Ανοιχτή πόρτα Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Πανσέληνος. Έλαμπε όμως τόσο όταν την συλλάβιζες…, του Μάνου Στεφανίδη

Μόνο στη Ρόδο

Αποστόλου Παύλου 50, Βενετοκλέων, 

Pane di capo: Λεωφόρος Ρόδου-Λίνδου (ύψος ΙΚΑ), Λεωφόρος Κρεμαστής & «Πηγές Καλλιθέας»

Ο Μάνος Στεφανίδης είναι Ιστορικός Τέχνης και Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ

 

Σκέψεις που κάνω όταν το φεγγάρι γεμίζει

…Μια λέξη μόνο η Πανσέληνος. Έλαμπε όμως τόσο όταν την συλλάβιζες…

Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα αυτιστικό, εγωτικό, ανασφαλές. Ερωτευόμαστε τον πλειοδότη του εαυτού μας. Αυτόν που μάς έπεισε πως μάς θέλει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Με κόλπα και γητειές.
Κατ’ ουσίαν ερωτευόμαστε κατοπτρικά το είδωλο μας. Ο φόβος της μοναξιάς είναι συχνά πολύ κακός σύμβουλος.
Αντίθετα, η αγάπη είναι δοτική, ταπεινή, ανεξίκακη, απροκάλυπτη, αθώα. Αυτή είναι η τυφλή, η θεότυφλη κι όχι ο έρως. Εκείνος και βλέπει και ακούει και αγγίζει και θυμάται. Προπαντός θυμάται. Ζηλότυπα, εμμονικά, εκδικητικά. Κι είναι έτοιμος να τιμωρήσει τον ερώμενο με την παραμικρή αφορμή. Η αγάπη αντίθετα υπομένει, συγχωρεί, μακροθυμεί, αρκείται στα ελάχιστα και δεν ζητάει τίποτα ενώ συχνά δίνει τα πάντα. Ο έρωτας είναι το εύκολο συναίσθημα της νεότητας, η αγάπη το κέρδος της ωρίμανσης. Ο έρωτας είναι ιστορία που αρχίζει την Άνοιξη και τελειώνει το Φθινόπωρο. Η αγάπη είναι το αειθαλές που βλασταίνει σε κάθε εποχή. Ο έρωτας είναι θνησιγενής, η αγάπη όμως παραμένει αθάνατη ακόμη και στις πιο οδυνηρές συνθήκες θνητότητας. Η αγάπη, τέλος, είναι εκείνο το τρυφερό αιλουροειδές που χωράει συσπειρωμένο ανάμεσα στο τίποτε και στα πάντα. Που κατοικεί στα ελάχιστα πράγματα, πολύ συχνά στην πίσω πλευρά των πραγμάτων και τούς δίνει καινούργιο περιεχόμενο. Η αγάπη είναι η βάτος η καιομένη αλλά μη κατακαιομένη. Είναι η πέτρα της αληθείας. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάποια αλήθεια …

ΥΓ. Ο έρωτας είναι η Πανσέληνος. Έρχεται, λάμπει, τρελαίνει, μαγεύει και σβήνει. Η αγάπη είναι ο ανέσπερος ουρανός. Βρίσκεται εκεί, πάντα στη θέση του, προστατευτικός και απέραντος ακόμη κι όταν τον σκεπάζουν τα πιο βαριά σύννεφα.

ΥΓ 2 .Μαστό ασημένιο χτες ξεγύμνωσε η Νύχτα. Στήθος ολοστρόγγυλο, πανσέληνος πόθος. Χρυσό το σπέρμα του Ουρανού στο πέλαγος για χάρη της. Ακόμη και για τα υπερφυά όμως η ηδονή είναι εφήμερη. Μόνη αιωνιότητα η ανάμνηση της.

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 

SHARE
RELATED POSTS
Από μια Ελληνίδα της Διασποράς ή αλλιώς για τα «ξενάκια» μας, της Άννας Κοντοπίδη
Banksy: Πώς κατέστρεψα τον πίνακά μου στον οίκο Sotheby’s. (Μέρος Β’), του Νίκου Βασιλειάδη
Το σκίρτημα, της Αναστασίας Φωκά

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.