Αναγνώστες

Το δέντρο που έκλαιγε, της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Μόνο στη Ρόδο

Αποστόλου Παύλου 50, Βενετοκλέων (έναντι Σταδίου ΔΙΑΓΟΡΑΣ), «Πηγές Καλλιθέας»

Λεωφόρος Ρόδου-Λίνδου στο ύψος του ΙΚΑ & Λεωφόρος Κρεμαστής

Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι Δημοσιογράφος και Αναγνώστρια της iΠόρτας

 

Ένα δέντρο πελώριο, τεράστιο,
με λύπη πιάνει τα κλαδιά του.
Είναι το μόνο που έμεινε,
από τον πύρινο θάνατο που έκαψε τα
πάντα στο πέρασμά του.

Ένα πελώριο δέντρο
τριγυρνούσε εδώ και εκεί.
Δυνατά ρωτούσε,
αλλά ποιος να του απαντήσει μπορεί;

<<Γιατί φωτιές μας βάζουνε,
γιατί το θάνατο μας δίνουν;
Εμείς τη ζωή τη φέρνουμε
και θέλουν να μας πνίγουν>>.

Αλλά οι άνθρωποι
μυαλό δε βάζουν.
Τα δάση καίνε, αφήνοντας
τα έρμαια τα δέντρα να σπαράζουν.

Το δέντρο που έκλαιγε,
μέσα στο δάσος έμεινε μόνο.
Κοντά στο θάνατο έφτασε,
πώς να ξεχάσει τέτοιο πόνο;

SHARE
RELATED POSTS
Στο ήσυχο δωμάτιο, της Νάντιας Κωνσταντινίδου
Quel Panama, του Δημήτρη Ρέζου
Όχι αυτό, το άλλο, της Ματίνας Ράπτη-Μιληλή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.