Ανοιχτή πόρτα Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Το αντίο, του Γιώργου Χατζηδιάκου

Ο Γιώργος Χατζηδιάκος είναι Σύμβουλος Ανθρώπινου Δυναμικού και Οργάνωσης Εταιρειών

11227393_10207576627398879_6912498847121696328_n.jpg

Τα γυμνά, από χάδια
δάκτυλα
Τυλιγμένα ευλαβικά
από τη χλωροφύλλη  του απελευθερωμένου  καπνού
αντικρούουν με κινήσεις
τον παραλογισμό με τον  ορθό  λογισμό

Απόγευμα
Και η  κάψα της ασφάλτου,
αναζητά
το διάβα της  κανονικής βροχής , μπας και  τη συνεφέρει

μοιάζει παρεξηγήσιμη
η χροιά της  κρυστάλλινης φωνής
κάτι  νοσταλγικό   διηγούμαστε
για  όποιον κρυφακούει
δεν λέμε εσύ
ούτε και  εγώ
μόνο  εμείς
Η  ανάγνωση  των λόγων, διαφέρει από την γραφή

Καύσωνας,
το κερί κυρτό
Οι μνήμες χορεύουν
Ζεσταίνομαι μου λες
Η πλάτη Έρωτας του ωκεανού
γυμνώνει τις αντοχές
Τίποτα δεν αρκεί να σε δροσίσει
Μόνο ελπίδα Με τη θέρμη του Αίολου
ο  από μηχανής θεός, που κατρακυλά στη Γη
μόλις φύσηξε
«τι ωραία που δρόσισε»,
μου λες
«τώρα μπορούμε να πούμε αντίο».

Μόνο στη Ρόδο

Αποστόλου Παύλου 50, Βενετοκλέων, 

Pane di capo: Λεωφόρος Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ), Λεωφόρος Κρεμαστής & «Πηγές Καλλιθέας»

SHARE
RELATED POSTS
«Έφη. Από το Ευτυχία», στο Θέατρο Αλκμήνη με τον Παύλο Ευαγγελόπουλο, του Κωστή Α.Μακρή
Το Πένθος ταιριάζει και στο Καλοκαίρι, του Μάνου Στεφανίδη
Το δέντρο της πλατείας Εξαρχείων, του Νίκου Βασιλειάδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.