Ανοιχτή πόρτα Πόρτα στον Κόσμο

Τα φθηνά γκαρσόνια της Ευρώπης, του Ηλία Καραβόλια

Spread the love
  • 172
    Shares

Ηλίας Καραβόλιας

Pane di capo στις ΠηγέςΚαλλιθέας-Άνοιξε & μας περιμένει με ευχάριστες εκπλήξεις

Μόνο στη Ρόδο: Αποστόλου Παύλου 50 (Ανάληψη)-Βενετοκλέων (Στάδιο ΔΙΑΓΟΡΑΣ)-Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ)-Λεωφόρος Κρεμαστής – Πηγές Καλλιθέας (από Μάιο-Οκτώβριο) & catering Γάμοι-Βαπτίσεις, Συνέδρια, Εκδηλώσεις

PANE DI CAPO – AT RHODES – ΣΤΗ ΡΟΔΟ – ΤΗΛ: 22410-69007

Μετά την ένταξη μας στην ΕΟΚ πριν 40 χρόνια άλλαξε και το παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Για παράδειγμα ξεριζώσαμε σταδιακά αμπέλια και φυτείες για να μετατρέψουμε τα χωράφια σε οικόπεδα στα οποία χτίσαμε με δάνεια και επιδοτήσεις(οι περισσότεροι) ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Η μεταποίηση και η βιομηχανία είναι γνωστό ότι είχαν ήδη αρχίσει να σβήνουν. Η Ελλάδα ξεκινούσε να γίνει χώρα-πάροχος υπηρεσιών. Και χιλιάδες οικογένειες σήκωσαν ακίνητα για να τα νοικιάζουν καθώς “πουλούσαν” ένα τριπλό εμπόρευμα που αίφνης ανακάλυψαν ότι δεν κόστιζε: ήλιο, θάλασσα, ιστορικά αξιοθέατα.

Φθάσαμε 40 χρόνια μετά να έχουμε 31 εκατομμύρια τουρίστες (2019). Και να μιλάμε για 18 δις έσοδα στο ΑΕΠ που έμμεσα (πολλαπλασιαστής) φθάνουν στα 40-42 δις. Και οι εργαζόμενοι, λόγω του πολλαπλασιαστή απασχόλησης, έφθασαν τις 946,000. Κανείς όμως στα συστημικά έντυπα και sites δεν μπαίνει στον κόπο να αναλύσει πως διανέμονται αυτά τα έσοδα σε μεγάλους και μικρούς εργοδότες και πως στους 946,000 εργαζόμενους στον τουρισμό. Mόνο εξειδικευμένες μελέτες- συνήθως απο τους φορείς εργασίας/συνδικαλισμού-βοηθούν να βρούμε το αποτύπωμα της μακροοικονομικής εικόνας στα μεγέθη της καθημερινότητας, όπως ο μισθός της καμαριέρας και του σερβιτόρου.

Ο Π. Δερμενάκης  σελ.17, Δρόμος 4/7) δημοσίευσε στοιχεία απο την Τράπεζα της Ελλάδος που δείχνουν κάτι πολύ απλό για την τελευταία δεκαετία έκρηξης του τουρισμού. Με 12,5 εκατ. τουρίστες το 2000 είχαμε μια μέση κατα κεφαλή δαπάνη ανα τουρίστα 813 ευρώ. Και με 31 εκατ. αφίξεις το 2019 αυτή η δαπάνη(πόσα ξόδεψε ο κάθε τουρίστας κατα μ.ο. δηλαδή) έπεσε στα 564 ευρώ. Πτώση 30% ,την ώρα που τα συνολικά χρήματα που μπήκαν στην χώρα παρουσίασαν αύξηση 50% (από 12 δις το 2000 σε 18 δις το 2019).

Η δε απασχόληση στον ευρύτερο κλάδο αυξήθηκε στην δεκαετία από 788,000 σε 946,000 άτομα. Δηλαδή αύξηση θέσεων εργασίας 20%. Αντιλαμβάνεστε υποθέτω τι σημαίνουν αυτά τα ποσοστά αν συγκριθούν μεταξύ τους (ώστε να φθάσουμε σε πρακτικούς οικονομικούς όρους που δεν χρειάζονται οικονομετρικά μοντέλα ούτε στατιστικές προβολές ): περισσότεροι τουρίστες, λιγότερη μέση κατανάλωση από τον καθένα, και αφού έχουμε περισσότερους εργαζόμενους, άρα αντιστοιχούν μικρότερες αμοιβές στον κάθε εργαζόμενο ( σημ: Για το 2019 οι βασικοί μισθοί κυμάνθηκαν μόλις στα 792 έως 863 ευρώ. Περιττή υποθέτω η σύγκριση με τα προ 10ετίας επίπεδα…)

Ξέρω ότι μοιάζει υπεραπλουστευμένο το συμπέρασμα μου με τα ποσοστά, ίσως και δύσκολο να γίνει αντιληπτό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Εσκεμμένα δεν χρησιμοποιώ σύνθετους θεωρητικούς όρους όπως “παραγωγικότητα”, ” μοναδιαίο κόστος εργασίας”,” συντελεστής μισθού”. Οι σημερινοί (σε αναστολή) σερβιτόροι και οι καμαριέρες, δεν καταλαβαίνουν απο αυτούς τους ξύλινους οικονομολογικούς όρους : ξέρουν ότι επί 2 μήνες δεν επιδοτήθηκαν με αυτά που περίμεναν και σχεδόν καταλαβαίνουν ότι λόγω της κρίσης με την πανδημία, αν ποτέ φέτος ξαναπροσληφθούν θα είναι με μικρότερους μισθούς και με λιγότερες ώρες. Καθεστώς που ίσως μείνει για χρόνια…Μιλάμε για την μεγαλύτερη αγορά εργασίας στην Ελλάδα: σχεδόν 1 εκατομμύριο άνθρωποι δουλεύουν επειδή άμεσα και έμμεσα εξαρτώνται απο τα 31 εκατομμύρια τουρίστες, οι οποίοι φέρνουν 18 δις. Ο μισθός όμως υποχωρεί λόγω της πτώσης στην μέση δαπάνη ανα τουρίστα. Σωστό; Όχι φυσικά! Δεν υποχωρεί μόνο γι αυτό τον λόγο ο μισθός αλλά για χάρη της 10ετούς λιτότητας που ζήσαμε και έπρεπε να σηκωθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας. Aλλά ποιός να εξηγήσει στα συστημικά ΜΜΕ την σκόπιμη σύγχυση της νεοκλασικής θεωρίας σχετικά με τους όρους παραγωγικότητα/ανταγωνιστικότητα…. 

Κλείνω με ένα συμπέρασμα που υπάρχει στο μυαλό πολλών. Γίναμε τα γκαρσόνια της Βόρειας Ευρώπης. Με το εισόδημα που κερδίζαμε απο τις δαπάνες τους εδώ, ψωνίζαμε επι 4 δεκαετίες τα δικά τους προιόντα και γίναμε χώρα εισαγωγών (οπότε κάπως συμβάλλαμε και εμείς στο να κρατηθούν οι μισθοί τους στις χώρες τους ).Τωρα πληρωνόμαστε λιγότερο αφού εν τω μεταξύ και αυτοί έχασαν αγοραστική δύναμη και ξοδεύουν λιγότερο. Δηλαδή τους παρέχουμε φθηνότερες υπηρεσίες: γίναμε δηλαδή φθηνότερα γκαρσόνια. Μόνο που τώρα ψωνίζουμε κινεζικά και ασιατικά αυτοκίνητα, οπότε θα έχουν και αυτοί στον Βορρά πρόβλημα (το έχουν ήδη δηλαδή…)

Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

  • 172
    Shares
SHARE
RELATED POSTS
Μέση Ανατολή: Σύνορα χωρίς Έθνη, του Παναγιώτη Δελλή
Αλέξανδρος Μπέμπης
Έρως ανίκατε μάχαν, του Αλέξανδρου Μπέμπη
Ελάφι-φιλέτο στο πιάτο;, της Τζίνας Δαβιλά

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.