νους υπόστασιοποιεί το κενό ως χώρο όπου το δυνητικό καλύπτει το πραγματικό, σχεδόν το υπερβαίνει.

Η ζωή πλέον θα είναι ακριβώς έτσι. Ο βίος θα είναι χωροχρονική επικράτεια αοράτων αλλά «υπαρκτών» σημαινόντων, νοητικών δημιουργημάτων. Ο ιος πχ. ειναι ο αόρατος τρομοκράτης που καταλαμβάνει χώρο και σώματα. Το βάθος της ιντερνετικής οθόνης είναι το διηνεκές του ανοριοθέτητου σύμπαντος δικτύωσης.

Μαλλον θα γίνουμε πολύ σύντομα αυτοί οι «θεατές του αόρατου» αφού ήδη  νιώθουμε με αισθητήρες αυτό που δεν βλέπουμε. Σαν το γλυπτό του Ιταλού που αγοράστηκε από κάποιον εμμονικό προφανώς με το συμβολικό. Μεταξύ μας ; Η απόλαυση που θα αντλεί είναι περισσότερο αδιαμεσολάβητη από αυτή του πραγματικού…

όλα τα συγγραφικά έσοδα θα διατεθούν σε οικογένειες με παιδικό καρκίνο.

Θα το βρείτε: σε “Πολιτεία”, “Πρωτοπορία” Αθήνας-Θεσσαλονίκης-Πάτρας, “Ιανός” Αθήνας και Θεσσαλονίκης, και σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και του εξωτερικού που θα ζητηθεί σε 2-5 ημέρες. β) ΗΠΑ μέσω του “Εθνικού Κήρυκα”. γ)στις εκδόσεις Φίλντισι  on line, με μειλ ή τηλεφωνικά


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Όπου να ‘ναι ξεκινάμε, του Δημήτρη Κατσούλα
Χελώνες…, του Γιώργου Αρκουλή
Έρμη μάνα…, του Δημήτρη Κατσούλα

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.