Ανοιχτή πόρτα Κοινωνία - Ελλάδα - Οικονομία Πόρτα στην Πολιτική

Παράξενος κόσμος, του Νίκου Βασιλειάδη

Spread the love
  • 42
    Shares

Ο πολιτισμός μας είναι παράξενος. Στην δυτική μας κουλτούρα αναπτύσσουμε παράξενες σχέσεις με τα πράγματα και τους ανθρώπους. Όσο αυτά είναι νέα, ζωντανά, ακμαία και μπορούν να μας υποσχεθούν ένα όμορφο και συναρπαστικό μέλλον είμαστε καλοί και φιλικοί μαζί τους. Αντίθετα, όταν αυτά παλιώσουν, γεράσουν, γινόμαστε απόμακροι, σκληροί, βίαιοι και ξένοι. Όταν πια νομίζουμε πως δεν μπορούν να εκπληρώσουν το νόημα των υποσχέσεων που προσδοκούσαμε τα εξοβελίζουμε, τα θάβουμε μακριά μας. Στη δύση έχουμε παράξενες συμπεριφορές.

Μπορούμε να πουλάμε υπηρεσίες υγείας, μπορούμε να πουλάμε τραπέζια, μπορούμε να πουλάμε σκύλους ή γάτες, μπορούμε να πουλάμε οτιδήποτε. Αρκεί αυτό να μας φέρει κέρδος. Σε κάθε μια από αυτές τις περιπτώσεις είμαστε ξένοι – ουδέτεροι ως προς το εμπόρευμά μας. Ξένοι ως προς τους ασθενείς. Ξένοι προς τις παραγωγικές διαδικασίες. Ξένοι προς την παραγωγή μας. Ξένοι προς τις γάτες και τους σκύλους. Ξένοι προς τις πράξεις μας. Για εμάς η καρέκλα, η γάτα, ο ασθενής, ή τα τρόφιμα, είναι ένα και το αυτό: το κέρδος που μπορούν να μας αποδώσουν.

Έχουμε αποκτηνωμένες σχέσεις με το «εμπόρευμά» μας. Δεν νοιαζόμαστε καθόλου για τις συνέπειες όσων κάνουμε, για τις επιπτώσεις του έργου μας. Αρκεί να γίνει η συναλλαγή. Μέχρι τη στιγμή της κατάκτησης του αντιτίμου. Κι αν το εμπόρευμα μας δεν αποφέρει αυτό που μας υποσχεθήκαμε, τότε γινόμαστε βίαιοι μαζί του. Περιφρονητικοί, απαξιωτικοί. Ακόμη πιο σκληροί. Στη δύση έχουμε παράξενες σχέσεις με ό,τι βρίσκεται κοντά στο τέλος της ζωής του. Δε μας αρέσει να το κοιτάμε. Δε μας αρέσει τίποτα σε όσους έχουν τα μάτια της δύσης, που ζυγώνει. Φερόμαστε κλινικά. Φερόμαστε στεγνά. Δεν έχουμε υπομονή. Απομακρυνόμαστε. Απομακρύνουμε εκείνους που το μέλλον τους λιγοστεύει. Που κυρτώνουν απ’ το βάρος του πεπραγμένου. Που δε μπορούν να μας υποσχεθούν κανένα μέλλον. Μα αν τύχει και βρεθούμε, πράγμα φυσιολογικό, στη θέση τους σιωπάμε. Τότε μας ενοχλεί αυτή η περιφρόνηση και η απαξίωση.

Στην δύση δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε με τη φθορά του εαυτού μας. Αν δεν μπορούμε να τραβήξουμε μάτια, προγούλια μάγουλα, κοιλιές. Να βάλουμε βυζιά ή μαλλιά τότε μόνο αναγκαστικά το υπομένουμε. Σαν το πέρασμα του χρόνου να είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Στη δύση ό,τι παλιώνει και γερνά, είναι βάρος. Και τα βάρη πετιούνται.

Νίκος Βασιλειάδης

llll.png  

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

  • 42
    Shares
SHARE
RELATED POSTS
Οικουμενικό Μανιφέστο του 21ου αιώνα, του Κωστή Α. Μακρή
Basta cosi, του Νίκου Βασιλειάδη
“Βρήκαν χρήματα και τα παρέδωσαν. Τους βραβεύουμε γιατί μας εμπνέουν με την πράξη τους”, του Δημάρχου Ρόδου κου Φώτη Χατζηδιάκου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.